null Beeld

Een ander zijn geluk

In een rechtvaardige wereld zou iedereen gaan kijken naar de nieuwe Vlaamse film 'Een ander zijn geluk'. Het porseleinen debuut van Fien Troch (27) is misschien niet volmaakt, maar het verhaal en de beelden hebben tenminste een zekere allure, wat van...

n/a

In een rechtvaardige wereld zou iedereen gaan kijken naar de nieuwe Vlaamse film 'Een ander zijn geluk'. Het porseleinen debuut van Fien Troch (27) is misschien niet volmaakt, maar het verhaal en de beelden hebben tenminste een zekere allure, wat van de meeste Vlaamse filmerij niet kan worden gezegd. De aanhef van de film, die zich afspeelt in een klein dorp, is dramatisch: een kind wordt overreden, de dader pleegt vluchtmisdrijf. Er volgt een politieonderzoek, maar 'Een ander zijn geluk' is géén whodunnit. De cineaste laat ons veeleer een kijkje nemen in de harten, de zielen en de interieurs van de dorpsbewoners, en wat we daar aantreffen is niet fraai: verdriet, paranoia, razernij, schuldgevoelens, en vooral: vervreemding. De meeste personages - een poetsvrouw, een flik, een garagist, een zakenman - leven koudweg langs mekaar heen terwijl in de achtergrond het gebrabbel van de televisie weerklinkt: als dát geen teken des tijds is! Om de emoties in het dorp - eigenlijk zijn alle mensen daar gewoon heel erg eenzaam - enigszins voelbaar te maken, heeft Fien Troch haar film voorzien van een behoorlijk zware omwentelingsas: ze houdt het bij spaarzame dialogen, vertrouwt op de ogentaal van haar acteurs, en zet haar personages gevangen in streng doordachte, soms zeer mooie beeldframes. En dat is mooi om te zien: in tegenstelling tot het gros van de Vlaamse cineasten, die al tevreden zijn als ze eens een dolly of een kraan mogen gebruiken, doet Fien Troch tenminste een poging om op zoek te gaan naar een eigen stijl (wij moesten in ieder geval spontaan denken aan de films van Chantal Akerman, Bruno Dumont en Atom Egoyan, en bij het zien van de in lingerie gehulde Viviane De Muynck helaas ook wel een beetje aan de broers Farrelly). Dat 'Een ander zijn geluk' soms een beetje urgentie mist en uiteindelijk niet helemaal weet door te dringen tot de binnenkant van onze bloedvaten, heeft met enkele jeugdige inschattingsfouten te maken. Troch kreeg voor haar eersteling een absolute droomcast bij mekaar (Jan Decleir, Peter Van den Begin, Natali Broods, Josse De Pauw, Bruno Van den Broecke, Johan Leysen: het ís een mooie affiche), maar vreemd genoeg is het net dat legertje Bekende Vlamingen dat de meeleeffactor naar beneden haalt. Het ware allicht beter geweest als Troch gehoor had gegeven aan het Eerste Gebod van Ken Loach (tevens het eerste gebod van grootheden als Robert Bresson en de broers Dardenne): 'Werk met onbekende acteurs. Want als je met bekende koppen werkt, dan zien de toeschouwers niet de personages, maar alleen maar de bekende koppen.' En ja, zo is het! Nog 'n schoonheidsvlekje: de ietwat crowdpleasende muziekscore, die helemaal niet past bij Trochs rigide poëtische logica. Eigenlijk had Fien nóg minder toegevingen aan het publiek moeten doen en haar film nóg radicaler in de richting van de onverbiddelijke - maar o zo beklijvende - artcinema van Robert Bresson en Bruno Dumont moeten sturen: hey, het is maar een idee! Maar ze zal er wel komen, als men haar laat doen. 'Een ander zijn geluk' is de glijbaan naar een wonderlijk oeuvre.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234