null Beeld

'Een intiem maar niet zó gezellig onderonsje'Dwarskijker over 'Via Annemie' en 'Liefde voor muziek'

Laat ik en passant zeggen dat ik meer sympathie voor deze knoeiers voel dan voor benepen luitjes uit de middenklasse die er prat op gaan dat ze hun zaakjes altijd prima voor elkaar hebben.


Via Annemie

Eén – 25 januari

Wat gaat er zoal in je om als een deurwaarder zich bij je aandient? Meer bepaald een deurwaarder met een cameraploeg in zijn zog, vergezeld van een kennelijke buurvrouw die je ronduit nieuwsgierig over zijn schouder aankijkt. Je zou, nog voor ze zich bekendmaakt, zweren dat ze Annemie Struyf is, en ja, hoor: verdomd als het niet waar is, het is niemand minder dan de klinkklare Annemie Struyf in hoogsteigen persoon! Ik mag er niet aan denken wat ik daarbij zou voelen, maar alles wat ik me liever niet voor de geest haal, valt altijd wel in high definition en in stereo, soms met surround sound, op de televisie waar te nemen.

In ‘Via Annemie’ liep de bewuste Annemie mee met een deurwaarder die ik langs mijn neus weg Bart De Smet zal noemen, omdat hij naar dit programma te oordelen niet anoniem wenste te blijven. Voor zover een tv-camera iemand kan doorschouwen, bleek die deurwaarder een billijk man te zijn, die ten overstaan van een schuldenaar niet meteen een bevoogdende houding aannam. Hij hoedde zich bij de uitoefening van zijn ambt ook voor stemverheffingen waarmee geboren gebieders iemand de les spellen of anderszins streng terechtwijzen. Bedaard wikkelde hij zijn dagelijkse werk af.

We kregen een graai uit zijn doelgroep te zien: mensen die, mogelijk uit balorigheid, ooit een parkeerbon of een boete wegens zwartrijden niet hadden vereffend, en daardoor accumulatief in financiële moeilijkheden waren geraakt. Mensen die schulden maakten om armoede uit te stellen, en zelfs een vaste klant van de deurwaarder die naar verluidt zo hard werkte dat hij keer op keer zijn zaken verwaarloosde. ’t Komt allemaal voor in de jungle des levens. Laat ik en passant zeggen dat ik meer sympathie voor deze knoeiers voel dan voor benepen luitjes uit de middenklasse die er prat op gaan dat ze hun zaakjes altijd prima voor elkaar hebben. Ik merk voorts dat het makkelijker is om me in de schuldenaar dan in de deurwaarder te verplaatsen. Enfin, de deurwaarder, zoals die in dit programma naar voren trad, sloeg geen inboedels aan voor zijn plezier, en kinderspeelgoed liet hij uit principe ongemoeid. Wel wist hij dat stripverhalen soms mooie bedragen opbrachten bij openbare verkoping. Stripverhalen waren tussen mijn zevende en mijn twaalfde mijn favoriete kinderspeelgoed.

Annemie Struyf verschafte zich ook toegang tot de privésfeer van de deurwaarder, een gezinsleven dat veeleer ongewoon was, en op z’n minst loodzwaar: hij vaderde over een dochtertje van eigen makelij en twee adoptiefzoontjes. Twee van die kinderen waren dusdanig gehandicapt dat je ze geen zelfstandigheid in het vooruitzicht kon stellen. Tegen dat toekomstperspectief moesten de deurwaarder en zijn vrouw aankijken, maar het echtpaar klaagde niet, toch niet in het bijzijn van de camera. Zelfs bij een scepticus die, als hij op dreef is, naar cynisme zweemt, rees het vermoeden dat we hier met veeleer goede mensen te maken hadden, en dat schuldenaren hun handen mogen kussen als Bart De Smet in de hoedanigheid van deurwaarder bij hen aanbelt. Wat niet wegneemt dat deze aflevering van ‘Via Annemie’ mij niet ganselijk lekker zat. Vooral de indiscretie, die voor transparantie moest doorgaan, stond me tegen: de schuldenaren mochten dan wel met het elektronische timbre van een smurf spreken, en goeddeels achter een digitale vetvlek schuilgaan, toch waren ze daardoor niet aan de ongezonde publieke belangstelling onttrokken. We kregen hun straat te zien, en hun voordeur: wie met hun omgeving vertrouwd is, weet dus waar ze hokken, die wanbetalers. Een met een exploot afgedwongen ontmoeting tussen een deurwaarder en zijn bestaansreden is in mijn opvatting van een betere wereld een privéaangelegenheid, als ze al geen intiem, maar nu ook weer niet zó gezellig onderonsje is, dat vooral geen pottenkijkers behoeft. Verbazend dat een deurwaarder daar blijkbaar niet van uitgaat.

Verbazend ook dat iemand deurwaarder wil worden. Een collega van Bart De Smet gaf grif toe dat hij nog geen dag plezier had beleefd aan zijn werk. Op een bepaald moment bleek Annemie Struyf toch zin te krijgen in het ambt: de voordeur van een schuldenaar bleek van slot te zijn, en als een speer wilde ze naar binnen gaan, zonder bellen noch bonzen – geen half werk. Maar de deurwaarder riep haar – zijn enige stemverheffing van de dag – een halt toe, want ze stond op het punt huisvredebreuk te plegen, een misdrijf dat mijns inziens eigen is aan haar stijl als programmamaakster. Maar daar heeft zo’n deurwaarder natuurlijk geen oog voor.

Een werkdag begon voor de deurwaarder even na vijven ’s ochtends, en pas na achten ’s avonds verliet hij zijn kantoor. Thuiskomen had misschien geen haast. Hij opperde iets over het West-Vlaamse arbeidsethos dat hij onder de leden had. Over zijn ambt zei hij ook nog: ‘De wereld is groot geworden met Griekse tragedies, dat zal dan wel míjn tragedie zijn, zeker?’ Hoewel deze tekst ongetwijfeld zwanger ging van betekenis en ik soms minder van de straat ben dan ik wil, kon ik ’m niet helemaal doorgronden. Bedoelde hij dat het ambt van deurwaarder een noodlot is? Iets waar geen lievemoederen aan helpt? Iets wat ik in twijfel durf te trekken?

undefined

null Beeld

'Ik hoorde me in een haast Bijbelse toonzetting zeggen: 'Chantal, mors niet met water- landers, want de grote droogte komt'


Liefde voor muziek

VTM – 25 januari

Om me voor de aardigheid eens nader aan mezelf te verklaren, draai ik ‘20th Century Boy’ van T.Rex, want ook vandaag ben ik een kind van de tweede helft van de 20ste eeuw, en dus een teenager in herfsttooi. Mijn muzikale smaak is vóór het jaar 2000 gevormd. Ik heb de gewoonte om een werkdag ritueel af te sluiten: ik zet een nummer van The Beatles op, of iets van The Rolling Stones, en sinds kort heb ik ook het oeuvre van David Bowie aan mijn overlevingsset – of is het een noodrantsoen? – toegevoegd. Als Hein me zijn kille zeis op de strot zet en me nog even respijt geeft, zal ik wellicht alle kunsten futiel vinden, en ijdel, en tijdverlies. Behalve muziek.

Mijn liefde voor muziek laat zich niet door genres en tijdvakken inperken, want anders zou ze geen liefde zijn. Die gedachte ligt vast ook aan ‘Liefde voor muziek’ ten grondslag, een televisieprogramma waarvan zich heden het tweede seizoen voltrekt. Voor de duidelijkheid: dat er liefde in het spel is, sluit niet uit dat ik aan heel veel muziek ook een hartstochtelijke hekel kan hebben.

Zeven zangers en zangeressen spelen in ‘Liefde voor muziek’ een doevakantie na op Mallorca, waar ze ’s avonds in een palmentuin in de zwoelte en bij stemmig licht een andere wending aan elkaars repertoire proberen te geven. De meesten van hen zijn vaklui. Ze kunnen bijvoorbeeld beter zingen dan gemiddeld. Ik stel rechttoe rechtaan vakmanschap zo langzamerhand meer op prijs dan artistiekerige mist die een gebrek aan metier omwolkt.

Paul Michiels, Dana Winner, Ian Thomas, Johannes Genard van School Is Cool, Sioen, Belle Perez en Eva De Roovere vormen het soort gemêleerd ensemble dat vroeger, toen zulke programma’s nog gemaakt werden, in de artiestenfoyer van grote tv-shows bij elkaar klitte. Daar sprak Paul Michiels Dana Winner unverfroren met Chantal aan, en niet eens voor de grap: ze heet van zichzelf Chantal Vanlee. Het regende in zo’n artiestenfoyer ook altijd in gif gedrenkte koosnaampjes. Paul Michiels spreekt Chantal overigens nog steeds met Chantal aan.

Met Mallorcaans landschapsschoon als achtergrond zien we hoe de zangers en zangeressen het op een teken van de regisseur uitstekend met elkaar kunnen vinden, ook in apartjes of tête-à-têtes. Nu ja, als je in een buitenland op elkaar aangewezen bent, ontstaat er al snel human bonding – in een hotelletje in een Siciliaanse negorij heb ik ooit urenlang de autobiografie van een Waregemse vleeshandelaar aangehoord, doorspekt met vleeskundige informatie. Er vloeide gelukkig een bedwelmend wijntje bij. De vleeshandelaar bedankte me na afloop voor het interessante gesprek, terwijl ik geen mond had opengedaan. Op Mallorca duurde het niet lang of Ian Thomas stamelde dat Sioen als een oudere broer voor hem was, en Paul Michiels gaf Ian Thomas dan weer de grootvaderlijke raad om zich, met het oog op een galopperende wereldcarrière, vooral niet aan een vrouw te binden. Uit zulke scènes bleek nog het meest dat niets moeilijker is dan spontaneïteit natuurgetrouw na te bootsen. Vraag dat maar aan de volledige cast van ‘Familie’.

Ik ben altijd blij als de zangers en zangeressen het in ‘Liefde voor muziek’ eindelijk op een zingen zetten, begeleid door een voortreffelijke band die zich om één of andere reden goeddeels in de schaduw ophoudt. Deze aflevering draaide om de songs van Sioen, die het droog hield terwijl de anderen bij toerbeurt hun visie op zijn nummers zongen. Dat is veeleer ongewoon, want tranen in de ogen krijgen of opzichtig een brok in de keel proberen weg te werken is usance in dit programma, als het al geen gimmick is. Dana Winner, die een Nederlandse versie van Sioens ‘No Conspiracy’ zou brengen, schoot voor het zingen al helemaal vol: ‘Ik wil dit opdragen aan alle mensen die het moeilijk hebben in de wereld,’ zei ze met een in tranen gesmoorde stem. Ik hoorde me in een haast Bijbelse toonzetting zeggen: ‘Chantal, mors niet met waterlanders, want de grote droogte komt.’ Geen idee waar ik dat nu weer vandaan haalde.

Eva De Roovere, die doorgaans bezijden mijn belangstellingssfeer zingt, toonde ingetogen aan dat Sioens ‘Johnny, Mary, Tommy and the Sun’ een erg mooi nummer is. En daarom ben ik al bij al voor ‘Liefde voor muziek’ te vinden. Op de valreep nog een mededelinkje voor Chantal: ‘een zee van dromen’ is het soort beeldspraak waar ik niet helemaal gerust op ben, maar huil maar niet.

Rudy Vandendaele

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234