null Beeld

Een rondje sparren met Douglas Firs

Al in 2008, toen hij voor de eerste keer deelnam aan Humo’s Rock Rally, stond z’n muziek bol van liefde voor Amerika, en sinds hij er met bloedbroeder Bram Vanparys van The Bony King Of Nowhere op reis ging, is die liefde alleen maar groter en dieper geworden. Gertjan Van Hellemont liet de tweede plaat van Douglas Firs, ‘The Long Answer Is No’, zelfs mixen in The Wilco Loft in Chicago.

Het is evenwel bij Van Hellemont thuis in Gent, in een rijtjeshuis ter hoogte van de Brugse Poort, dat Humo aanbelt – niet in een Mexicaanse buitenwijk van Chicago op het einde van een metrolijn. En het zijn twee geruite pantoffels die de deur opendoen – geen snakeskin boots. Kwestie van u een reality check te bezorgen gelijkaardig aan die van Van Hellemont (grieperig bovendien in z’n pantoffels, ze zijn hem – half – vergeven!), bij thuiskomst van z’n eerste VS-trip; ze leverde meteen de songs voor ‘The Long Answer Is No’.

Gertjan Van Hellemont «De zomer na de eerste plaat, in 2013, ben ik voor zes weken naar de VS en Canada getrokken met Bram Vanparys, Cleo Janse en Jan Dhaene van The Bony King Of Nowhere. We vlogen op San Francisco en zijn vervolgens helemaal naar boven gereisd, tot in Vancouver in Canada. Op het gemak, in vier weken: van San Francisco eerst nog eventjes naar beneden om naar Big Sur te gaan kijken – de mooiste plek op aarde – en dan weer naar boven, naar Oregon en Washington, om vervolgens naar het oosten te vliegen, voor Montreal en Quebec. Een memorabele tijd: we hebben muziek gespeeld, we hebben mensen leren kennen en we hebben zes weken geen internet in de buurt gehad. Na mijn thuiskomst kon ik mijn draai moeilijk vinden. Ik keek naar buiten en zag geen horizon meer, het voelde hier ineens écht klein. En tijdens zo’n reis beslis je grote dingen, hè: ‘Dit wordt mijn leven vanaf nu! Ik ga avonturen beleven!’ Thuis volgt dan de reality check. Bovendien bleek een prille relatie die voor mijn vertrek was begonnen, toch niks te gaan worden. De songs kwamen dus vanzelf. Met name ‘Through Watery Eyes’, ‘All the Same Difference’, ‘Your Only Friend’, ‘The Long Answer Is No’ zijn de ‘Amerika’-liedjes op de plaat.»

HUMO Je zei daarnet dat Bram en jij ook hebben opgetreden tijdens die reis: à l’improviste, of was dat een uitgestippeld parcours?

Van Hellemont «We hadden vooraf een paar optredentjes geregeld, om een reisroute te hebben. Bram had zich daarmee beziggehouden. Hij en ik hebben in meer dan één opzicht dezelfde reis afgelegd – we ervoeren ook dezelfde heimwee bij onze thuiskomst. Ik veronderstel dat er ook op zijn nieuwe plaat restanten van die Amerika-trip te vinden zullen zijn. Hij zingt ook alle backings op mijn plaat, samen met Cleo. We doen dat vaak: met z’n drieën zingen. Heel blij dat ik twee mensen gevonden heb met wie ik harmonieën kan zingen. Mijn vriendschap met Bram is hecht geworden sinds hij me vier jaar geleden vroeg om in zijn groep te komen spelen.»

HUMO Bram trok voor de opnames van zijn plaat naar Los Angeles, jij koos voor het net iets meer tot de verbeelding sprekende Mechelen.

Van Hellemont «Jasper Maekelberg heeft de plaat opgenomen. Hij heeft dat supergoed gedaan, en hij zou het ook supergoed gemixt hebben. Jasper belichaamt die combinatie van rock-’n-roll, hard werken én goeie smaak hebben. Maar ik vond het een avontuurlijk idee om de mix door iemand anders te laten doen, en daarvoor ben ik wel weer naar de VS getrokken, naar Chicago: Tom Schick heeft de plaat gemixt.»

null Beeld

HUMO Schick is volgens z’n website net klaar met het mixen en producen van de nieuwe Wilco. Het was voor alle duidelijkheid ook in The Wilco Loft dat jullie hebben samengewerkt.

Van Hellemont «Op een dag zat ik hier in mijn cd-kast te kijken, ik trok er al mijn lievelingsplaten uit om te zien wie ze had gemixt. Dat bleek heel vaak Tom Schick te zijn. Hij heeft veel platen van Ryan Adams gedaan, en ook Norah Jones, Ollabelle, Jesse Harris... Zonder dat ik er iets van verwachtte, heb ik hem wat tracks gestuurd. En wonderbaarlijk genoeg antwoordde hij dat hij mijn muziek mooi vond en dat hij tijd had om ze te mixen. Waarop ik met Sem (Van Hellemont, de broer van Gertjan en de pianist van Douglas Firs, red.) naar Chicago ben gevlogen: het voorlopige hoogtepunt van mijn leven. Ik word soms melig als ik erover begin (lacht). Alleen al dat mixen op die plek, in die studio van Wilco: dat een uurtje mogen doen, had ik al geschift gevonden, nu zaten we daar een week. Een industrieel gebouw in een Mexicaanse wijk, op het einde van een metrolijn en recht tegenover een wasserette. Twee verdiepingen: eentje doet dienst als opslagplaats voor instrumenten, de andere is een grote loft, ingericht met controlekamer en alles. En overal vintage gerief! Ik heb muziekproductie gestudeerd, dus ik zat daar te kwijlen. Zo’n ouwe mengtafel: zodra je daar iets doorheen stuurt, wordt het al beter. Als je denkt aan de klank van alles wat in The Loft is opgenomen: Sarah Lee Guthrie & Johnny Irion, Mavis Staples...»

HUMO Jeff Tweedy heeft het te pakken voor The Staple Singers: hij producete haar ‘You Are Not Alone’ uit 2010 en ‘One True Vine’ uit 2013.

Van Hellemont «Hij is geobsedeerd door de hele familie, hij wil er zo veel mogelijk mee doen voor het te laat is, als eerbetoon aan de muziekgeschiedenis van Chicago. Zo liet Schick me in The Loft ouwe tapes horen van vader Roebuck Staples, ‘Pops’, die Tweedy wil uitbrengen – op zijn manier. Net voor zijn dood in 2000 heeft Pops een plaat opgenomen met heel foute muzikanten. Via Mavis zijn die tapes in The Loft beland, waar Tweedy ze helemaal gestript heeft en alles opnieuw heeft ingespeeld. En hij is gear slut genoeg om dezelfde instrumenten en versterkers te kopen die op de platen van The Staple Singers werden gebruikt (lacht). (‘Don’t Lose This’ van Pops Staples komt op 17 februari uit op Anti, red.)

»Jeff Tweedy was in Europa toen wij in The Loft zaten, ik heb ook niemand van de band gezien. Maar ik heb mijn plaat op zijn pupiter achtergelaten. En tja, was de band er wel geweest, dan was er geen plaats geweest voor ons.»

HUMO Je zou in een plaatselijke gitaarwinkel ook een zogenaamde ‘Wilco-korting’ hebben gekregen. Hoeveel procent bedraagt die?

Van Hellemont «Tweedy krijgt korting in de Chicago Music Exchange: een winkel vol vintage gitaren. Dat shoppen is eigenlijk de job van Mark, de studiomanager. Die zit de hele dag achter z’n computer de agenda van The Loft te regelen en koopt tussendoor instrumenten aan. Tweedy is echt een materiaalfreak: als hij iets ziet dat hij leuk vindt, bestelt hij het liefst ineens drie keer. Dus mag Mark met Tweedy z’n geld al die dingen bestellen, en vaak krijgen ze dan korting.

»Ik speel op een oude Harmony-gitaar, een nogal delicaat ding, en ik wou ze graag dubbel. Ik vertelde dat tegen Mark, en hij antwoordde dat ze er bij Music Exchange eentje hadden staan: ‘Ik zal al mailen dat je hier bij ons zit, en dan krijg je een korting. En vraag naar John.’ Ik heb er uiteindelijk een andere gitaar gekocht, een Harmony Hollywood in plaats van een Harmony Rocket. Ze kostte normaliter 700 dollar, maar ik kon ze van John krijgen voor 400 dollar. En toen ik vroeg hoeveel het was met de gitaarkoffer die ik erbij wou, kreeg ik een knipoog: ‘Awel ja, 400 dollar.’ (lacht)»

undefined

null Beeld

undefined

HUMO Zijn jullie ook naar optredens gaan kijken in Chicago?

Van Hellemont «We zijn naar Caitlin Rose geweest in Schubas Tavern. Daar werkte een dienster die een douglas fir op haar arm getatoeëerd had. Ze vroeg: ‘Zitten jullie hier weer?’ Toen we uitlegden dat we muzikanten waren en dat ons hotel om de hoek was, wou ze weten wat de naam van onze groep was. Waarop ze die douglasspar op haar arm toonde.

»We zijn ook gaan kijken naar de bluegrasslegende Ralph Stanley. Concerten van countrylegendes draaien daar blijkbaar niet meer om de muziek, die mensen zijn een soort marskramers geworden. Dat heeft wel iets, maar het is evengoed tragisch. Stanley stond in het midden van het podium op een stok te leunen, zijn band speelde én zong alles. Alleen ‘Man of Constant Sorrow’, in het begin van de set, zong hij nog zelf. Achteraf konden we met hem op de foto, en ik wou dat per se, want Ralph Stanley blijft een grote held van me, maar ik had toch meteen spijt van die beslissing. Ik moest zijn hand van tafel nemen en in de mijne leggen. En toen heeft Sem hem enorm doen schrikken: hij nam de foto met een gsm die ik van mijn vriendin geleend had – met de mijne kon ik geen foto’s nemen – en Stanley wist niet waar hij het had toen hij de flits zag. Het beeld van die oude man die schrok van dat licht...»

HUMO Je zweert niet alleen bij vintage gitaren, maar ook bij vintage Nokia’s?

Van Hellemont «Sinds vorige week heb ik wél een smartphone, maar ik ben er nog altijd wat bang van. Als ik hier zit, wil ik hier zitten. En muziek spelen en een boek lezen. Ik wil niet dat de wereld de hele tijd om aandacht komt bedelen. Ik heb dus om te beginnen al die meldingen afgezet: ik check mijn mails wel als ik daar zin in heb. Ik had vroeger ook een laptop en ik vond dat ik te veel naar Facebook zat te staren, om op het eind van de dag alleen maar vast te stellen dat ik niks had gezien waar ik iets aan had. En dus heb ik me een vaste computer gekocht, die beneden staat. Als ik nu in de living zit, dan lees ik écht een boek.

»De titelsong ‘The Long Answer Is No’ gaat daar eigenlijk over. Ik vond mijn draai hier dus niet en ik voelde heel hard de drang om iedereen ervan te overtuigen dat al dat internetgedoe iets heel gevaarlijks is. En dat we opnieuw echtheid en vriendschap moeten gaan zoeken. Maar intussen denk ik: ‘Iedereen moet dat maar voor zichzelf uitmaken.’»

HUMO Iets helemaal anders. Je strandde twee keer in de halve finale van Humo’s Rock Rally: in 2008 en 2010. Dacht je daarna nog aan een derde deelname?

Van Hellemont «Nee, na de tweede keer dacht ik: ‘Ik ga gewoon een plaat maken.’ Natuurlijk was die tweede keer een teleurstelling, je doet niet nóg een keer mee om niet in de finale te geraken. Maar dat ligt intussen wel ver achter me.»

HUMO Is het een stiekeme of iets minder stiekeme droom om deze liedjes ook te gaan spelen in de VS?

Van Hellemont «In Schubas Tavern in Chicago spelen zou wel plezant zijn, natuurlijk. ‘You should release the record here just for fun,’ zei Tom Schick. Beetje naïef vond ik dat. Anderzijds, Jesse Harris werkt zo. Maar ja, die heeft ‘I Don’t Know Why’ geschreven voor Norah Jones, ik denk dat die zich sindsdien alles kan permitteren.

»Wat ik nu het liefst zou doen, is door Europa trekken als voorprogramma van een band als The Staves. Drie zussen, ze speelden hier vorig jaar nog met Angus & Julia Stone. Een groep die nog niet te groot is, daar zou ik veel liever mee touren dan met een gearriveerde groep. Dat kunnen tenminste nog je maten worden.»


Bekijk een interview met Van Hellemont over de nieuwe plaat:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234