Een krop in de keel en een zoen: de eerste soloplaat van Isolde Lasoen

Na jaren in de schaduw van talloze anderen (die we hier niet bij naam noemen, dat wordt al vaak genoeg geDaan) zet ze de zoeklichten eindelijk op zichzelf: ‘Cartes postales’ is de debuutplaat van Isolde Lasoen, en alléén van haar. Ze schreef de songs, brengt ze zelf uit en zingt over haar eigen pijn en haar zoon. Daar hoort een interview bij waarin het – primeur! – uitsluitend over haar gaat. Het Ontroerparcours van Isolde Lasoen: ‘Mijn tweede kindje is eindelijk geboren.’

'Ik ben verslaafd aan melancholie'

Lasoen is al jaren de eerste majoor van Daan, maar ze trad ook op en werkte samen met onder meer Agnes Obel, Urbanus, Novastar, Flip Kowlier, Sophia, Raymond van het Groenewoud, Lady Linn – even een slokje nemen – Billie King, Guido Belcanto, Willy Willy en Jack Parow. ‘Cartes postales’ is de allereerste plaat die, van kruin tot kont, volledig van haarzelf is.

HUMO De plaattitel heb je ontleend aan één van de songs: ‘Cartes postales françaises’, een gevoelig nummer over pornografische kaartjes. Geen vraag die ik nog dacht te stellen, maar: kun je ontroerd worden door blote vrouwen?

Isolde Lasoen (lacht) «Als ik vastzit, laat ik mij inspireren door wat er thuis in onze boekenkast staat. In dit geval ‘Forbidden Erotica’ van uitgeverij Taschen, waarin ik nog nooit had gebladerd. Vorig jaar, op een druilerige namiddag, deed ik dat wél en ik viel haast achterover. Over pornografie uit pakweg 1896 denkt een mens automatisch: dat zal wel redelijk kuis zijn, maar amai, néé. Ik dacht dat ik veel gewoon was, maar daar zaten taferelen tussen waar ik even bij moest gaan zitten.

»Erotische postkaartjes zijn een tijdlang heel populair geweest – veel mensen verzamelden ze. Nochtans kon je ze vroeger niet zomaar in de winkel vinden. In Amerika bijvoorbeeld moest je specifiek naar Franse postkaarten vragen: dan wist de verkoper wat je bedoelde en haalde hij de blootplaatjes van onder de toonbank. Intrigerend, toch? Tegenwoordig kijkt niemand nog op van wat naakt, maar meer dan honderd jaar geleden? Ik vraag me dan af: ‘Wat heeft jullie ertoe gebracht om zo op een foto te staan?’ Dat past echt níét bij het beeld dat ik van de belle époque heb. In die zin ontroeren die modellen me. Zoals ik dat heb met alle foto’s van mensen en gebouwen die niet meer bestaan. De vergankelijkheid der dingen: daarvan kan ik een krop in de keel krijgen.»

HUMO Kan je ook geraakt worden door gebouwen die nog overeind staan? Je woont in Gent in een mooi art-decohuis.

Lasoen «Ik voel een enorme aantrekkingskracht of zelfs liefde voor bepaalde stromingen in de architectuur. Strakke lijnen, sobere vormen, modernisme. Geen grijze mussen, maar gebouwen met een ziel. Op sommige huizen kan ik echt kicken. Het Eames-huis in Los Angeles, de gebouwen van Oscar Niemeyer in Brazilië, Villa Cavrois in Roubaix... Ken je architectenwoning.be?»

HUMO Is dat die pornosite voor ingenieurs?

Lasoen «Het is een goede site als je van speciale huizen houdt en er één wenst te kopen. We kregen ooit een brief van hen: ‘Als jullie je huis ooit willen verkopen, denken jullie dan aan ons?’»

HUMO Ben je als nostalgicus blij dat je bent geboren op 31 december 1979, en dus nog net op de allerlaatste dag van de seventies?

Lasoen «Eigenlijk wel. Ik vond de wereld – en alles daarin: auto’s, gebouwen, mode – in de jaren 60 en 70 veel mooier dan nu. Ik ontken niet dat het leven nu wellicht veel beter en gemakkelijker is. Maar toch... Ik heb de muziek van de jaren 80 heel lang lelijk gevonden – toen was ik blij dat ik op minder dan 24 uur na aan de eighties was ontsnapt (lacht) – al ben ik daar ondertussen vanaf.»

HUMO Is er muziek die jou elke keer aan het huilen weet te brengen?

Lasoen «Bij één nummer is het elke keer boem patat: ‘November’ van Max Richter. Dat bouwt maar op en op, en wanneer het drama op zijn limiet zit, heb ik prijs.»

HUMO Vermijd je dat nummer dan?

Lasoen «Nee, want ik word er tegelijk ook gelukkig van. Als ik me echt rot voel, zet ik het niet snel op – maar vaak denk ik ’s nachts op de terugweg van een optreden: ‘En nu ga ik eens van dat zwaar spul opzetten.’ Echt genieten.

»Ik ben verslaafd aan melancholie. Voor mij is dat muziek die tegelijk zo triest én zo mooi is dat ik er blij van word. Er is zoiets als een mineurakkoord dat in de bas chromatisch afdaalt. Dat klinkt heel technisch, maar zelfs de leek heeft dat al honderdduizend keer gehoord. Chet Bakers ‘My Funny Valentine’ is het bekendste voorbeeld. Of ‘Exit Music’ van Radiohead: gegarandeerd een krop in de keel. ‘Stairway to Heaven’ van Led Zeppelin, ‘Let it Grow’ van Eric Clapton, ‘Shipbuilding’ van Robert Wyatt. In de klassieke muziek: ‘Moonlight Sonata’ van Beethoven. Zet dat op, en je weet meteen wat ik bedoel met ‘afdalen’.»

HUMO Het moet verleidelijk zijn geweest om je eigen plaat ermee vol te stoppen.

Lasoen (lacht) «Ik moest ervoor opletten, ja. Maar ik wou de luisteraar niet vervelen. Het zit nu alleen in het brugje van ‘Provocateur’.»

HUMO Ken je nog muzikantentrucs waarvan je weet: dit raakt de luisteraar?

Lasoen «Een truc zou ik het niet noemen, maar laagjes leggen werkt. Opbouwen, opbouwen, opbouwen en het dan laten ontploffen. Op deze plaat hebben we dat een paar keer gedaan, en in de studio zeiden we dan telkens: ‘Ja, da’s prijs.’ (lacht) In ‘My Body Is a Cage’ van Arcade Fire zit een moment waarop het kerkorgel keihard losbarst. Eerst de boel stilleggen en dan, boem, alles erop en eraan. Da’s een trucje, maar het werkt.»

HUMO Noem eens een film die je ziel een spiegel voorhoudt?

Lasoen «‘Brassed Off’, met een jonge Ewan McGregor en een oude Pete Postlethwaite, is voor mij één van de beste films ooit. Veel scènes pakken me elke keer opnieuw. Ik schiet telkens vol.

»Die film gaat vooral over de economische problemen in Groot-Brittannië in de jaren 80. Maar hij zoomt ook in op de kleine verhalen: op mensen bij wie het in het privéleven slecht loopt – één van de personages onderneemt een zelfmoordpoging – en die zich als tegenreactie volledig op een brassband gooien. Daar herken ik mezelf in – al was het bij mij een fanfare.»

HUMO Waarvoor sloeg jij op de vlucht?

Lasoen «Ik had geen modale jeugd zoals de andere kindjes in mijn klas. Mijn papa was invalide en bleef de hele dag thuis. Mijn mama moest voor hem zorgen, en ging daarom ook niet werken. We hadden het dus financieel moeilijk, maar los daarvan had ik ook een onaangename relatie met mijn papa, een alcoholist. Zijn activiteiten beperkten zich tot: sigaretten roken, bier drinken, met zijn voeten op tafel liggen en nauwgezet in de gaten houden wat er bij ons thuis gaande was. Ik voelde me constant bekeken en was daar gewoon niet graag. Op een gegeven moment zat ik in zeven fanfares tegelijk, om toch maar weg te zijn van huis.

»Dat was tussen mijn 6 en 14 jaar. Ik heb geen normale opvoeding gekend. Een normaal ontbijt was er niet. Ik stond altijd alleen op, vijf minuten voor ik naar school móést vertrekken. Kleren aan, slok cola naar binnen en hup, de fiets op. Ik stortte me op de fanfares – in mijn herinnering was ik vooral daar gelukkig.»

HUMO De tagline van ‘Brassed Off’ klinkt vertaald: ‘Boos op het systeem, dol op elkaar’.

Lasoen «Zo’n fanfare is echt een maatschappij in het klein. De groep is heel divers: van 6 tot 96 jaar, wat het echt uniek maakt. Waar, behalve in de eigen familie, trekt een kind op met gepensioneerden? Ik leefde echt toe naar de uitstappen die we samen deden: we speelden op plechtigheden, carnavals, kroegentochten, wedstrijden... Ik heb in de fanfare meer over het leven dan over muziek geleerd, bij wijze van spreken.»

'Ik vind mezelf een beetje gek omdat ik deze plaat gemaakt heb: ik heb er al mijn tijd en een groot deel van mijn geld in gestoken.'

HUMO Jouw vriend Piet Stellamans werd door Flip Kowlier vereeuwigd in ‘Min Moaten’: ‘Junior i nen ladies’ man / Zelfs o danst ie lik een jeanette’. Heeft iemand ooit een ode aan jou opgenomen?

Lasoen «Voor zover ik weet niet, en ik ga er ook niet naar op zoek. Uit zelfbescherming zoek ik op het internet nooit naar mezelf. In het begin van mijn carrière heb ik dat een paar keer gedaan en dat is me niet goed bevallen. Jaren geleden had ik een hater op YouTube, een klootzakske dat voortdurend vuil over mij zat te spuien. Hij lanceerde onder meer het gerucht dat ik syfilis verspreidde. Compleet van de pot gerukte laster. En angstaanjagend, want uit de details die hij schreef, kon ik afleiden dat hij dicht bij mij stond, en dat ik hem waarschijnlijk goed gekend moet hebben. Het ergste is dat mijn mama die commentaar destijds als eerste had gelezen, én erop heeft gereageerd: het moet haar pijn hebben gedaan om dat over haar dochter te lezen.»

HUMO Het internet is ook een korf vol complimenten voor mensen met talent.

Lasoen «Ja, maar het compliment dat ik het vaakst hoor, is net heel dubbel. Mensen omschrijven mij als ‘Isolde, de beste drumster van het land!’ Dat is goedbedoeld, maar wat betekent dat? Vrouwelijke drummers zijn een zeldzaamheid. Dan word ik liever ‘Isolde, een goede drummer uit België’ genoemd.

»Lang geleden speelde ik met Briskey op een jazzfestival in Rotterdam. In de frontstage liep iemand met een grote afro rond, die voortdurend foto’s maakte van de groep en vooral van mij. Raar, vond ik, maar achteraf bleek het om Questlove te gaan, de drummer-frontman van The Roots. Ik heb hem toen backstage gezien, en hij heeft me nog een paar complimenten gegeven. Dat deed me wel iets, vooral omdat hij had gezien dat ik een linkshandige ben die rechts drumt, net als hij. En omdat hij mij daarna nog heeft aangeraden bij Pharrell Williams, die toen een volledig vrouwelijke band aan het samenstellen was. Ik heb Pharrell uiteindelijk nooit ontmoet, maar mijn vriend zat er al mee in: ‘O nee, je gaat toch niet op tournee met een donjuan als Pharrell?’ (lacht)»

HUMO Was het meteen duidelijk dat je percussie zou spelen, of hadden we je nu net zo goed als de beste trombonespeelster van België kunnen kennen?

Lasoen «Mijn oudere broer was een goede slagwerker en mijn grote voorbeeld – het was normaal dat ik in zijn voetsporen trad. Al heb ik ook even trompet en trombone gespeeld.

»(Over het liedje dat toevallig net speelt op de radio) Ken je dit? Rodrigo, de singer-songwriter over wie de documentaire ‘Searching for Sugar Man’ is gemaakt. Eén van de beste muziekdocu’s ooit, die me doet lachen én huilen. Het ontroerendste moment was toen hij, na jaren kommer en kwel, eindelijk in Zuid-Afrika belandde. Een land waar hij, zonder dat hij het wist, decennia lang razend populair was geweest. Toen hij het podium opkwam, applaudisseerde de zaal zó lang en zó hard voor hem... (Stil) Ik krijg er kippenvel van. Hij heeft minutenlang moeten wachten om zijn eerste noot te spelen. Toen ik dat voor het eerst zag, rolden de tranen over mijn wangen, zo’n schoon moment.»

HUMO Huilen op het podium is altijd tricky. Zelfs als het oprecht is, kan het – in 2013 zag ik het bij Beyoncé in het Sportpaleis – fake ogen.

Lasoen «Ik zou het niet weten, ik huil nooit op het podium. Daan wél. Soms zegt hij na een optreden: ‘Heb je het gezien? Tijdens dat nummer moest ik denken aan die persoon en ik kreeg tranen in mijn ogen.’ Ik kan me niet voorstellen dat het mij zou overkomen.

»Maar wie weet? Tijdens de opnames van de songs op ‘Cartes postales’ kreeg ik een krop in de keel en voelde ik de tranen komen. Dat was ook nog nooit gebeurd. Ik ben een migrainelijder, en het nummer ‘Hurt’ gaat over de ontelbare dagen dat migraine mijn leven heeft verwoest. Terwijl ik ‘I can stop you, I can never stop you / You can beat me, you can never beat me’ zong, kwamen al die dagen me ineens tegelijk voor de geest.»

HUMO In ‘Winteruur’, op de sofa bij Wim Helsen, las je een tekstje over de componist Maurice Ravel. Tijdens de première van zijn ‘Bolero’ zat er een dame die zich vastklampte aan haar stoel en riep: ‘Dit is waanzin! Die componist is gek!’ Ravel reageerde op zijn Ravels: ‘Die dame heeft het begrepen!’ Heeft men jou ooit gek verklaard voor een muzikale keuze?

Lasoen «Ik vind zélf dat ik een beetje gek ben omdat ik deze plaat heb gemaakt. Ik heb alles in ‘Cartes postales’ gestopt, hè: mijn tijd, mijn lief en leed, en een groot deel van mijn financiën. Ik heb verlof zonder wedde genomen aan het MUDA, waar ik les gaf. Ik heb slapeloze nachten beleefd, en ben door de stress al een paar keer op tilt geslagen. Wat als niemand mijn plaat straks beluistert en er geen interesse is? Ik heb geen gemakkelijke plaat gemaakt, een groot publiek zal ze dus niet bereiken. Maar deze plaat is wie ík ben: ik moest en zou ze maken.»

'Als kind zat ik in zeven fanfares tegelijk, om toch maar weg te zijn van huis'

HUMO Je hebt één zoon. Op de vraag of je nog een tweede keer mama zou worden, antwoord je al jaren: ‘Mijn eerste plaat wordt mijn tweede kindje.’

Lasoen (lacht) «Het maken van de plaat voelde ook echt als een bevalling. Ik heb het allemaal zelf gedaan. Er zit geen grote platenfirma achter, geen manager. PIAS doet de distributie, maar elke cent die erin zit, komt van mij. Voor de rest is er geen steun, behalve van mijn vriend. Hij is mijn luisterend oor, mijn tourmanager en hij heeft het artwork gemaakt. Het gaat bij ons thuis over niks anders.»

HUMO Je eerste kind, Elko, is ondertussen 8 jaar. Kinderen zorgen er vaak voor dat je sneller geëmotioneerd raakt.

Lasoen «Je wordt inderdaad extra vatbaar voor de menselijke dingen. Ik ben heel snel aangedaan als ik zie dat iemand verdriet heeft, of ontroerd is. Mijn lief is ook zo. Toen ons zoontje een paar maanden oud was, stuurde hij me een berichtje met de mededeling: ‘Ik zit hier te huilen bij fucking ‘Finding Nemo’’ (lacht). Dat is me altijd bijgebleven.»

HUMO Wat is de emotioneelste reactie die je van een fan kreeg?

Lasoen «Ik vind het gek wanneer mensen me een baby tonen en erbij zeggen: ‘Kijk, dit is ons Isolde.’ Supermooi compliment, maar een geflipt gevoel. Ik ben niet eens een BV – wat moet dat zijn met iemand die écht bekend is? Het omgekeerde bestaat trouwens ook: mensen die een kind verliezen en mij vragen om op de begrafenis een nummer te spelen. Ontzettend erg, maar daar kan ik niet aan beginnen. Eén keer heb ik iemand persoonlijk uitgelegd waarom ik dat niet zag zitten, maar mensen die een kind verliezen, verkeren in een staat van wanhoop en kennen dus grenzen noch schroom: de mails die ik terugkreeg, grensden aan morele chantage.»

HUMO Ik ken, behalve je zoontje, maar één Elko.

Lasoen (lacht) «Ik ook. Elko Blijweert, hè? Ik ken hem als vroegere collega van Daan, destijds bij Dead Man Ray. Ik vind het een mooie naam.»

HUMO Herinner je je nog wanneer je voor het eerst besefte dat je mensen stil kon krijgen met de kracht van muziek?

Lasoen «Niet echt. Een meisje van 6 met kostuum en trommeltje, dat is schattig, hè... Complimentjes zullen er dus altijd zijn geweest. Eerst gewoon van de dorpsmens die naar de fanfare kwam kijken, dan van mensen die er semiprofessioneel mee bezig waren, daarna van docenten op de muziekschool... Op een gegeven moment ging het gerucht Vlaanderen rond, hoorde ik: ‘Daar in Gent loopt een getalenteerd meisje rond.’ (lacht gegeneerd) Dat helpt enorm. Het geeft je het zelfvertrouwen om door te zetten.»

HUMO Zowel je vriend als je moeder zeiden ooit dat je tijdens het drummen gelukkiger oogt dan op om het even welk ander moment.

Lasoen «Confronterend, maar het is waar. Het podium is mijn habitat: daar voel ik mij zelfverzekerd, daar straal ik. Het betekent dat het klopt, wat ik doe.

»De mensen horen alleen het applaus. Maar optreden haalt je ook fysiek onderuit... Onlangs hoorde ik in een podcast een artiestencoach vertellen dat je tijdens een optreden onbewust enorm uit je voorraden dopamine, serotonine en adrenaline put. De dag erna moet je lichaam dus keihard werken om die reserves aan te vullen, waardoor je je vanzelf down gaat voelen. Aangenaam om te horen, want ik heb het al zo vaak meegemaakt dat ik de dag na een concert thuis een beetje triest rondliep. Ik vroeg me dan altijd af: ‘Wat is er mis met mij? Waarom ben ik niet vrolijker? Ik wil tijd doorbrengen met mijn gezin. Ben ik nu een slechte moeder, een slecht lief?’ Nú weet ik dat dat somber gevoel volstrekt normaal is. Wanneer ik nu met een triestig bakkes rondloop, kan ik tenminste zeggen: ‘Ja sorry, ’t is de wetenschap.’ (lacht)»

‘Cartes postales’ van Isolde Lasoen is uit bij PIAS.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234