Eeuwig spits Jan Mulder: 'Hoe wordt de prijs van een voetballer vastgesteld?'

Wat twee jaar geleden als een absurde prijs werd weggelachen, wordt nu beschouwd als een eindejaarskoopje.

'Wat twee jaar geleden als een absurde prijs werd weggelachen, wordt nu beschouwd als een eindejaarskoopje'

In The New York Times International Edition van 26 juni publiceerde Rory Smith een artikel met de titel ‘Soccer’s art of calculating a player’s worth’. Onderwerp van zijn bespiegelingen is de vraag hoe de prijs van een voetballer wordt vastgesteld.

Dat gebeurt tegenwoordig vooral met de toverwoorden ‘data’ en ‘statistieken’: de leeftijd speelt een rol, de positie in het team, nationaliteit, duur van het contract, commerciële waarde van de aankoop en de financiële slagkracht van de huidige werkgever. En dan komt het ergste nog: de makelaar.

Soms vertegenwoordigt de Mino Raiola van dienst de speler (Pogba), de koper (Manchester United) én de verkoper (Juventus). Raiola incasseerde voor de Pogba-deal 50 miljoen euro. Antonio Conte, trainer, zei: ‘This is soccer’s crazy age.’

Als zijn eigen club, het rijke Chelsea, zijn oog op iemand laat vallen, gaat de prijs met sprongen omhoog, dus zelfs Chelsea aarzelt even wanneer Everton 120 miljoen voor Romelu Lukaku wil hebben.

Sleep je met Lukaku het lopend wonder binnen dat die 120 miljoen rechtvaardigt? Daarover boog Rory Smith zich in The New York Times.

Ik begin meteen tegen te sputteren wanneer Smith uit de mond van Conte optekent dat de huidige prijzen niet de ‘werkelijke waarde’ van een speler vertegenwoordigen. Als Chelsea straks 120 miljoen voor Lukaku op de rekening van Everton overmaakt, is dat toch de werkelijke waarde van de betrokken voetballer? Hoe moet je dat anders zien?

Spitsen zijn het duurst, maar Barcelona is doende Verratti van PSG te kopen voor 120 miljoen euro. Verratti is een middenvelder. De positie maakt nauwelijks meer uit: als er een middenveldmotor nodig is, dan worden enkele tientallen miljoenen te veel voor het gemak genegeerd. Geld genoeg.

Is Verratti, als Lukaku, een ‘zekere’ investering en versterking? Bayern München kocht vorig jaar de Portugese belofte Renato Sanches voor 35 miljoen – en als het goed zou gaan, met kampioenschappen en Europese titels erbij, kwam daar nog eens 45 miljoen overheen. Alle kenners vonden de jonge Sanches een wereldtopper in wording, maar in Duitsland speelde hij nauwelijks en Bayern München wil hem alweer kwijt.

The Times: ‘Het lijkt er steeds meer op dat de mensen een vinger in de lucht steken om te zien waar de wind vandaan komt.’ Arsenal wil zijn geld degelijk onderbouwd uitgeven en beschikt sinds enige tijd over het instituut StatDNA, een wetenschappelijke staf die met statistieken, cijfers en andere data een eventueel aan te schaffen speler volledig in kaart brengt. Ik zie bij Arsenal nog steeds iets te vaak aankopen van onvoldoende kwaliteit, bij kosten die voortdurend omhoog gaan; wat twee jaar geleden als een absurde prijs werd weggelachen, 20 miljoen, wordt nu beschouwd als een eindejaarskoopje.

Smith laat ons kennismaken met Henry Stott, oprichter van Decision Technology, een onderzoeksbureau dat advies geeft aan een aantal topclubs. (Stott: ‘They are only so good, because there are a million unobserved facts’.) Stott, doctor in de cognitieve wetenschap, biedt de klant een onderbouwd idee aan en adviseert clubs in degradatienood wie ze kunnen kopen. Ook clubs met kansen op Europees voetbal die nog wel een extra kracht kunnen gebruiken op de rechtsbackplaats, kunnen bij hem terecht. Zou ik afgaan op het bureau Decision Technology?

Gewone menselijke intuïtie is nog altijd het beste, voor club én speler. Ooit vochten Standard Luik en RSC Anderlecht om de handtekening van ondergetekende. Na een wedstrijd met mijn Winschoter voetbalvereniging in Kerkrade zou ik een bespreking hebben met voorzitter Albert Roosens van Anderlecht en algemeen secretaris Roger Petit van Standard. Beide heren reden achter de auto van mijn vader aan naar een hotel ergens verderop. Onderweg kreeg vaders DKW een lekke band. Petit sprong uit zijn auto, riep dat hij goed met de krik was en ging alvast door de knieën. Meneer Roosens bleef voornaam achter in zijn limousine zitten en liet zich door de chauffeur een krant aanreiken. Ik hoefde niet eens meer een vinger in de lucht te steken: Anderlecht.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234