null Beeld

Eels - The Cautionary Tales of Mark Oliver Everett

Als wij het goed begrepen hebben, is ‘The Cautionary Tales of Mark Oliver Everett’ de plaat die E – artiestennaam van de genaamde Mark Oliver Everett uit de titel – ons vorig jaar al had willen aanbieden, in plaats van ‘Wonderful, Glorious’.

Maar de werken verliepen stroef, ‘The Cautionary Tales’ bleek zwaar in te hakken op het gemoed van E, waarop werd besloten de zinnen te verzetten met een zo zonnig en ondoordacht mogelijk wegrockende plaat. ‘Wonderful, Glorious’ dus, onze favoriete Eels-plaat sinds ‘Daisies of the Galaxy’.

Waarna een bruingebronsde, leeggerockte en uitgeruste E de schouders weer onder project nummer één zette: zijn naar eigen zeggen persoonlijkste plaat in jaren. Nu zijn we van E wat directe info betreft wel wat gewoon, en kijken we al lang niet meer op van een ontboezeming meer of minder. Dit is tenslotte de man die ons helemaal aan het begin van zijn carrière ‘Electro-Shock Blues’ gaf, een plaat met alle zelfmoorden, depressies en therapieën uit zijn familie erop. En wat we gaandeweg via zijn muziek nog niet te weten waren gekomen, vatte hij in 2008 netjes voor ons samen in de uitstekende autobiografie ‘Things the Grandchildren Should Know’. Dat ‘The Cautionary Tales of Mark Oliver Everett’ voor E een worsteling was, is dus vooral erg raar. En al helemaal omdat er aan persoonlijke sores niet zo veel te rapen valt. Aan ­cautionary tales overigens ook niet, of u zou de levensles moeten zien blinken in wandtegels als ‘She’s got a real big heart and I got to win it back’ (‘Kindred Spirit’), ‘I can’t change you, I can’t change anyone’ (‘Dead Reckoning’), of – en dit is misschien nog de beste van allemaal – ‘I thought I’d have some answers by now’ (‘Answers’). En dat hij verdorie bij Agatha Chang had moeten blijven (‘Agatha Chang’). Tja.

Allemaal – be-bop-a-lula – geen probleem natuurlijk, ware het niet dat de songs waarin één en ander verpakt is, van tweede tot derde en zelfs nog verderop gelegen garnituur zijn. Alsof E niet wilde dat de in zijn ogen beklijvende verhalen door te catchy melodieën, indringende strofes of gevleugelde refreinen in de weg gezeten werden. Jammer, maar er zijn ook uitzonderingen die wij niet graag meteen weer kwijt zouden zijn. ‘A Swallow in the Sun’ bijvoorbeeld, een in mineur op gang getrokken streep melancholie waarin E een lui dansje doet met herinneringen zo vaag dat het net zo goed die van ons hadden kunnen zijn. Of ‘Gentle­men’s Choice’, wederom omdat er meer vragen dan antwoorden in weerklinken. Het afscheid aan de piano genaamd ‘Where I’m Going’ lijkt een speelse knipoog naar E’s trouwe bewonderaar Tom Waits, die – van die indruk kunnen wij ons dan weer niet ontdoen – er wellicht veel meer zou hebben uitgehaald.

Al die keren dat wij ‘The Cautionary Tales of Mark Oliver Everett’ hebben opgezet, begonnen we halverwege uit te kijken naar het einde. Geen bijzonder goed teken.

Maar zonder deze dus geen ‘Wonderful, Glorious’, en daar kunnen wij meeleven.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234