Margot C. Pol Beeld Uitgeverij Pluim
Margot C. PolBeeld Uitgeverij Pluim

margot c. polIs het al zeven uur? Mijn jaar als thuisblijfmoeder.

Een jaar als huismoeder: ‘Ik vond het confronterend dat het zo saai was. Waarom waren mijn kinderen niet genoeg om mij gelukkig te maken?’

Word ik een betere moeder worden als ik een jaar thuis blijf bij mijn ‘bloedjes’? Margot C. Pol schreef er een boek over. ‘Ik vond het confronterend dat het zo saai was.’

Het is op een doodnormale dag als Margot C. Pol na het ontbijt in haar smoezelige ochtendjas tegen haar man begint te schreeuwen. Het enige dat hij doet is traptreden beklimmen, richting zijn werkkamer op zolder. ‘Elke dag als jij naar boven gaat ben ik jaloerser’, bijt ze hem toe. Hij heeft koffie in zijn hand. Haar rest de Duplo-chaos. De ontbijtrommel.

Ze roept hem na: ‘Geniet ervan!’

‘Ja, ja,’ zegt hij.

‘Echt, hoor!’ schreeuwt ze.

Het leek zo’n mooi idee: een jaar thuisblijfmoeder worden. Alle tijd voor de kinderen. Samen kastanjes rapen in de herfst. Geen gehaast van kantoor naar huis. Ravotten. Leuke en leerzame dingen ondernemen. En ze zouden er vast rustiger, blijer, gelukkiger van worden, de twee jongens die Pol op de wereld zette: Simon en Berend.

Maar ach, dan de realiteit, die bolstond van de intelligente lockdowns en contactbeperkingen en ritjes van speeltuin naar speeltuin naar speeltuin, want dat was het enige wat kon, en dan dat eindeloze poetsen van snoeten, het opruimen van broodkorstjes, het troosten, oplappen, corrigeren. Elke dag op repeat.

Haar ervaringen als huismoeder-voor-een-jaar heeft freelancejournalist Margot C. Pol gebundeld in het boek met de veelzeggende titel Is het al zeven uur?, dat sinds vorige week in de boekwinkel ligt. Het is een goudeerlijk, vlot geschreven relaas vol zelfspot, wanhoop (‘Hoe ga ik niet dood van verveling’, heet een hoofdstuk), maar ook wel vol mooie momenten, zoals dat moment dat één van haar zoontjes stotterde: ‘Jij mijn b-b-beste vriend’.

In het boek zoomt Pol uit naar allerlei relevante opvoed- en levenskwesties, zoals het eeuwige schuldgevoel van moeders en waar dat vandaan komt, of de vraag hoe je in vredesnaam je kind groente voert of het netflixen beperkt.

- Hoe reageerden mensen op uw plan om thuisblijfmoeder te worden?

POL «Bijna niemand reageerde positief. ‘Waarom zou je dat nou weer doen?, vroegen vrienden en collega’s. Sommigen werden bijna boos. Misschien omdat ze het zelf een afgrijselijk idee vonden. Misschien vonden ze het elitair, vonden ze mij een verwend prinsesje. Want het moet maar net kunnen, dat je als gezin een jaar lang op één inkomen leeft. Terwijl ik oprecht wilde weten: is het beter voor mijn kinderen als ik thuisblijf?»

- Toen u nog werkte zag u al op tegen uw wekelijkse mamadag. Kwam de keuze voort uit schuldgevoel?

POL «Ja, ook. Ik hoopte echt dat ik het leuker ging vinden. Ik dacht: misschien mis ik iets, omdat ik vier dagen werk en daarbuiten ook nog aan werk denk, ik af en toe afwezig ben en een beetje gestresst. Als dat nou allemaal weg zou vallen, dacht ik, en ik hoef alleen nog maar op mijn kinderen te focussen, ben ik dan een leukere, lievere meer ontspannen moeder? Zo een die al die mooie kleine momentjes gaat zien. Dat ging toch anders dan ik dacht.»

- Wat vond u er niet leuk aan?

POL «Ik vond het confronterend dat het zo saai was. Waarom waren mijn kinderen niet genoeg om mij gelukkig te maken? Andere moeders zeiden: ‘Dat is toch logisch.’ Maar ik kwam niet van het schuldgevoel af. Het scheelt ook wat voor kinderen je hebt. Ik heb twee heel woeste jongetjes. Superlief, maar die moeten de hele tijd woest dingen doen om hun energie kwijt te raken. En ik ben heel anders, veel rustiger.

»Daarbij: dingen die je vroeger moest doen als thuisblijfmoeder, die je wellicht een gevoel van nut gaven, hoeven niet meer. Je kunt de boodschappen thuis laten bezorgen, je huis laten schoonmaken. Mijn inkomen was ook niet noodzakelijk voor ons gezin, ook best confronterend. Ik ging twijfelen aan mijn eigen toegevoegde waarde. Het dieptepunt was wel dat mensen gingen vragen hoe het met het werk van mijn man ging. Als je thuis het geld verdient hoef je niet zo aan je eigen rol te twijfelen.

- Voor de kinderen had u toch een toegevoegde waarde?

POL «Ja, ik had ook kunnen denken: ik doe mijn best en dat is genoeg. Maar ik bleef een soort bewijsdrang houden. Ik had geen werk om mij op te storten, dus stortte ik me op allerlei projecten waar niemand wat aan had, zoals het schoonmaken van de afzuigkap. Ik voelde me ook heel saai voor mijn man.

»Ik was bang dat hij verliefd zou worden op iemand anders, omdat ik het alleen maar over de kinderen en de afzuigkap had. Hij was door corona ook de hele tijd thuis, dus hij kón niet eens iemand tegenkomen. Mijn angst sloeg nergens op, het zat in mijn hoofd. Door de frustraties en de verveling, denk ik.»

- U laat in uw boek heel bewust de rauwe kanten van het ouderschap zien, iets wat naar mijn idee steeds meer gebeurt op sociale media. Waarom is dat nodig?

POL «In de boeken die ik las over ouderschap voor ik kinderen kreeg, was het óf heel mooi en prachtig en kreeg je er een reservaat aan nieuwe liefde bij in je hart, of het was: literpakken wijn wegzuipen om het aan te kunnen. Uitersten dus. Niet zo realistisch. Ik heb daarom geprobeerd om alles zo eerlijk mogelijk te beschrijven.

»Toen ik net moeder was had ik graag gelezen dat het normaal is dat je niet de hele tijd van liefde overloopt voor je kinderen. Dat het oké is om het soms saai te vinden. Dat heb je toch ook in je relatie en op je werk, waarom niet met je kinderen? Maar ik dacht indertijd: wat ik voel, is niet oké.»

- Waar kwam dat idee vandaan?

POL «Misschien omdat mijn moeder het zo fantastisch vond om thuis te blijven met de kinderen. Als je tegenwoordig bewust kiest voor kinderen, moet je er ook helemaal voor gaan, toch? Dan kun je niet denken: het is wel oké en niet altijd fantastisch en halleluja. Voor onze moeders was dat anders misschien. Als het moederschap minder een keuze is, zijn de verwachtingen minder hoog. Terwijl het soms gewoon goed genoeg is als iedereen aan het eind van de dag nog leeft en een appel heeft gegeten.»

- U bent zelfs zo eerlijk, dat u vertelt dat u uw kinderen soms slaat. Heeft u getwijfeld of dat niet té persoonlijk was voor in het boek?”

POL «Mijn moeder zei van tevoren: moet je dat er wel in zetten? Komt de kinderbescherming op je af straks. Maar als je zo’n boek schrijft moet je ook écht eerlijk zijn, anders is het een soort pose. Ik schaamde me er echt heel erg voor, maar ik zal niet de enige zijn die hiermee worstelt. Niet dat het heel vaak gebeurde, een stuk of tien keer sinds zijn geboorte.

»Het is zo raar wat kinderen met je kunnen doen. Het is zo extreem. Ik heb nog nooit iemand een tik gegeven. En dat mijn eigen kind dan de eerste is waarbij ik dat doe! Zo’n weerloos wezen! Ik heb het opgeschreven omdat het feit dat ik hier iets mee ging doen, echt het gevolg was van het thuisblijven. Anders was het iets in de marge gebleven.»

- U belde het consultatiebureau voor hulp.

POL «Ik dacht: mij wacht een heel lang traject, waarin ik moet leren om mijzelf in te houden. Maar de jeugdverpleegkundige stelde heel veel vragen en zei toen uiteindelijk: ‘Nee, jij moet niet leren om je te beheersen, je zoon moet leren om beter met zijn emoties om te gaan’. Ik was heel verbaasd, want ik was toch de verantwoordelijke van de twee?

»Maar zij had een paar simpele maatregelen die heel goed werkten. Neem nou het krukje. Als hij heel erg boos wordt, zeggen we eerst rustig: ‘Niet doen.’ Als het nog eens gebeurt mag hij op een kussen slaan. Als dat niet helpt, twee minuutjes op het krukje, afkoelen. Dat gaf mij ook tijd om af te koelen. Zo simpel, maar je moet er maar opkomen.»

- Wat heeft u in deze periode geleerd over uzelf?

POL «Dat het voor mij dus niet zo goed is om thuis te zijn voor de kinderen. Als je een prettige dag hebt gehad, dan ben je een bewezen betere opvoeder, blijkt uit onderzoek. Dat was voor mij echt een eyeopener. Het hielp mij om me minder schuldig te voelen over het gevoel dat mij bekroop: dat ik graag weer wilde werken, omdat ik dat prettiger vond. Het is niet slecht om een beetje ego­istisch te zijn als ouder. Ik ben uiteindelijk een betere moeder geworden door weer te gaan werken.»

De ironie.

POL «Haha ja. Maar het jaar thuis heeft ons als gezin wel geholpen. Ik vind niet meer dat alles fantastisch hoeft te zijn en perfect. Het is wat lichter en luchtiger is geworden allemaal.»

- Zou u het anderen ook aanraden, zo’n jaartje als huismoeder?

POL «Goeie vraag. Ik denk dat je er heel veel van leert over je kinderen en jezelf. Maar of het leuk wordt is een tweede….»

Margot C. Pol, Is het al zeven uur? Mijn jaar als thuisblijfmoeder. Uitgeverij Pluim, €21,99 Beeld Pluim
Margot C. Pol, Is het al zeven uur? Mijn jaar als thuisblijfmoeder. Uitgeverij Pluim, €21,99Beeld Pluim

(Trouw)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234