null Beeld

Een mens van goede wil: Kristel Cromheeke vangt verwaarloosde ezels op

Overdag is Kristel Cromheeke cardiologe. In haar vrije tijd vangt ze op haar boerderij in Sint-Gillis-Waas thuisloze, mishandelde en verwaarloosde ezels op. ‘Ezels blijven vergevingsgezind, ondanks alle ellende die hun baasjes hen aandoen. Ik vind dat zo schoon.’

Ooit had Kristel Cromheeke een ezel en drie pony’s. In 2011 besloot ze om ook een verwaarloosde ezel op te vangen. Een jaar later graasden er twintig ezels op het weiland rond haar boerderij. Vandaag geeft ze met haar door giften van ezelliefhebbers gefinancierde vzw Anegria kost en inwoon aan 68 ezels. ‘Ik was altijd al verzot op die beesten,’ zegt ze. ‘Ze zijn ontzettend lief en hebben een enorm mooi karakter.’

HUMO Die 68 ezels blijven voorgoed bij u?

Kristel Cromheeke «Nee, toch niet. We gaan op zoek naar adoptiegezinnen voor de jonge en gezonde ezels. We screenen de nieuwe baasjes om te vermijden dat verwaarloosde ezels van de regen in de drop terechtkomen. De opvanggezinnen beschouwen we als een verlengde van ons centrum. De dieren blijven dus eigendom van Anegria, wat als groot voordeel heeft dat de ezels altijd terug bij ons terechtkunnen als dat nodig is. Tot hiertoe hebben we zo 238 dieren een nieuwe thuis bezorgd. Het is echt niet mogelijk om ze hier allemaal te houden.

»We vangen ezels op die in beslag genomen zijn omdat hun vorige eigenaars hen verwaarloosden. We bieden ook onderdak aan ezels waar de eigenaars niet meer voor kunnen zorgen. Een ezel kan veertig jaar oud worden en mensen van 40 staan er zo goed als nooit bij stil dat ze minstens tot hun 80ste voor hun pas aangekochte ezel zullen moeten zorgen. Wie kijkt zo ver vooruit in zijn leven? Koppels scheiden, mensen verhuizen of gaan naar een bejaardentehuis, waardoor hun dieren in de penarie komen. Dan zijn er ook nog die ouders die een ezelveulen kopen omdat ze het zo’n schattig beest voor de kinderen vinden. Ze kopen een ezeltje voor 50 euro of vinden er zelfs één gratis op het internet. Dat veulen groeit uit tot een stevige hengst waar ze geen blijf mee weten. Uiteindelijk mag ik dan de meest agressieve hengst van Vlaanderen komen ophalen (lacht).»

HUMO Is verwaarlozing van ezels een groot probleem in ons land?

Cromheeke «Zeker. Meestal gaat het zelfs over grote groepen. In de buurt van Aalst staat nu een groep van vijftig ezels verspreid over verschillende kuddes. Er wordt niet fatsoenlijk voor die dieren gezorgd en ze kweken er maar op los. Het zal echt niet lang meer duren voor dat helemaal uit de hand loopt.

»Eigenaars beginnen vaak met één ezeltje en zetten er nog een tweede bij. Soms ziet dan totaal onverwacht een veulentje het levenslicht. Da’s natuurlijk niet onlogisch als je een hengst bij een merrie zet (lacht). Een jaar later wordt er wéér een veulen geboren. De eigenaars trekken hun schouders op en laten die beesten lopen: goed om het gras kort te houden en reuzegezellig, vinden ze. Tot er 50 ezels op een veel te krappe wei rondsjokken.»

HUMO Dan bellen ze u?

Cromheeke «Ja, dan bellen ze mij. Maar Anegria is een opvang voor ezels; ik kan niet heel Vlaanderen rondrijden om uit te zoeken wie de eigenaar van een verwaarloosde kudde is. Ik heb ook geen enkele bevoegdheid waardoor ik nooit op een wei mag gaan kijken hoe de vork precies in de steel zit. Dat is niet altijd even gemakkelijk. Gisteren kreeg ik een mailtje van een vrijwilliger die in een andere provincie woont. Hij hield in zijn buurt al een tijd vier verwaarloosde ezels op een wei in de gaten. Hij was van plan om vandaag foto’s te nemen, maar omdat de eigenaar nattigheid voelde, heeft hij zijn ezels verplaatst. Ze zijn nu spoorloos.»

HUMO Wat vindt u zo fascinerend aan de ezel?

Cromheeke «Zijn karakter en zijn doorzicht. Een ezel is helemaal niet koppig: hij denkt na. Een paard reageert meteen op je instructies, een ezel vraagt zich eerst af of dat bevel ook hém iets zal opleveren. En: ezels zijn zeer vergevingsgezind.»

HUMO Een mishandelde ezel schenkt zijn baasje vergiffenis?

Cromheeke «Niet dat baasje, maar wel de mens in het algemeen. Hier staan ezels die zwaar mishandeld zijn geweest. Ik ben er zeker van dat ze hun vorige baasje in elkaar trappen als hij op het erf durft te komen. Maar tegen mij zijn die dieren altijd erg vriendelijk. Mishandelde paarden kunnen nooit meer gesocialiseerd worden, bij ezels lukt dat wel. Na verloop van tijd herwinnen ze hun vertrouwen in de mensheid.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234