Een luisterend oor: Humo sprak met de hulpverleners van de Zelfmoordlijn

Vijftienduizend telefoontjes, e-mails of chatberichten lopen er elk jaar binnen bij de Zelfmoordlijn. De afgelopen vijf jaar is het aantal oproepen verdubbeld en ook in 2017 belden er weer meer mensen. Zo bracht de tienerserie ‘13 Reasons Why’, waarin een meisje de dertien redenen van haar zelfmoord op cassettetjes inspreekt, jongeren op ideeën. En de opgelegde feeststemming met Kerstmis zal ook weer menigeen tot diepe wanhoop drijven.

'Ik heb geleerd te zeggen: ‘Ik wil luisteren en ik ben er voor jou, maar jij bent degene die beslist of je het al dan niet doet’'

De Zelfmoordlijn zou niets liever willen dan nog meer vrijwilligers inzetten om aan de groeiende vraag tegemoet te kunnen komen. Maar van de tweehonderdvijftig vrijwilligers die zich bij elke sollicitatieprocedure aanmelden, blijven er na de zware selectie hoogstens dertig over. De meesten haken af als ze horen wat er van hen wordt verwacht. Ik bewonder ze mateloos, die mensen die kosteloos uren aan een stuk luisteren naar de wanhoop van anderen die niet meer willen leven. ‘Mensen laten je toe in het allermoeilijkste moment van hun leven,’ zegt directrice Kirsten Pauwels, die zelf nog af en toe de lijn bemant. ‘Dat is heel heftig, maar vreemd genoeg is elk gesprek vaak ook een verrijking voor jezelf.’

Marie, van wie de zoon vijftien jaar geleden zelfmoord heeft gepleegd, is al acht jaar vrijwilligster.

Marie «Ik heb gisteren tot één uur ’s nachts de wacht gehad, en ik kan na een intens gesprek nooit meteen naar bed. Ik moet eerst nog naar een stukje muziek luisteren en iets drinken. Zeker gisteren. Er gebeurde zoiets moois: aan het einde van ons gesprek zei de beller me: ‘Je mag gerust zijn, ik ga geen zelfmoord plegen.’ Hij draaide de rollen om! Hij begon míj gerust te stellen. Dat gaf me zo’n warm gevoel. Op zo’n moment ben ik echt dankbaar dat ik aan de lijn heb mogen zitten.»

Brigitte is afgestudeerd als psychologe en is nu een jaar vrijwilligster.

Brigitte «Ik heb een schriftje waarin ik stukjes van die gesprekken opschrijf, omdat ze me het gevoel geven dat ik echt iets voor de oproeper heb kunnen betekenen. Iemand die me na anderhalf uur praten zegt: ‘Ik voel me beter’, dat maakt mijn hele dag goed.»

Mark is al vijfendertig jaar vrijwilliger.

Mark «Ik mag echt zeggen dat ik mensenlevens heb gered aan de telefoon. Ik herinner me iemand die zei: ‘Ik wil gewoon even kwijt: de wereld is rot en ik maak er een eind aan. Dat is het.’ Die man wilde meteen ophangen, maar ik heb toen geroepen: ‘Wacht! Stop! Geef me de kans om u nog even te leren kennen.’ Hij bleek al met een wapen in zijn hand klaar te zitten, en ik hoorde hem er voortdurend mee ergens tegenaan tikken. Ik zei: ‘Dat wapen maakt u erg gespannen, geloof ik. Misschien kunt u die even wegleggen? Dan komt u wat tot rust.’ Dat had geen zin, vond hij, dan zag hij dat wapen nog. Hij is toen zelf op het idee gekomen om het wapen bij zijn buurman in de brievenbus te gooien. ‘Oké,’ zei ik, ‘ik blijf aan de lijn.’ Maar hij bleef weg. Ik dacht: ‘Het is te laat.’ Maar hij kwam toch terug, en het eerste wat hij tegen me zei was: ‘Je kunt niet geloven hoe opgelucht ik ben.’ Ik begon bijna te huilen.

»Nu, ik heb ook al oproepen gehad van mensen die aan het sterven waren – ze hebben pillen ingenomen en het praten verloopt steeds moeizamer. Soms kun je hen er op het nippertje van overtuigen een adres of een telefoonnummer te geven zodat ik de hulpdiensten kan bellen. Maar soms hoor je ze langzaam uitdoven.»

Brigitte «Ik ben ook eens door een vrouw gebeld die al medicatie had ingenomen. Ik heb toen eerst geprobeerd te weten te komen wat voor pillen het waren. Zodra ik dat wist, besefte ik: ik moet zo snel mogelijk iets doen. Bij de Zelfmoordlijn hebben we geleerd om onze tijd te nemen, maar dat kon op dat moment niet: het was als een tijdbom die tikte. Ik heb die vrouw zover kunnen krijgen dat ze ging overgeven, terwijl ik aan de lijn hing. Daarna heeft ze haar pyjama aangetrokken en is ze in bed gaan liggen. Toen pas durfde ik weer adem te halen.»

HUMO Zo knap!

Brigitte «Vind je? Toch heb je geen superkwaliteiten nodig voor deze job. Wat wij doen, is eigenlijk van een enorme eenvoud. Maar misschien zien we in ons drukke leven van presteren en mee zijn met alles vaak niet meer hoe eenvoudig het is om een beetje menselijk te zijn. Het is niet meer dan er zíjn voor iemand. Oprecht geïnteresseerd zijn, en niet bang zijn voor moeilijke thema’s. Op de man af durven vragen of iemand van plan is zelfmoord te plegen, heb ik ook pas hier geleerd.»

Kirsten «Die vraag stellen is voor heel veel mensen moeilijk. Dat merken we telkens weer tijdens de rollenspelen in onze opleiding, die acht weken duurt. Die vraag moet je kunnen stellen omdat je de beller daarmee duidelijk maakt: ‘Je mag over zelfmoord spreken. Ik veroordeel het niet.’ En daarna moet je heel concreet durven door te vragen: ‘Heb je al een plan? Wanneer ga je het doen? Hoe ga je het aanpakken?’ Daar moeten we mensen in trainen.»

HUMO Wat verwachten jullie nog meer van de vrijwilligers?

Kirsten «Dat ze drie à vier uur per maand onze telefoonlijn of onze chat- en mailbox bemannen, en ook ’s nachts oproepen willen beantwoorden. Dat heeft wel een impact op je leven, je moet het willen opbrengen. Wie dat engagement wil aangaan, screenen we heel uitgebreid. We moeten weten of iemand kan luisteren en niet meteen zijn eigen mening begint te ventileren of snel zijn oordeel klaar heeft – dat hij zelfmoord eigenlijk maar een laffe daad vindt, bijvoorbeeld. Je moet echt willen begrijpen waarom iemand geen andere oplossing meer ziet. Nu, je kunt mensen allerlei richtlijnen geven en gesprekstechnieken aanleren, maar uiteindelijk gaat het erom of iemand al dan niet in staat is zich in de andere in te leven.»

HUMO Waarom bieden mensen zich bij jullie aan, denk je?

Kirsten «Dat is wat wij tijdens het intakegesprek te weten willen komen: wat drijft je ertoe mensen met zelfmoordgedachten te willen helpen? Soms hebben mensen zelf iemand verloren door zelfdoding en zeggen ze: ‘Bij mijn dierbare is het me niet gelukt het verschil te maken, ik hoop dat nu wel te kunnen bij iemand anders.’ Dan moet we nagaan of die persoon zijn eigen verhaal al kan loslaten. Als hij die ervaring nog maar net achter de rug heeft, zeggen we voorzichtig: ‘Op dit moment is het misschien niet zo’n goed idee. Je moet veerkrachtig genoeg zijn om de gesprekken aan te kunnen.’»


Zoon verloren

HUMO Marie, jij wilde anderen helpen bij de Zelfmoordlijn?

Marie «Vier jaar nadat mijn zoon zelfmoord had gepleegd, heb ik me aangemeld. Ik wilde andere mensen met zwarte gedachten bijstaan.»

HUMO Maakte je persoonlijke ervaring die opgave niet extra moeilijk?

Marie «Soms. Als ik een moeder aan de lijn krijg die zich zorgen maakt over haar kind en vertelt dat ze wel wil helpen maar dat het niet lukt, dan heb ik het moeilijk. Dat komt te dicht bij mijn eigen verhaal. Maar hier werken heeft me ook geholpen vrede te hebben met wat er is gebeurd. Zelfs met de kennis die ik nu heb en de capaciteiten om iemand bij te staan, is er nog geen garantie dat ik erin slaag mensen die het echt niet meer zien zitten op andere gedachten te brengen.»

'Er is geen betere manier om mensen het gevoel te geven dat je hun probleem niet serieus neemt, dan snel een mirakeloplossing te suggereren'

HUMO Mark, wat dreef jou er 35 jaar geleden toe voor de Zelfmoordlijn te gaan werken?

Mark «Ik heb als eerste van mijn familie kunnen studeren. Ik heb de hele wereld rond gereisd en carrière gemaakt, maar op een gegeven moment dacht ik: ‘Ik ben nu heel lang alleen maar met mezelf bezig geweest en heb mijn geluk wel heel vanzelfsprekend gevonden. Ik wil nu iets doen voor mensen die minder geluk hebben dan ik.»

Peter werkt in de commerciële sector en werkt al sinds zijn studententijd bij de Zelfmoordlijn.

Peter «In de middelbare school was ik bevriend met een fantastisch meisje: heel ad rem, lief, wijs, zorgzaam, attent, en ook nog een fantastische pianiste. Ik was gewoonweg jaloers op haar. Ze was onverschrokken, maar tegelijk ook heel broos en kwetsbaar. Ze droeg een verdriet mee dat ze niet afgeschud kreeg en op haar 15de heeft ze zelfmoord gepleegd.»

HUMO Waren jullie dik bevriend?

Peter «Ja, maar achteraf wou ik dat ik een nóg betere vriend was geweest. Haar daad was voor mij zo confronterend, omdat ze met al haar kwaliteiten en talenten voor het geluk gemaakt leek. Maar een vreselijke en ingrijpende gebeurtenis in haar jeugd heeft haar kapotgemaakt. Ik ben er anders door naar mensen gaan kijken, met meer gevoeligheid en begrip.

»Ik ben pendelaar en ik heb al op het perron gestaan terwijl er ergens iemand onder de trein was gesprongen. Wat je dan voor ongevoelige opmerkingen hoort! ‘Nu kom ik te laat. Kunnen ze dat niet buiten de spits doen?’ Terwijl er in Vlaanderen elke dag drie mensen zo wanhopig zijn dat ze uit het leven stappen. Zelfmoord is zo’n taboe, iets dat snel onder de mat moet worden geveegd. Ik wilde daar iets tegenoverstellen.»

Brigitte «Dat het een taboe is, is absoluut waar. Zelfs in de psychiatrie. Dat heb ik tijdens mijn stage gemerkt. In de instelling durfde niemand open te praten met de patiënten die zelfmoordgedachten hadden of een poging hadden ondernomen. Alsof ze dachten: ‘Als ik dat thema aanraak, zullen ze het misschien doen en dat wil ik niet op mijn geweten hebben.’ Ik was echt gechoqueerd.

»Vlak na die stage belde een heel goede vriendin me: ze lag in het ziekenhuis omdat ze een overdosis pillen had ingenomen. Ze kwam uit een lange relatie die was stukgelopen en ik wist dat ze daarvan afzag. Maar die poging had ik, met al mijn kennis van zaken, niet zien aankomen. Hoe was dat mogelijk? Ik was echt in shock. Toen besloot ik dat ik op de één of andere manier wilde helpen drempels te verlagen voor mensen die het niet meer zien zitten. Dat mensen bij de Zelfmoordlijn anoniem terechtkunnen, gratis en 24 uur per dag, vind ik fantastisch.»

HUMO Je bent erg gedreven: je hebt lange tijd zestien uur per maand permanentie gedaan.

Brigitte «Ja. Maar onlangs heb ik iemand van mijn leeftijd verloren in de familie, en nu kom ik tien uur per maand. Het lukte me niet meer om er al die uren 100 procent te zijn voor de bellers. Ik voelde me sneller aangevallen en reageerde zelf soms aanvallend. Je moet weten dat de bellers vaak heel kwaad zijn. Als ze beginnen te razen, komt dat hard binnen bij mij. Ik moet vechten om het niet persoonlijk te nemen en te denken: ‘Oei, heb ik jou iets misdaan?’ Ik moet dan de tegenwoordigheid van geest hebben om te spiegelen, zoals dat in de psychologie heet, en te vragen: ‘Je bent wel heel kwaad, hè. Hoe komt dat?’»

HUMO Krijg je daar dan antwoord op?

Brigitte «Bellers geven bijna nooit feiten. Ze spreken in algemene termen: ‘Niemand wil mij. Niemand begrijpt mij.’ Hoe acuter de situatie en hoe minder feiten, hoe groter de veralgemeningen. Mensen zitten dan in een tunnel waarin ze heel zwart-wit denken: niets heeft nog zin, het komt nooit meer goed. En als je dan vraagt wat er is gebeurd, antwoorden ze: ‘Alles!’ En ze willen weg van alles.»

HUMO Hoe bied je zo iemand toch een perspectief?

Brigitte «Dat kost tijd. Maar ik maak ook nog fouten: dan begin ik oplossingen te zoeken of schiet ik in de rol van therapeut.»

Kirsten «Hulpverleners en psychologen moeten erop letten dat ze geen professioneel advies geven aan de telefoon en het gesprek overnemen. Ze moeten een stap achteruitzetten, mensen hun verhaal laten doen en een gesprek van mens tot mens voeren.»

Peter «Geen oplossingen aandragen, daar moet ik ook op letten. Ik werk in een commerciële omgeving en daar moet ik elke dag snel oplossingen zoeken. Maar bij de Zelfmoordlijn voel je dat de oproeper dan meteen afhaakt. Er is geen betere manier om mensen het gevoel te geven dat je hun probleem niet serieus neemt dan snel een mirakeloplossing te suggereren.»

'Suïcidale mensen willen niet zozeer dood, maar ze willen een einde aan hun lijden. Ze willen dat de pijn stopt, het pesten, hun eenzaamheid'

Kirsten «Vrijwilligers met een job in de bedrijfswereld moeten we afleren de beller tot actie aan te manen. Dat is een heel menselijke reactie, want bijna iedereen die te maken krijgt met iemand met problemen, denkt in eerste instantie: ‘Hoe kunnen we dit even verhelpen?’ Je hebt de neiging te zeggen: ‘Het valt allemaal nog wel mee. Het gaat wel over. Ga eens wandelen. Zoek wat vrienden op.’ Maar als iemand in die tunnel zit en alleen zelfmoord als oplossing ziet, beseft hij niet meer dat er kinderen of vrienden zijn bij wie hij terechtkan, of dat het ooit beter is geweest. Al die goedbedoelde adviezen glijden zo van hem af en geven hem alleen maar het gevoel dat je hem niet begrijpt. Dat je niet erkent dat hij er écht een einde aan wil maken.

»Je moet juist aangeven: ‘Wat je wilt of niet wilt, hoe diep je ook zit, vertel het maar.’ We oordelen niet en zeggen niet wat je moet doen. Vandaar ook de strikte anonimiteit. De oproeper weet dat niemand zal terugbellen om te vragen: ‘Hé, is alles nog wel oké?’ Dat ze niet met familie durven te praten over hun verlangen dood te zijn, is ook vaak uit angst dat die hen meteen laten opnemen en dat ze dan de controle kwijt zijn.»

HUMO Waarom is die controle zo belangrijk voor suïcidale mensen?

Kirsten «Ze hebben sterk het gevoel dat alles hun overkomt. Het enige waar ze nog vat op hebben, is: ‘Blijf ik leven of kies ik voor de dood?’ Dat is hun enige houvast. Als je dat wegneemt, raken ze ontredderd. Daarom is het cruciaal dat je het roer niet overneemt en hun het gevoel geeft dat je vertrouwt op hun vermogen om te beslissen.»

Brigitte «Als ik vraag: ‘Wat wil je?’, antwoorden mensen soms: ‘Dat u me ervan weerhoudt zelfmoord te plegen.’ Dan voel ik me vreselijk verantwoordelijk. Maar ik heb geleerd te zeggen: ‘Ik wil luisteren en ik ben er voor jou, maar jij bent degene die beslist of je het al dan niet doet.’ Meestal voel je dan dat ze opgelucht zijn dat niemand hen zal proberen ergens van te overtuigen.

»Ze willen dat je met hen meegaat in hun tunnel en hen echt begrijpt. Dat is ook de enige manier om mee te kunnen zoeken of er in die tunnel niet toch nog een deur zit. Ik vraag dan bijvoorbeeld: ‘Bent u niet altijd blij als u uw kleinkinderen ziet? Hoe bent u de vorige keer uit de put geraakt?’ Als ze die deur zien, een perspectief, voel je dat ze geleidelijk aan overwegen toch niet naar die treinsporen te vertrekken.»


Zelfmoordpil

HUMO Het proces van de eerste gedachte aan zelf-moord tot de daad duurt gemiddeld tweeënhalf jaar.

Kirsten «Ja, en het eerste wat een vrijwilliger moet doen, is inschatten waar in dat proces de beller zit. Denken ze alleen aan zelfmoord of zitten ze klaar en hebben ze hun middel al gekozen?»

HUMO Waarom belt iemand nog als hij al klaarstaat?

Kirsten «Uit onderzoek blijkt dat mensen tot op het laatste moment tegenstrijdige gevoelens hebben, en de wil om te leven – al is het maar een heel klein beetje. Suïcidale mensen willen niet zozeer dood, maar ze willen een einde aan het lijden dat ze ervaren. Ze willen dat de pijn stopt, het pesten, hun eenzaamheid. Vaak is er wel een druppel die de emmer doet overlopen – een relatiebreuk of een ander soort gedwongen afscheid. De omgeving zal die breuk snel linken aan hun doodswens, maar niet iedereen wil dood als een relatie stukloopt. Het zijn meestal mensen die al één en ander hebben meegemaakt.»

HUMO Hoe ga je als vrijwilliger om met oproepen die niet goed aflopen?

Brigitte «Dat is frustrerend. Ik herinner me een vrouw die vroeg: ‘In Nederland is er een pil verkrijgbaar om zelfmoord te plegen. Weet jij hoe ik daaraan raak?’ Ik wist dat niet en als ik het had geweten, zou ik het niet verteld hebben. Ik probeerde dus het gesprek op gang te krijgen, maar de vrouw was zeer gedecideerd: ‘Je moet me niet op andere gedachten proberen te brengen. Ik wil gewoon weten waar die pillen zijn!’ Na mijn derde poging heeft ze de telefoon dichtgegooid. Toen was ik wel teleurgesteld in mezelf, maar gelukkig kon ik naar de permanentie bellen. Daar is 24 uur per dag iemand van de staf aanwezig bij wie je terechtkunt. Dat is een heel geruststellend gevoel.»

'Copycatgedrag bestaat zeker. Na de overlijdens van Yasmine en Steve Stevaert stonden de telefoons roodgloeiend'

Mark «Je moet altijd voorbereid zijn op een teleurstelling. Daarom doe ik in de twee uren voor mijn shift niets inspannends. En na elke wachtdienst ga ik wandelen om mijn hoofd tot rust te laten komen. Ik heb al vaak gedacht dat een job als therapeut mij minder goed zou afgaan. Dan moet je je patiënt volgen. Ik zou me steeds afvragen: ‘Hoe zou het met hem zijn?’ Tijdens mijn wacht zet ik me 100 procent in, maar als mijn dienst erop zit, weet ik: het is voorbij.»

Peter «Ik heb ondertussen geleerd mijn verwachtingen te managen. Op mijn werk denk ik heel resultaatgericht, maar bij de Zelfmoordlijn mag ik niet denken dat elk gesprek zal eindigen met een historische doorbraak in het leven van de beller. Maar het is wel slikken als je na anderhalf uur chatten het gevoel hebt dat je niets hebt bereikt.»

HUMO Sinds een paar jaar kun je in plaats van te bellen ook met een vrijwilliger chatten. Werkt dat?

Kirsten «Ja, hoor. Met letters en emoticons krijgen mensen meer gezegd dan je zou denken.»

HUMO Ik zou als chatvrij-williger de hele tijd denken: één verkeerd woord kan dodelijk zijn.

Kirsten «Een verkeerde zin heeft bij het chatten misschien grotere gevolgen dan aan de telefoon, ja, maar als je een goed contact hebt met de chatter, zal hij je wel corrigeren.»

Peter «Wat ik zo prettig vind aan de chat, is dat ik een buffer heb om naar de juiste woorden te zoeken.»

HUMO Gebruik je emoticons?

Peter «Met mate. Een onschuldige smiley kan snel de indruk wekken dat je iemand niet serieus neemt. Ik ben wel blij als een oproeper aan het einde van een gesprek zelf emoticons gebruikt. Dat is een teken dat er echt contact is geweest.»

HUMO In de chatbox krijg je wel minder vaak mensen die al op een perron staan, niet?

Peter «Hoezo? Je hebt tegenwoordig overal internet. Ik chatte pas nog met iemand die schreef: ‘Ik sta op de spoorlijn, want ik heb er genoeg van.’ Sommigen willen op dat moment bijna jouw toestemming om de stap te zetten. Ze willen dat iemand zegt: ‘Het is goed. Doe maar.’ Dan kun je vragen: ‘Waarom is het voor jou belangrijk dat iemand je beslissing goedkeurt?’ En dan kom je al snel uit bij hun behoefte aan contact wegens een sterk gevoel van eenzaamheid.

»Voor jongeren die het slachtoffer zijn van seksueel misbruik, is het misschien makkelijker om te chatten, denk ik. Begin maar eens aan de telefoon te praten over een incestsituatie, bijvoorbeeld. De afstand in een chatbox schept ruimte.

»Soms weet je dat mensen toch zelfmoord gepleegd hebben. Dat vind ik moeilijk, omdat je dan weet: ik heb níét het verschil kunnen maken. Dan ben ik blij dat ik naar de ondersteuning kan bellen.

»Dat is wat de oproepers vaak missen: echte steun. Ik hoor vaak in de gesprekken dat ze afgewezen worden door hun omgeving. In het begin is er nog wel aandacht en begrip, maar na een paar weken vindt iedereen dat het welletjes is geweest en dat ze zich moeten vermannen. Of ze zeggen: ‘Pleeg dan zelfmoord. Je moet het zelf maar weten.’ Maar om een rationele keuze te kunnen maken moeten er alternatieven zijn, andere oplossingen dan zelfmoord, en mensen die pillen hebben klaarliggen of naar een spoorlijn willen gaan, zien die niet meer.»

HUMO Hebben jullie veel jongeren gehoord die zich gesterkt voelden in hun zelfmoordplannen door de Netflix-serie ‘13 Reasons Why’?

Kirsten «We hebben bijgehouden hoeveel oproepers expliciet melding hebben gemaakt van ‘13 Reasons Why?’. Dat waren er geen honderden, maar in april en mei, net nadat de serie op Netflix was gelanceerd, waren er toch veel die zeiden dat ze zich met het hoofdpersonage Hannah Baker identificeerden en zelfmoord als een optie waren gaan zien. Copycatgedrag bestaat zeker. We zien altijd pieken in het aantal oproepen als een publieke figuur uit het leven is gestapt. Na de overlijdens van Yasmine en Steve Stevaert stonden de telefoons roodgloeiend. Wij zijn dan blij dat ze bellen in plaats van zichzelf iets aan te doen.»

HUMO Zijn het nog steeds vooral vrouwen die bellen?

Kirsten «Neen. 42 procent zijn mannen. Dat is een hoog percentage als je het met de rest van Europa vergelijkt, en het stijgt nog. Mannen willen steeds vaker praten.

»We zouden graag nog meer aan de groeiende behoefte kunnen beantwoorden, maar we willen de kwaliteit bewaken. We sluiten geen compromissen als we vrijwilligers screenen.»

HUMO Waarom werken jullie niet met professionals? Dan kun je zoveel mensen inzetten als je wilt.

Kirsten «Mensen bellen juist zo makkelijk omdát we geen professionele hulpverleners zijn. Hulp vragen aan een psycholoog of een psychiater is voor veel mensen een stap verder.»

HUMO En mensen betalen in plaats van op vrijwillige basis in te zetten, zou dat niet meer kandidaten aantrekken?

Kirsten «Ja, maar dan verander je de aard van het werk. Dan loop je het risico dat mensen voor hun loon een shift komen draaien en oproepers teleurstellen. Onze vrijwilligers zitten bij de telefoon omdat ze tijd voor medemensen in nood wíllen maken. Daarom doen ze het ook zo fantastisch. De manier waarop ze zich inzetten, is een meerwaarde.»

Brigitte «Dat is juist wat mij aantrok aan de Zelfmoordlijn, dat iedereen er onbetaald aan meewerkt. Dat is zeldzaam, want de wereld is zo egoïstisch. Je wordt nergens aangemoedigd dingen te doen waar je niet voor wordt betaald. Als je jezelf niet op de eerste plaats stelt, word je bijna voor gek verklaard.»

Peter «Het is ook geen puur altruïsme, je haalt er voor jezelf ook iets uit. Het gevoel dat je iets zinvols doet, is heel bevredigend. De telefoongesprekken trekken me ook uit mijn comfortabele bubbel. Ze dwingen me stil te staan bij het leven en voorkomen dat ik me terugtrek in mijn eigen kleine leventje, zonder te weten wat er allemaal gebeurt achter de luiken in Vlaanderen.»

Peter «Je leest nu veel over hoe robotten de plaats van werknemers zullen innemen in tal van beroepen. Maar stel je voor dat je zelfmoord wilt plegen en dat je in een laatste aanvechting naar de Zelfmoordlijn belt, en daar krijg je een robot aan de telefoon die een vragenlijst afvinkt. Afschuwelijk! Hoe perfect en efficiënt robots in de toekomst ook zullen zijn, een gemeend gesprek van mens tot mens zullen ze niet kunnen voeren. Wij zijn de enigen die ze nooit kunnen vervangen.»

Wie vrijwilliger wil worden bij de Zelfmoordlijn, mag contact opnemen via www.zelfmoord1813.be.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234