'Een naar beneden afgeronde antiheld'Dwarskijker over 'Umesh pop-up teevee' en 'Over eten'

Ik kreeg in 'Umesh pop-up teevee' vaker het gevoel dat ik er al eerder om had gelachen.


Umesh pop-up teevee

Eén – 26 april

Toen Umesh Vangaver, de levende boeddha van de Vlaamse verkavelingen, zich als de disfunctionele knecht Haldis openbaarde in ‘De Biker Boys’, schreef ik als tijdelijke vervanger van Willy Courteaux het volgende: ‘Ik bemoei me liever niet met merchandising, maar er zit volgens mij een onvermoed en contradictoir actiefiguurtje in dit personage.’ Echte kenners zagen nog meer toekomstmogelijkheden in Umesh, zodat hij rond deze tijd van het jaar acht afleveringen lang centraal mag staan in ‘Umesh pop-up teevee’. God zegene de greep.

De begintitels waren gemodelleerd naar de gemiddelde trailer voor Amerikaanse blockbusters: zo’n auditieve luchtverplaatsing met een galmende stentorstem eroverheen. Die bombarie contrasteerde hevig met de artistiek gebrilde uitstraling van Umesh Vangaver, een naar beneden afgeronde antiheld die met een tamelijk hoge stem te kennen gaf dat hij ‘goede tv’ wilde maken. Er moet nu eenmaal aldoor gelachen worden.

Zijn voornemen draaide uit op net iets te doorzichtige faux reality, waarin hij in de leer ging bij Tom Waes, die zichzelf speelde alsof hij bij zijn weten nooit iets anders had gedaan. Tom Waes zei dat avontuurlijke televisie meer met het verleggen van je persoonlijke grenzen dan met feitelijk avontuur te maken had. Umesh Vangaver biechtte in de gepantserde boevenwagen van Tom Waes ongevraagd op dat hij voor zowat alles bang was, of het zich nu te land, ter zee of in de lucht voordeed. En zeker in het donker. Voor de duidelijkheid voegde hij eraan toe dat de bovengrens van zijn angst samenviel met de ondergrens ervan. Iets geestigers is me in dit programma niet opgevallen.

Tom Waes nam een attitude aan die Ricky Gervais hem ongetwijfeld heeft voorgedaan in ‘An Idiot Abroad’, en ook wel in ‘Life’s Too Short’. Ze komt neer op gnuivend het eerstaanwezende slachtoffer sarren: Umesh doen geloven dat je twee agressieve politiehonden achter hem aan zal sturen nadat je hem een eind het bos hebt ingedreven met een streng worsten om zijn nek. Als anticlimax liep Tom Waes met twee keffende schoothondjes op Umesh af. Ik kreeg in dit programma vaker het gevoel dat ik er al eerder om had gelachen, en mogelijk al een keer te vaak.

Umesh Vangaver wou tussendoor ook in een openlijke undercover-reportage hardmaken dat Antwerpen als drugsstad haar weerga niet had in het Antwerpse. Aan onschuldigen die met boodschappentassen op de bus stonden te wachten, vroeg hij waar hij drugs kon kopen, en in een apotheek bestelde hij prompt 2 gram cocaïne. De Antwerpenaren die hij wilde epateren, of anderszins van hun stuk brengen, keken hem allemaal met een eendere oogopslag aan, een veeleer gelaten blik waarin te lezen stond: ‘Daar heb je de eerste loslopende gek van de dag. Wellicht zal het niet de laatste zijn.’

Umesh Vangaver probeerde ook zijn voordeel met bejaarden te doen, die zoals bekend koddig zijn, meestal zonder dat te willen. De achterliggende gedachte was vast: wat Otto-Jan Ham met komisch oogmerk in een bejaardentehuis klaarspeelt, dat kan de levende boeddha van de Vlaamse verkavelingen ook. Ach, bejaarden: ze flappen er van alles uit, mogelijk ten gevolge van medicatie, en hoe hardhorender ze zijn, hoe komischer ze met hun looprek uit de hoek komen. In het bejaardentehuis waar hij was neergestreken, probeerde Umesh en passant zowel ‘Radio Gaga’ – nu ‘Teevee Gaga’ – als ‘De slimste mens ter wereld’ te parodiëren: wij, trouwe kijkers, werden geacht daar op eigen kracht de humor van in te zien, maar ’t was blijkbaar mijn dagje niet wat het inzien van humor betreft.

Tot slot leek de realiteit het even op de faux reality te halen: het zag ernaar uit dat Umesh in het echt de bovengrens en tevens ondergrens van zijn angst verlegde door in doodsnood een duosprong te wagen. Zijn schrille angstkreten sloegen tijdens zijn vrije val en de daaropvolgende ruk hemelwaarts om in orgastisch kreunen en steunen, alsof hij hoog in de lucht het heelal aan het naaien was in plaats van het heelal hém. En dan nog wel met een ervaren parachutist op z’n rug. Mogen we in dit verband besmuikt van rugdekking gewagen?

De eerste aflevering van ‘Umesh pop-up teevee’ was een nogal gemakzuchtig allegaartje van beproefde formules. Het lijfelijke effect en de persoonlijke vibraties van de merkwaardige Umesh Vangaver bleken niet voldoende om me dat te doen vergeten. Ik dring nooit aan op originaliteit, want die is al langer dan vandaag een hersenschim, maar ik wil in elk nieuw tv-programma wel even het verlangen naar originaliteit zien.

'Dit programma is zó vormgegeven dat trendvolgers die het leven willens en wetens verwarren met lifestyle, zich er meteen thuis zullen voelen'


Over eten

Eén – 27 april

Kobe Ilsen, een snaak, lijkt in ‘Over eten’ veel arbeidsvreugde aan de lachgrage Danira Boukhriss te beleven, die mogelijk ook bij druilerig weer een zonovergoten meisje van zuiderse makelij is. Nu ja, schijn bedriegt wel vaker. Hoe het ook zij, met Martine Tanghe viel er ten tijde van ‘Volt’ toch minder te dollen, neem ik aan. Het gerucht gaat dat Kobe de grande dame van het journaal op dit moment nog altijd 12.073 strafregels verschuldigd is. Daar zou ze Kobe geregeld met een secce e-mail aan herinneren, volgens onze doorgaans welingelichte informant Wim De Vilder. Helaas kunnen we bij De Persgroep niet blíjven lachen tijdens de werkuren. Ter zake dan maar: in ‘Over eten’ – de titel verraadt alles – vernemen we meer over de ware aard van onze voeding. Fijn, want weten wat we zoal in onze mik stoppen lijkt me al een eerste stap in de richting van een zekere beschaving.

Dit programma is zó vormgegeven dat trendvolgers die het leven willens en wetens verwarren met lifestyle, zich er meteen in thuis zullen voelen: zwart-witte close-ups van bijvoorbeeld de pratende mond van Kobe, met gezichtshaar omkranst, floepen kunstig in kleurenbeelden op. Laat ik het, voor ik me te buiten ga aan nog meer beschrijvingskunst, op een mooi geritmeerde en speelse montage houden. Terloops maken trendvolgers in dit programma ook kennis met allerlei modieuze adresjes, waar de bediening niet raar opkijkt als je vraagt wat voor ongedesemd brood – keuze uit veertien soorten – er heden het best bij je colbertjasje kleurt.

In deze aflevering werd ik tot mijn afgrijzen op gelijmd vlees gewezen: restjes vlees, hapklare brokken eigenlijk, waarvan een mensenhand met behulp van het enzym transglutaminase, dat als kleefstof dienstdoet, bijvoorbeeld een ogenschijnlijke biefstuk maakt. Volgens een vergelijkbaar procedé is ook de zogeheten carpacciopaal tot stand gebracht. Ik kreeg er vooral trek in langdurig vasten van, en ik was godbetert bijna blij toen het popidool Ian Thomas, een occasionele ingezetene van La La Land, even later het veganisme mocht belijden in dit programma. Sommige van zijn fans hadden zich van de weeromstuit ook tot het veganisme bekeerd, nog voor ze wisten wat dat woord zoal te betekenen had. Ian Thomas vroeg, toen hij toch even aan de dingen des vlezes dacht, hoe oud Danira Boukhriss was. 25. ‘Ik heb ze al ouder gehad,’ sprak het popidool, die nu pas echt aan een plaatselijke opstanding des vlezes leek te denken. ‘Ik ben heel spiritueel ingesteld,’ hield hij een poosje later staande, maar jammer genoeg ging Danira Boukhriss daar niet op in. En maar lachen ondertussen.

In deze aflevering van ‘Over eten’ leerde ik dat volkorenbrood van alle broodsoorten het gezondst is, en dat er merkwaardig veel energie in witte bonen schuilgaat. Daardoor gedraagt een gretige witteboneneter, of hij dat nu wil of niet, zich wel eens als een ontploffingsmotor, wat geen onverdeeld genoegen is als hij zich ongelukkigerwijs in een volle lift bevindt. We kregen een filmpje te zien waarin je chips opnieuw aardappelen zag worden: het omgekeerde productieproces. Daarbij vernamen we dat de Belgen 25 miljoen kilo chips per jaar verbruiken: typisch zo’n weetje waarmee je een pijnlijke stilte kunt verbreken nadat de carpacciopaal tijdens een etentje op tafel is verschenen.

‘Over eten’ is een lichtvoetig en luchthartig programma dat ik wellicht makkelijker kan overslaan dan een eenvoudige Italiaanse maaltijd, maar voor de rest staat het me ook niet tegen. Nu ik even aan de herkomst van voeding denk, gaan mijn gedachten naar ‘De wilde keuken’ uit: een essentieel tv-programma, tv brut, dat in 2014 nog op Canvas te zien was.

Op het internet, waar ik nog steeds op tijd en stond versteld van wil staan, zijn alle afleveringen dag en nacht beschikbaar.

Rudy Vandendaele

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234