Eeuwig spits Jan Mulder: 'Johan Cruijff'

Johan Cruijff dacht op een gegeven moment de hele dag aan geld.

Onthullende krantenartikelen en ophefmakende boeken over Fifa kunnen niet meer zó onthullend en ophefmakend zijn dat de geoefende lezer er zich nog heel erg voor interesseert. We weten het wel: de leiders van Fifa zijn mannen die niet deugen, geld sluizen naar plekken waar het niet hoort, hun smerige vingers steken in politieke nesten die het daglicht niet verdragen.

Maar Andy Becketts recensie van ‘The Fall of the House of Fifa’ van David Conn, op 27 mei gepubliceerd in The Guardian Review, begint met zo’n onthullende en ophefmakende alinea dat ik ondanks de ‘Fifa is slecht’-verzadiging het hele stuk heb gelezen. ‘Eén van de leden van het Uitvoerend Comité van Fifa, het orgaan dat het wereldvoetbal bestuurt, was in de jaren 1996 tot 2013 een Amerikaanse zakenman en vroegere fabrikant van lachendegezichtenstickers genaamd Chuck Blazer. Tijdens die gehele periode was Blazer ook algemeen secretaris van de voetbalbond voor Noord-Amerika, Centraal-Amerika en de Caraïben (Concacaf), één van de zes internationale federaties die Fifa financieel ondersteunen. Op instigatie van Blazer huurde Concacaf kantoren en appartementen in de Trump Tower.’ Eén van de appartementen was gereserveerd voor Blazers katten. Ze ‘plasten overal op de vloer,’ noteerde Conn, ‘en made the place stink.’

Ik hoopte op meer poezen en andere hobby’s in peperdure wolkenkrabbers en villa’s in Malibu, maar ze bleven uit.

Conn begint zijn boek met een sympathiek hoofdstuk getiteld ‘The People’s Game’, over zijn eigen appreciatie van het spel. Hij schrijft een adorerend portret van Cruijff, een speler ‘van een onvoorstelbare elegantie’. Dat is waar. Wat Conn misschien niet weet, maar ik wel: Johan dacht op een gegeven moment de hele dag aan geld en niet aan elegantie. Het stadion van Ajax stroomde vol om Cruijff en zijn nooit eerder vertoonde spel te bewonderen. De aanbeden voetballer verdiende in 1972, het jaar dat ondergetekende van Anderlecht naar Ajax verhuisde, zo’n 40.000 gulden per seizoen. Dat komt neer op 20.000 euro, veel minder dan ik in Amsterdam ging verdienen. Dat sták Johan, en hij had gelijk. Het ging Cruijff natuurlijk om veel meer dan mijn salaris. Hij was een uniek talent, een voetbaluitvinder, die eiste als een mondiale ster te worden gehonoreerd. En dat gebeurde, zoiets is niet tegen te houden. Leve Johan Cruijff en zijn wil om het salarisplafond van Ajax open te breken. Velen hebben van zijn rechtvaardigheidsgevoel en doorzettingsvermogen geprofiteerd.

In de jaren 70 was de voormalige scheidsrechter Stanley Rous Fifa-president, en de Engelsman wilde daarvoor geen salaris. Maar het is niet tegen te houden: na de periode-Rous ging er zoveel geld om in de Fifa dat de voorzitters aangestoken werden door de begeerte en de macht om de enorme financiële rijkdommen te verdelen en te sluizen naar plekken waar ze niet horen.

Verenigingen werden betaaldvoetbalorganisaties, het woord zegt het al: alle zakelijke mogelijkheden worden toegepast en geëxploreerd, tot en met de verkiezing van de foute Havelange, Blatter en Infantino met hun louche handel in corrupte landen als Rusland en Qatar.

De onvoorstelbare gevolgen van de invoering van betaald voetbal worden zelfs zichtbaar in de fatsoenlijke maatschappij, met keurig opgevoede jongens als Lukaku en Mbappé. Ze zijn te koop.

Romelu kun je krijgen voor 115 miljoen euro, Kylian (20 jaar oud en onlangs debuterend in het eerste van AS Monaco) kost tegen de 150 miljoen. Voetbal is geld en de ontsporingen gaan alle kanten uit.

Ik zou deze financiële beschouwing vrolijk willen eindigen met een mij ontroerende reactie van Cristiano Ronaldo’s advocaat na de beschuldiging van de Spaanse justitie vorige week aan het adres van zijn cliënt – 100 miljoen euro netto per jaar – die de fiscus tussen 2011 en 2014 voor 15 miljoen euro zou hebben opgelicht: ‘Cristiano voelt zich gekrenkt.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234