Eeuwig spits Jan Mulder: 'Voetbal kan beeldschoon zijn, vooral in de modder'

De bal in het strafschopgebied jagen en er met z'n allen op afstuiven kan beeldschoon zijn, vooral in de modder

Arsenal - Manchester United, enkele weken geleden. United is met een verrassend aanvallende tactiek op een 0-1 voorsprong gekomen, Arsenal moet nu aandringen. De jongens van coach Arsène Wenger nemen die opdracht bijzonder serieus: met man en macht trekken zij ten strijde. Maar United scoort weer: 0-2.

‘Ziezo, nu is het genoeg,’ zeggen de Londenaars tegen elkaar na deze lage streek van het lot. Zij leggen al hun gewicht in de schaal en aanval na aanval golft richting het doel van United-keeper David de Gea. De in herenkapsalon Rap Too YX geknipte Mesut Özil, op andere dagen de luiheid hoog in het vaandel, gaat voorop in de strijd en schiet warempel op het doel. Tevergeefs, de Spaanse goalie ranselt alle kogels uit zijn heiligdom.

Lezer, u merkt dat ik het proza heb toegesneden op wat er omstreeks het halfuur van deze gedenkwaardige match volgt: een ouderwetse scrimmage, een doelworsteling zoals ze in een jongensboek (12-14 jaar) als volgt zou worden omschreven.

‘Jan van Geen uit Hoorn ontpopte zich als één der meest vermetele doelwachters van het Britse eiland en zelfs ver daarbuiten. Ja, deze reus wist van geen wijken. Dan kwam de dertigste minuut, waarin hij zijn twee wonderhanden goed kon gebruiken. De bal werd in het strafschopgebied geplaatst, er volgde een schermutseling waarbij het bruine leer de weg kwijtraakte, van voet tot voet werd gecaramboleerd, bleef steken en weer werd ingeschoten, gekeerd en weer in het gevarengebied gebracht. De vleugelspeler van Arsenal klemde de bal tussen de voeten en zocht met de armen steun op de schouders van twee medespelers. Die droegen hem, met bal, enkele meters vooruit. Het zaakje kwam in botsing met de voorstopper, viel om en haakte in elkaar met een aantal toegesnelde backs. Ergens onder het kluwen lag Van Geen. Opeens was het leder vrij. Een achtervolging met lukrake slidings en halve kopballen volgde. In het strafschopgebied snakten uitgeputte spelers naar adem toen de heroïsche worsteling een eind nam: corner en rust.’

Het is winter in België en Nederland. Sneeuw en hagel, wind en koude. Wedstrijden worden afgelast. Kalendermanager van de KBVB Nils Van Brantegem: ‘Ik hoop dat we gespaard blijven van verder onheil. Want er mag niet veel meer gebeuren of we zitten in de miserie. Alleen zien de weersvoorspellingen voor de komende maand er niet echt goed uit.’

Het Laatste Nieuws schrijft: ‘Op hoop van zegen.’ Ik hoop ook. Op het doorgaan van de wedstrijden in natte sneeuw op onbespeelbare velden, in strafschopgebieden vol drijfzand. Want dat ontbrak er aan die scrimmage in Londen: modder. Dan pas komt zij tot volle ontplooiing.

Het veld van Arsenals Emirates Stadion is te mooi. Het heeft het verlangen naar de scrimmage zoekgemaakt. Populair zijn tikitaka en verzorgd balbezit. De bal hoog en primitief in het strafschopgebied jagen en er met z’n allen op afstuiven (Watford in de jaren 60) wordt ordinair gevonden op een biljartlaken, terwijl die ouderwetse methode toch heel effectief en beeldschoon kan zijn, vooral in de modder.

Kop in Het Nieuwsblad na Racing Genk - Waasland-Beveren in een sneeuwstorm: ‘Ronduit gevaarlijk, niks met voetbal te maken.’ O, nee? Het mooiste voetbal werd geschilderd door magisch realist Pyke Koch. Het doek heet ‘Voetballers in de sneeuw’. In de jaren 70 kwam het op een veiling, samen met ‘Scrum’, een dramatische olieverf met rugbyers in een uitgestrekte sneeuwvlakte, bladerloos boompje rillend op de achtergrond. De voetballers gingen voor 40.000 gulden van de hand, de scrum kostte 12.000 gulden (5.000 euro).

Niet op geboden. Spijt. Spijt. Van al mijn gekochte kunstwerken heb ik nooit één seconde spijt gehad, ze zijn een dagelijks genot. De niet-gekochte schrijnen elke dag, vooral in december, wanneer Racing Genk en Waasland-Beveren twee maal drie kwartier sneeuwruimen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234