null Beeld

Een onvergetelijke dag met Elke Neuville, tv-maakster, manager en aanstaande mama: 'Ik wil zottigheid in alles'

‘Als ik aan iets nieuws begin, roep ik altijd: ‘Dit wordt het beste programma aller tijden!’ Heden is dat ‘Een onvergetelijke dag’, waarvoor tv-maakster Elke Neuville in de VRT-archieven kampeert.

'In de eerste maanden na haar dood heb ik nog vaak naar mijn moeder ge-sms't'

Liesbet Vrieleman, algemeen hoofdredacteur van VRT Nieuws, keek enigszins vertederd naar een dierenfilm op Canvas: ze zag legioenen van pinguïns die naar hetzelfde punt in de verte leken te turen, als verwachtten ze de wederkomst van Jezus Christus, maar dan voor pinguïns. Toen die dierenfilm was afgelopen – de Verlosser gaf wijselijk verstek – rolde prompt de harde duiding van ‘Terzake’ over haar heen. Het kwam Liesbet Vrieleman, volgens sommigen een gevoelig type, voor dat de overgang tussen beide programma’s nogal bruusk was; ze miste een zeker je-ne-sais-quoi en gelastte het productiehuis De chinezen ten spoedigste uit te knobbelen wat dat manco wel zou kunnen zijn, heden ten dage, in een immer van kleur verschietend medialandschap. In een pokkentijd in de klotewereld.

De chinees Tom Bevernage kwam vervolgens met ‘Een onvergetelijke dag’ aanzetten: een uit het omroeparchief gedistilleerd programmaatje waarin we zien wat er in de loop der jaren zoal gebeurde op de kalenderdag die we aan het beleven zijn. Ook Elke Neuville, medestichter van De chinezen, heeft zich de jongste tijd ten behoeve van ‘Een onvergetelijke dag’ in het omroeparchief ingegraven. Vijf jaar geleden, toen een keur van uitgetreden Woestijnvissers nog maar pas had beslist z’n beroepsleven bij De chinezen voort te zetten, interviewde ik haar voor het eerst. Als je dagelijks de tijd ziet verstrijken op een beeldscherm in het omroeparchief, dan weet je maar al te goed dat er in vijf jaar meer kan gebeuren dan je lief is. Bij De chinezen in Mechelen, in een kantoorgebouw dat ze met Sanoma delen – waar ken ik die naam van? – ga ik tegenover Elke Neuville zitten. Ik heb me voorgenomen het leven aan te snijden, en de dood, en het televisiewezen. Maar eerst wil ik weten wat zo’n onderdompeling in archiefbeelden zoal doet met een Elke.

Elke Neuville «Je dreigt er een vakidioot door te worden, iemand met een tunnelvisie, zeker als je zoals ik nogal monomaan bent. Zodra het idee van ‘Een onvergetelijke dag’ was ontstaan, begon ik me bij alles wat ik op tv zag of op de radio hoorde, meteen af te vragen: in welk jaar is dat nu ook weer gebeurd? Of wat is nu ook weer de geschiedenis van die of die band? Ik zit intussen in een fase waarin ik voortdurend van alles op tientallen briefjes en post-its noteer, en ook wel op mijn onderarm en hand. Het erge is dat er geen systeem in dat archiefwerk zit: voor een programma als ‘Een onvergetelijke dag’ komt ronduit alles in aanmerking, van Operation Desert Storm tot de screentest van Frank Deboosere, en alle gebeurtenissen en voorvallen daartussenin. Die veelheid is tamelijk verschrikkelijk, net als de gedachte dat er voor elke keuze die je voor ‘Een onvergetelijke dag’ maakt, ongetwijfeld een beter alternatief bestaat.»

HUMO In ‘Een onvergetelijke dag’ zie ik vooral hoe snel iets vervluchtigt, hoe ingrijpend het ooit geweest mag zijn. En van tv-amusement vind ik dat vrijwel niets de tand des tijds heeft doorstaan.

Neuville «Toch gebeurt het dat ik bij een showprogramma uit 1982 meteen denk: ‘Gewoon veel toffer dan het tv-amusement van nu.’ Dat heeft vooral te maken met de vrijheid die ik in dat soort programma’s zie: Urbanus die opeens aan een liaan het beeld in komt geslingerd, zonder reden. Die pure onnozeliteiten zie je nu haast nooit meer. Zowat alles moet precies volgens het boekje verlopen, niets wordt nog aan het toeval overgelaten, ook in humaninterestprogramma’s. En bij veel talkshows is het antwoord van de gast vooraf al zo goed als uitgeschreven. Dat het toeval voortdurend zoveel mogelijk wordt uitgesloten, stoort me. Gisteren zag ik het eerste tv-interview met Kamagurka: het boekenprogramma ‘Boeket’ kwam z’n atelier binnengevallen. Je zag dat hij nog niet wist hoe televisie werkte. Het deed me plezier dat een vraag als ‘Wie is volgens jou een slechte schrijver?’ er toen niet werd uitgeknipt. Kama begon meteen tegen Jos Vandeloo tekeer te gaan, en dat mocht. Kama zei ook: ‘Knip het er zeker niet uit’, en ook dat werd er niet uitgeknipt (lacht).

»Televisieprogramma’s worden tegenwoordig zo goed voorbereid dat er geen plaats meer is voor verrassingen. Dat tv-makers meer moeten openstaan voor het toeval, is mijn stokpaardje bij De chinezen. Mijn stelling is dat je als kijker nooit precies hoeft te weten wat je te wachten staat in een tv-programma, en als tv-maker ook niet. Er moet altijd méér in gebeuren dan de presentator heeft aangekondigd. Bij het maken van humaninterestprogramma’s heb ik me zelf altijd afgevraagd: ‘Wat heeft deze mens me nog meer te vertellen dan wat ik voor ogen had?’ Veel tv-makers zijn zo gefixeerd op wat er in het scenario staat, dat ze ondertussen blind zijn voor allerlei interessants dat zich voor hun ogen afspeelt.»

HUMO De commentaartekst van ‘Een onvergetelijke dag’ is bijna doorlopend badinerend: is dat de aangewezen toon?

Neuville «Neem vooral niets te serieus, dat zal wel de onderliggende boodschap zijn. We pretenderen ook niet dat de top drie van de belangrijkste historische feiten van die dag in ons programma zit. ’t Zijn vaak ook niet de meest wereldschokkende gebeurtenissen die we laten zien. Maar zelfs als dat wel het geval is, kun je er altijd bij denken dat het leven sindsdien gewoon is doorgegaan. Tijdens de aanslagen van 9/11 vonden er elders allerlei onnozele dingen plaats, die we in dit programmaatje ook graag aandacht geven.»

undefined

null Beeld


Bolletje aaien

HUMO Wat was een onvergetelijke dag in jouw leven?

Neuville «Ongetwijfeld 18 april 2013, de dag waarop mijn moeder plots is gestorven. Ze was 58. Mijn ouders waren op vakantie in Zuid-Afrika, en zij werd er onwel, zoals dat heet. Ze heeft toen een hartoperatie ondergaan, waarna ze aan de gevolgen van complicaties is overleden. Mijn zus (de actrice Maaike Neuville, red.) en ik zijn toen in allerijl naar Zuid-Afrika afgereisd. De dag waarop we daar aankwamen, kan ik minuut na minuut navertellen; ik herinner me ook alle gesprekken tot in de details, ik weet nog op welk soort tafeltje ik mijn beker koffie heb neergezet. Het eerste wat mijn vader zei, was: ‘Het komt niet goed.’

»De dood van mijn moeder heeft ongetwijfeld een wending aan mijn leven gegeven. Ik ben een paar maanden in shock geweest, zonder dat ten volle te beseffen. En daarna ben ik anders naar het leven gaan kijken – ik begon andere dingen dan gewoonlijk belangrijk te vinden. Voordien was ik helemaal in beslag genomen door de start van De chinezen. Daar moest alles voor wijken, ook mijn familie, mijn moeder…»

HUMO Toen ik je vijf jaar geleden interviewde, was je dag en nacht in touw, wat in televisiekringen vaak normaal wordt bevonden – men pakt er zelfs graag mee uit dat men voor de zoveelste keer een nachtje heeft doorgewerkt.

Neuville «Dat heb ik volledig losgelaten. Ik ben ooit trots geweest op de eindeloze uren die ik klopte – ‘Kijk mij eens!’ – maar waarom zou dag en nacht werken beter zijn dan je werk in vier uur af hebben? Je hoeft geen veertien uur aan een stuk te werken om te kunnen zeggen: ‘Wauw! Dat heb ik toch maar mooi gedaan.’ Nu, in dat eindeloos doorwerken speelde camaraderie een grote rol: met Nieuwjaar in de montagecel zitten en samen pizza bestellen: ’t was heerlijk, en ik zou het nog doen. Maar als een vriendin me dringend nodig heeft, gaat ze voortaan voor. Ik heb geleerd dat het máár werk is, terwijl ik er ooit van overtuigd was dat er niets boven dat werk ging. Ik heb ook geworsteld met de vraag: ‘Hoe belangrijk is mijn werk nog als de mensen voor wie ik het maak, er niet meer zijn?’»

HUMO Was je moeder je toetssteen?

Neuville «Ook wel, maar ze was vooral een onvoorwaardelijke fan, die alles volgde wat ik deed. Ze was ongelofelijk trots op haar kinderen. Ik krijg ook wel van andere mensen te horen dat ze een tv-programma waaraan ik heb meegewerkt mooi vonden, maar dat doet me veel minder dan een compliment van mijn moeder. Je maakt een mooie tekening die je dan aan je mama toont, en zij zegt: ‘Het is een práchtige tekening!’ (lachje) Mijn vader is ook wel altijd betrokken geweest bij wat mijn zus en ik deden, maar veel ingetogener. Mijn moeder was een expressieve bom van emoties, iemand die in hoofdletters en met veel uitroeptekens sms’te.»

HUMO Denk je dat de belangrijkste dingen tussen haar en jou al gezegd waren?

Neuville «Neen, en bij vlagen heb ik daar last van. Enfin, ik heb me erbij neergelegd dat dat niet meer op de aardse manier zal kunnen.»

undefined

'De bekendheid die je aan televisie kunt overhouden, interesseert me helemaal niet'

HUMO Zijn er nog andere manieren dan de aardse?

Neuville «Ik praat veel met mijn moeder. Ik heb het gevoel dat ze me nog steeds op één of andere manier aan het volgen is. Ik heb dat ook nodig. Thuis zit er een beetje as van haar in een mooi bol potje op de kast. Als ik thuiskom of wegga, aai ik dat bolletje even, en altijd voer ik er een gesprekje mee. Het gevoel dat ik haar nog kan laten weten waarmee ik bezig ben, is rustgevend. Ze zegt wel niets terug. Ik stel ook geen vragen, maar ik vertel. In de eerste maanden na haar dood heb ik nog vaak naar haar ge-sms’t. Op een kerkhof in Heverlee heeft ze een gedenksteen. Papa gaat er vaak even langs, en mama’s zussen ook, maar ik heb niets met die plek.»

HUMO Dat je dat soort communicatie met je moeder aanhoudt, wijst dat ook op geloof in een andere werkelijkheid? Of op geloof tout court?

Neuville «Ik denk dat ik het vooral doe om het hier draaglijk te houden. Het zorgt ervoor dat ik niet constant verdrietig ben. Het zwaarste verdriet is gaandeweg overgegaan in mooie herinneringen, en in de gedachte dat ze nog bij ons is, ergens. Mijn vader, mijn zus en ik zorgen er ook voor dat er nog altijd een pakje voor haar onder de kerstboom ligt.»

HUMO Jij was één van die vele meisjes die, toen ze 18 waren, ervan droomden ‘iets in de media’ te doen. Intussen ben je een ervaren professional in de tv-wereld. Wat is de belangrijkste vaardigheid die je nodig hebt gehad om te bereiken wat je tot nog toe hebt bereikt?

Neuville «Een goede portie doorzettingsvermogen. En al evenveel incasseringsvermogen: niet meteen uit je lood geslagen zijn als je briljante idee ijskoud in de prullenmand wordt gemikt. Dat je eerste schot niet meteen recht in de roos is, moet je ook wíllen begrijpen, of aanvaarden. En uiteraard heb je talent nodig, wat onder andere betekent dat je meteen herkent wat bruikbaar materiaal is voor televisie: dat is minder simpel dan het klinkt, en ik zou willen dat meer mensen die reflex hadden. Tamelijk snel het potentieel van een programma-idee kunnen inschatten is ook mooi meegenomen. Daar was ik in het begin niet goed in, hoewel ik in mijn begintijd bij ‘Man bijt hond’ oprecht dacht: ‘Invalshoeken bedenken: daar ben ik zó goed in!’ Ik vond dat alles wat me te binnen schoot zó uitgevoerd kon worden, maar ik kwam er snel genoeg achter dat ik ongelijk had. Je moet blijven groeien, al weet ik op dit ogenblik niet in welke richting ik aan het groeien ben – misschien groei ik wel de verkeerde kant uit, geen idee. Mocht ik een rol op het scherm hebben geambieerd, dan was mijn verhaal ongetwijfeld heel anders geweest, want wie op televisie komt, krijgt tien keer minder kansen dan iemand die achter de schermen werkt.»

undefined

null Beeld

undefined

'Ik heb lang geworsteld met de vraag: 'Hoe belangrijk is mijn werk nog als de mensen voor wie ik het maak er niet meer zijn?''

HUMO Eén keer ben je op televisie geweest: in ‘Manneken Pis’, een reisprogramma waarin je jezelf uitnodigde ten huize van een buitenlandse toerist die je in Brussel had ontmoet.

Neuville «Ik heb nog steeds totaal geen ambitie in die richting. ‘Manneken Pis’ wilde ik wel doen, omdat ik het een mooi programma-idee vond. ’t Was in ieder geval geen ervaring waardoor ik de smaak te pakken kreeg om vaker op televisie te komen. En de bekendheid die je eraan kunt overhouden, interesseert me al helemaal niet. Ik bedenk en maak heel graag tv-programma’s, maar ik jaag het liefst anderen de loopgraven in om mijn bedenksels uit te voeren (lachje). Ik mis ook de flair om op televisie te komen: ik zou snel vastlopen, vrees ik.»

HUMO Ben je nu op professioneel gebied waar je wilt zijn? Kun je al zelfverzekerd zeggen: ‘Dit is mijn vak’?

Neuville «Ja, zolang mijn vak maar niet strikt is afgebakend. Wat ik zeker weet, is dat ik verhalen wil blijven vertellen en daar vormen voor wil blijven zoeken. Heeft dat per definitie iets met televisie te maken? Of gaat het de kant van radio of schrijven uit? Ik weet het niet precies. Maar dat soort werk wil ik in ieder geval blijven doen.»

HUMO Als men je naar je beroep vraagt, wat zeg je dan?

Neuville «Dat ik voor televisie werk. Preciezer kan ik het niet uitdrukken. Ik ben ook van alles tegelijk. Hoewel ik dat niet graag hoor, ben ik ook zaakvoerder van De chinezen. Ik onderhandel met zenders en hou me bezig met budgetten voor programma’s, met aanwervingen en lonen.»

HUMO Ben je daar goed in?

Neuville «Neen, maar ik word er steeds beter in. Ik heb gemerkt dat je er niet van kunt weglopen, want we hebben dat bedrijf nu eenmaal opgericht. En ik wil de koers van De chinezen mee blijven bepalen. Tot nog toe gaat het goed: het huis is gezond.»

HUMO Er is veel concurrentie.

Neuville «Ja, maar we hebben tamelijk snel een goede naam gekregen, én het vertrouwen van de openbare omroep. Voor de rest gaan we niet proactief op zoek naar manieren om groter te worden.»

undefined

null Beeld

undefined

'Ik ben al een jaar vrij van pillen en ook vrij van pijn. Fantastisch.'

HUMO In ons vorige interview zei je me dat je ontzettend competitief was.

Neuville «Dat ben ik nog altijd, maar over de concurrentie denk ik veeleer: ‘Jongens, laten we liever hand in hand over de meet lopen.’ Ik kan oprecht opkijken naar wat anderen maken. Ik heb dus niet het minste talent voor afgunst, maar als ik aan een nieuw programma begin, roep ik wel altijd: ‘Dit wordt het beste programma aller tijden!’ En aan het begin van elke nieuwe aflevering roep ik: ‘En dit wordt ook nog eens de beste aflevering van de beste reeks van het beste programma aller tijden!’»

HUMO Je krijgt als zaakvoerder ook met sollicitanten te maken die ‘iets in de media’ willen doen. Waar let je vooral op tijdens sollicitatiegesprekken?

Neuville «Ik heb nooit management gestudeerd, zodat ik de sollicitant intuïtief benader: hoelang kun je met hem of haar spontaan blijven praten? Wanneer valt het gesprek stil? En waarom? Ik heb al gemerkt dat sommige sollicitanten met een zekere trots zeggen dat ze nooit, maar dan ook nóóit televisiekijken. Wel, die kunnen alvast inpakken. Kijk, een belangrijke reden om het productiehuis De chinezen op te richten, was: een enthousiast groepsgevoel vinden, misschien zelfs een scoutsachtige verbondenheid. Ik heb dat nodig.»

HUMO Wat is je beste idee tot nog toe?

Neuville «Ik hoop dat ik het nog niet heb gehad. Jaren geleden las ik dat een mens in z’n hele leven maar één geniaal idee heeft. Stel dat ik dat idee al achter de rug heb en me daar niet van bewust ben: wat doe je dán? (lacht) Laat ik zeggen dat ik nog nooit een pasklaar idee met een strik eromheen heb afgeleverd. Ik draag aan ideeën bij, maar het liefst niet op een georganiseerde manier: voor mij geen brainstorming in een kasteeltje midden in een bos, met belegde broodjes tussendoor. De beste ideeën komen je aanwaaien als je op de trein of in een café compleet leeg zit te zijn.»

HUMO Van een beetje programmamaker mag je verwachten dat hij creatief is. Kun je die creativiteit op één of andere manier trainen?

Neuville «Dat weet ik niet. Ik weet wel dat het me nog nooit is gelukt een idee te forceren, zo van: ‘En nu wil ik een idee krijgen.’ Iemand zegt iets vaags: ‘Als we eens iets zouden doen met…’ Die zin blijkt ineens een heel proces in werking te zetten, en in het beste geval resulteert dat in een idee waarop je kunt voortborduren. Maar vaak komt er helemaal niks aanwaaien. Ik heb al gemerkt dat ik de ene periode vatbaarder ben voor goede ideeën dan de andere, maar De chinezen, een rollend gevaarte, moet aan de gang blijven. Ik zou me nog het liefst een tijdlang terugtrekken als ik me vooral dood gewicht voel, als ik weet dat ik toch niets bruikbaars zal opleveren. Non-actieve periodes inbouwen: ’t zal niet voor meteen zijn, maar ik streef er wel naar. En in ieder geval snak ik er meer naar dan pakweg drie jaar geleden.»

undefined

'Ik weet nu al dat ik niet van het moederschap-volgens-het-boekje ben'


Wat de klok slaat

HUMO Dat komt misschien omdat je zwanger bent. Hoe is dat jou tot dusver bevallen?

Neuville «Heel goed. Ik had me nooit voorgesteld hoe een zwangerschap zou zijn. Ik ben nu 36, veel van mijn vriendinnen hebben allang kinderen en ook mijn zus Maaike heeft een kindje. Maar na vier maanden lijkt die zwangerschap nog altijd net vaag genoeg om er niet de hele tijd aan te zitten denken: mijn buik zal wellicht dikker moeten worden. Nu ja, mijn eerste gedachte na het wakker worden is soms al: ‘O, ja, ik ben in verwachting.’»

HUMO Heb je al een idee wat voor moeder je zou willen zijn?

Neuville «Een flexibele moeder zonder al te veel regeltjes, een moeder die niet vastzit aan een setje opvoedkundige principes. Ik weet nu al dat ik niet van het moederschap-volgens-het-boekje ben.»

HUMO Stel dat je je, ten prooi aan biochemische processen, onvoorzien als een moederkloek ontpopt?

Neuville «Daar hou ik rekening mee. Ik heb zo’n verandering al bij mensen uit mijn omgeving vastgesteld. Ik weet dat ze het niet kunnen helpen: het gebeurt of het gebeurt niet. Nu, ik heb gelukkig veel goede voorbeelden rondom mij: als ik nadenk over hoe ik mijn kinderen wil opvoeden, ligt dat doorgaans heel dicht bij hoe mijn vrienden het doen.»

HUMO Vijf jaar geleden zei je me dat je op je 18de dacht dat je vroeg aan kinderen zou beginnen. En je zei ook: ‘Tegen mijn 25ste dacht ik niet meer aan kinderen – bizar dat die gedachte de laatste jaren helemáál niet meer meespeelt.’

Neuville «Die fameuze biologische klok begrijp ik al helemaal niet: eerst hoorde ik ze luid tikken en daarna viel ze een behoorlijk lange periode stil. Maar sinds ik samen ben met Vincent (Byloo, van Studio Brussel, red.), nu twee jaar, is dat gevoel teruggekomen. Het voelde juist om eraan te beginnen.

»Vincent heeft twee kleine kindjes: ze zijn 2 en 5. Ik hou van duidelijke afspraken, maar dat belet me niet om zoveel mogelijk zottigheid in mijn omgang met die kinderen te stoppen, zoals mijn moeder dat zelf destijds deed. Ik wil zottigheid in alles: in mijn werk, in mijn relatie. Blijven spelen, daar komt het op neer.»

HUMO Mocht je single blijven, vertrouwde je me in 2012 toe, dan zou je met je vriendinnen gaan samenwonen en dagelijks een flinke orgie aanrichten.

Neuville «Dat lijkt me nog altijd een valabel alternatief (lacht). Met diezelfde vriendinnen fantaseren we tegenwoordig over de commune waarin we zullen leven als we bejaard zijn: wie het slechtst ter been is, mag op het gelijkvloers wonen. Mijn leven is niet volgens plan verlopen, maar wat was mijn plan eigenlijk? Ik denk niet dat ik er één had. Ik heb me nooit veel concrete doelen gesteld. Wellicht is dat een verdedigingsmechanisme: hoe meer concrete doelen, hoe groter de kans dat je ze niet haalt. Ik laat het leven op me afkomen, en wat er ook gebeurt, ik probeer flexibel te blijven. Ik weet niet zeker of het wel de juiste tijd is om een kind te krijgen, maar tegelijk voel ik: het is goed, en ik ben er ook niet bang voor. Ik ben rustiger geworden – een groot stuk van mijn sturm-und-drang ben ik kwijt.»

HUMO Hoe is dat zo gekomen?

Neuville «Onderweg verloren. De dood van mijn moeder, vijf jaar ouder worden…»

undefined

'Televisieprogramma's worden tegenwoordig zo goed voorbereid dat er geen plaats meer is voor verrassingen'

HUMO De 32-jarige Elke Neuville zei me ooit: ‘Ik rook meer dan ooit en ik grijp elke gelegenheid aan om een glas te drinken.’

Neuville «Ik beperk me nu tot virgin mojito’s en tot cola light. En met roken ben ik gestopt omdat ik zwanger wilde worden. Het kostte me hopen energie om dat mens van vijf jaar geleden te zijn. ’t Was heel vermoeiend.»

HUMO Je haalde toen wel veel uit het leven, denk ik.

Neuville «Daarom heb ik er ook geen spijt van. Toen kon ik alleen maar op die manier leven. Ik kon het me in dat beginjaar van De chinezen niet permitteren om ook maar íéts aan mijn aandacht te laten ontsnappen. We moesten voor alles vechten, en op een bepaald moment voelde ik me ook de alfa en de omega van dat bedrijf. Ik zag werkelijk elke minuut tv van De chinezen, en ik wou er meestal ook nog van alles aan veranderen. En tussendoor ging ik naar alle feestjes. Ik móést in die tijd heel veel van mezelf. Nu niet meer. Ik feest nog altijd heel graag, maar ik heb iets meer maat leren houden.»

HUMO Vijf jaar geleden sprak je me ook over de auto-immuunziekte waaraan je lijdt: reumatoïde artritis. Hoe gaat het daarmee?

Neuville «Goed. Vorig jaar kreeg ik na een medisch onderzoek te horen dat ik in remissie ben, wat betekent dat mijn ziekte als het ware slaapt. Ik heb dan ook geen pijn meer. Ik heb mijn medicatie – cortisone, en daarna methotrexaat – altijd genomen, hoewel ik ze haat. Ik heb die pillen altijd genomen met de bijgedachte: ‘binnenkort bouw ik mijn medicatie onder dokterstoezicht langzaam af zodat ik ooit zonder zal kunnen.’ Mijn dokter raadde mij dat af; hij voorspelde me veel pijn, maar hij hield me niet tegen. Nu ben ik al bijna een jaar vrij van pillen en ook vrij van pijn: fantastisch. En nu ik geen pijn meer voel, denk ik haast nooit meer aan die ziekte. Ja, dit is een fijne periode in mijn leven.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234