Een grote hippie uit Texas: Kacey Musgraves prinses van de country

‘Ongeacht het genre wordt het moeilijk om dit jaar nog een betere verzameling popsongs te vinden,’ schreef The Guardian toen ‘Golden Hour’ van Kacey Musgraves, boegbeeld van de moderne country, uitkwam.

Dat blijkt: de plaat staat hoog in alle eindejaarslijstjes en Musgraves werd – uniek voor een countrymuzikante – genomineerd voor een Grammy in de categorie Plaat van het Jaar, waar ze naast hippe vogels als Post Malone, Cardi B en Drake staat. Maak kennis met de grootste countryster sinds Dolly Parton. ‘In mijn muziek buig ik voor niemand, zelfs niet voor mijn grootmoeder.’

Kacey Musgraves (30) was altijd al een buitenbeentje in de country, omdat ze tegen de wetten van het genre in ook vrijuit over homoseksualiteit, seksuele mores en drugsgebruik zingt. Maar op haar derde plaat, ‘Golden Hour’, vernieuwde ze ook op muzikaal vlak. Ze liet de warme americana evolueren tot wat ze een ‘kosmische sound’ noemt, met Daft Punk-stemmetjes (‘Oh, What a World’), zachte psychedelica (‘Space Cowboy’) en zomerse disco (‘High Horse’). Ze heeft het geluk gevonden, én een echtgenoot, singer-songwriter Ruston Kelly, en dat levert voor één keer een betere plaat op dan hartzeer.

Alles wat u over Kacey moet weten, vindt u terug in haar goudeerlijke lyrics. Over haar jeugd in small-town America schreef ze bijvoorbeeld de song ‘Merry Go ’Round’: ‘If you ain’t got two kids by 21 / You’re probably gonna die alone’. Het refrein? ‘Same hurt in every heart / Same trailer, different park’. De mooiste zin? ‘Just like dust, we settle in this town / On this broken merry go ’round’.

HUMO Waar ben je opgegroeid?

Kacey Musgraves «In het dorpje Golden, in het oosten van Texas, op anderhalf uur rijden van Dallas. Er wonen zo’n vijfhonderd mensen. Mijn school lag 10 kilometer verder, in Mineola. Daar leven hoop en al vijfduizend mensen, maar voor mij was dat the big city.

»Ik heb een gelukkige kindertijd gehad. Niet iedereen in Golden had het breed, maar wij hebben nooit te klagen gehad: wij waren een stabiel lower middle class gezin. Mijn ouders werkten keihard en hadden hun eigen bedrijf, maar toch moedigden ze mijn zus en mij aan om onze passies te volgen. Toen ik jong was, zong ik graag, dus betaalden ze zanglessen. En toen ik 12 was, kreeg ik een gitaar voor Kerstmis, én gitaarlessen.

»Ik ben opgegroeid op het platteland, zonder een cinema of een shoppingcenter in de buurt. Als ik me verveelde, stelde mama voor dat we gingen fietsen. Of schilderen, want zij is kunstenares, en er stond altijd verf klaar. En anders konden we altijd een liedje maken of een gedicht schrijven. Mama hamerde erop dat ik mogelijkheden genoeg had om er iets van te maken.»

HUMO Je schetst een warm beeld, maar in je nummers heb je veel kritiek op de hypocrisie en het geroddel in een kleine gemeenschap.

Musgraves «Naarmate ik ouder werd, merkte ik dat niet alles rozengeur en maneschijn was. Dat ik eigenlijk niet akkoord ging met alles wat ik tot dan toe voor waar had aangenomen. (Twijfelt) Ik schaam me telkens als ik naar voren word geschoven als boegbeeld van de LGBTQ-gemeenschap, omdat ik op school vrolijk meelachte als er moppen over holebi’s werden gemaakt. Tot mijn beste vriend uit de kast kwam. Het was waanzinnig moeilijk voor hem. Hij kreeg het amper over zijn lippen, want hij wist met hoeveel afschuw anderen naar hem zouden kijken. Toen wist ik: wow, hier zit iets stevig uit de haak. Ik moet weg.»

HUMO Waar ben je naartoe gegaan?

Musgraves «Na het middelbaar ben ik naar Austin getrokken. Oké, het blijft Texas, maar vergeleken met de rest van de staat is het een liberale stad (lachje). Daar zijn mijn ogen opengegaan. Anderhalf jaar later was ik klaar voor Nashville en voor de Muziek.»

HUMO Zou je ooit teruggaan?

Musgraves (denkt na) «Ik blijf van Golden houden en een deel van me zou dat wel willen. Maar ik denk niet dat ik er nog zou kunnen aarden. De bekrompenheid zal er nooit veranderen.»

HUMO Jij bent het progressieve gezicht van de country. Heb je dat ooit nagestreefd?

Musgraves «Ik wilde altijd al artieste worden, maar op míjn manier. Ik dacht: als ik ooit compromissen moet sluiten – mezelf dommer voordoen, water bij de wijn doen op muzikaal vlak of bij een radiopresentator op de schoot kruipen – dan stop ik liever. Dan ga ik wel weer op mijn gitaar tokkelen op de veranda, voor de prairiehonden en de maan (lachje).

'Als ik me dommer moet voordoen of bij een presentator op de schoot moet kruipen, stop ik liever'

»Toen ik in 2013 begon, hadden de meeste vrouwelijke countryartiesten een kwaaie kant. Het ging altijd over break-ups en in hun nummers werd steevast het huis van een ex afgebrand (lacht). Maar ik dacht: er is zoveel meer in het leven, dáár wil ik over zingen!»

HUMO Heb je ooit overwogen om met country te stoppen?

Musgraves «Nee. Of ja, toch wel! (lacht) In mijn tienerjaren gaf ik een tijdlang optredens in de buurt, met classics en traditionals. Ik was er als de dood voor dat mijn vrienden dat zouden ontdekken, want die muziek was totaal uncool. Dus sneed ik mijn haar af en keerde ik me af van de country, tot ontzetting van mijn ouders. Zo heb ik veel andere muziek leren kennen.»

HUMO Wat heeft je zoal beïnvloed?

Musgraves «Alles wat me naar het grotere plaatje deed kijken, weg van het kleine, bekrompen wereldje dat ik gewend was. En wiet natuurlijk (lacht). Roken geeft me nog altijd inspiratie.»

HUMO Voor ‘Golden Hour’ probeerde je nog iets anders: lsd.

Musgraves «Jup. Het is wel lastig om daarover te praten, want ik ben me ervan bewust dat jonge fans graag mensen nadoen die ze bewonderen (lachje). Ik zou je nooit aanraden om lsd te pakken als het niks voor jou is. Je moet verantwoordelijk omspringen met je brein. Maar ik heb al veel gehad aan psychedelische drugs zoals lsd en mushrooms. Ze maken me helder en bieden me een verfrissend perspectief.»

'Lsd en mushrooms maken me helder en bieden me een verfrissend perspectief.'


Snelle meid

HUMO Gebruik je ze vaak?

Musgraves «Alleszins niet elke dag. Af en toe. En in héél kleine doses. Ik zou er ook nooit alcohol bij drinken. Ik gebruik ze ook niet om het leven aan te kunnen, maar om het beter te kunnen appreciëren. Als ik high ben, krijg ik enorm veel heimwee naar de leuke tijd van vroeger. Of ben ik me bewust van m’n kleine plekje in het universum, waardoor ik alles makkelijk kan relativeren. Dan denk ik: wow, we zijn allemaal één, broeders en zusters, zelfs de dieren en de planten. We leven allemaal sámen op deze door de ruimte klievende rots, dat is toch te gek?»

HUMO Kacey, je bent een hippie!

Musgraves «Ja, een grote hippie uit Texas (lacht). ‘Oh, What a World’ was de eerste song die ik voor ‘Golden Hour’ heb geschreven, en die heeft de rest bepaald. De titel kwam in me op toen ik tijdens één van m’n trips nadacht over al het moois op deze wereld. We worden zo platgeslagen door onheil, zeker in Amerika, dat je soms vergeet dat pakweg het noorderlicht bestaat. En planten met helende krachten, en gloeiende kwallen, en vuurvliegjes die ’s nachts in Tennessee... Trippy, beautiful, everyday things. ‘Oh, What a World’ betekent: hoe lelijk ze ook is, de wereld is móói (lachje).»

HUMO Kreeg je vaak kritiek in je dorp toen je begon te zingen over drugs, homoseksualiteit en vrije liefde?

Musgraves (lacht) «O, ja! Maar ook van mensen in de muzieksector, hoor. Toen mijn eerste plaat bijna af was, schreef ik op het laatste nippertje nog twee nummers: ‘Silver Lining’ en ‘Follow Your Arrow’. Dat laatste is uitgegroeid tot mijn gay anthem. (Neuriet) ‘Just follow your arrow wherever it points’. Ik wilde dat nummer er per se bij en toen kreeg ik vaak te horen: ‘Dat ga je je nog beklagen, meisje.’ ‘Dat kan je toch niet maken in de country.’ ‘De radio zal je niet willen draaien!’

»Ik heb me daar niks van aangetrokken. Ik wilde míjn versie van country maken. Ik dacht: als ik hierdoor in vlammen opga, dan is dat maar zo.»

HUMO Nooit spijt van gehad?

Musgraves «Integendeel, ik heb mijn succes nooit afgemeten aan het aantal plays dat ik op de radiozenders krijg. En maar goed ook, want ze draaien mijn muziek amper (lachje). Zij willen altijd hetzelfde horen. Ze hebben ooit een song geweigerd omdat ze liever snelle nummers wilden. Maar toen ik opzocht hoe snel de gemiddelde countryhit is, merkte ik dat mijn song sneller was. Hun antwoord: ‘Ja maar, die vóélt niet snel aan.’ (Werpt haar armen in de lucht) Jááá...

»Het valt me ook op dat ik vlugger het etiket van rebel opgeplakt krijg dan mijn mannelijke collega’s. Country heeft altijd iets weerbarstigs gehad. Luister naar de outlaw country van Waylon Jennings, of zelfs naar Willie Nelson en Hank Williams. Maar als de kritiek uit de mond van een meisje komt, schrikken mensen er harder van.»

Pr-dame (steekt haar hoofd binnen) «Nog een paar minuutjes!»

HUMO Stadjes als Golden zullen niet snel ruimdenkender worden, zeg je. En de countrymuziek?

Musgraves «Als er al iets verandert, dan gebeurt het wel heel traag. Vrouwen in de country zijn een issue in Amerika, en daar ben ik wel blij om, maar tegelijk ben ik die hele discussie ook kotsbeu. Ik stoor me ook vaak aan de pers. Schrijf toch gewoon dat ik ‘een muzikant’ ben in plaats van ‘een vrouwelijke muzikant’. Zie jij ooit ergens ‘de mannelijke muzikant Dave Grohl’ gedrukt staan?

»Er is ook commerciële discriminatie: alles klinkt fucking hetzelfde. Als je gedraaid wilt worden, moet je in de pas lopen. Waar zijn de zwarte countryartiesten, of de countryartiesten uit de LGBTQ-gemeenschap?»

Pr-dame «Kacey, we moeten vertrekken.»

Musgraves (wuift weg) «Neenee, we hebben tijd. Shoot!»

HUMO De geest van Trump waart door de plaat: je vermeldt hem nooit, maar hij is het venijn waarvoor jij het tegengif wilt zijn.

Musgraves «Hij inspireert mensen om de straat over te steken en de andere richting uit te gaan. Iemand die de verschillen beklemtoont, niet de gelijkenissen. Hij is ook erg slecht voor stadjes als Golden.»

HUMO De Dixie Chicks lieten in 2003 hun stem horen tegen president Bush, met een storm in de countrywereld tot gevolg. Ze werden zelfs met de dood bedreigd.

Musgraves «Ik was toen een tiener. Ik vond het heel spijtig omdat die hetze hun prachtige muziek dreigde te overschaduwen. Politiek en muziek gaan toch samen? Bob Dylan, hello? Weet je wat me stoort? De mensen willen álles weten over de artiesten die ze goed vinden, maar alleen als het strookt met waar ze zelf in geloven.

»Ik moet wel toegeven dat ik op het inwijdingsbal van George W. Bush heb gespeeld, toen ik deel uitmaakte van het jodelduo Texas Two Bits. (Ziet mijn blik) Hey, ik was toen 13 jaar, hè! (lacht) Mijn grootmoeder was mijn manager en zij had iemand van het Witte Huis opgebeld: ‘Ik heb hier nog een puike entertainer voor je: mijn kleindochter!’ Vreemd genoeg werkte dat.»

HUMO Je zingt vaak over je grootmoeder: het zinnetje ‘Texas is hot, I can be cold / Grandma cried when I pierced my nose’ uit ‘Slow Burn’ werd zelfs op T-shirts gedrukt. Wat vindt zij van je lsd-trips?

Musgraves «Oh, she hates it! (lacht) Zij vindt het vooral erg dat ik er in het openbaar over praat.»

HUMO Niet dat je drugs neemt?

Musgraves «Dat ook, ja. Ik probeer haar uit te leggen waarom ik het doe, hoor. Maar zij is van de generatie die tegen elke vorm van drugs is, zelfs wiet. Voor haar maken alle drugs je leven kapot. Ik zeg dan: ‘Ik heb een goed stel hersens, ik draag zorg voor mijn gezondheid. Maak je niet ongerust. En sorry dat je je voor mij moet schamen bij je vriendinnen van de kerk!’ Ze is een schatje, hoor. En wie weet hoe ik zelf zal zijn als ik 80 ben? Hopelijk blijf ik verdraagzaam, maar je weet het nooit. In mijn muziek ligt dat anders: dan buig ik voor niemand, zélfs niet voor haar.»

Pr-dame (gepikeerd) «Kacey, nu is het écht tijd!»

Musgraves «Jaja! Snel, wat zou jij doen als je op de radio gespeeld wilt worden? Water bij de wijn doen?»

HUMO Ik zou vooral mooie muziek blijven maken.

Musgraves «Zo mag ik het horen.»

‘Golden Hour’ is uit bij Universal.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234