null Beeld

Eindelijk vrij: Nico uit 'Leuven Hulp'

In 'Leuven Hulp', de documentairereeks op Eén, maakten we kennis met Nico (30), die al vijf jaar in de hulpgevangenis van Leuven zat. Hij sleet er zijn tijd met het rondbrengen van maaltijden en het ophalen van de vuile was in de cellen. Hij vertelde over het 'monster' dat hij geworden was na het verlies van zijn ouders, en hoe de jaren in de gevangenis hem 'inzichten hadden gebracht'. Nico is inmiddels drie maanden vrij.

Annemie Bulté

Onder voorwaarden: hij mag niet met de auto rijden, mag geen alcohol drinken, heeft een levenslang wapenverbod, moet zich psychologisch laten begeleiden, werk zoeken en een woonst. Dat lukt vrij aardig, zo lijkt het, als we hem op een avond gaan opzoeken in zijn nette, sober ingerichte appartement in de omgeving van Diest. Witte Chinese gordijnen, gedempt licht, theelichtjes en kaarsen, een grote zwart-witfoto aan de muur. Heel zen allemaal. 'Dat moet ook,' zegt Nico. 'Ik moet hier tot rust komen, voor het eerst in jaren. Zo lang in de gevangenis, dat doet iets met een mens.'

Hij heeft werk gevonden als metselaar en dakwerker en is thuis al helemaal geïnstalleerd, dankzij de hulp van zijn oudere broer. Hij heeft een vaatwasmachine en een poetsvrouw. Een nieuwe vriendenkring - ook via zijn broer. 'Normale mensen' noemt hij ze, die beleefd zijn en niet om de haverklap 'shit' en 'fuck' en 'hoer' zeggen. 'Ik ben dat niet gewend. Ik ben een gangster geweest hè.' Over twee weken koopt hij een computer. Hij moet eerst nog deftig leren mailen, en dat iPod-gedoe zegt hem ook nog maar weinig.

NICO «Het is allemaal nog heel onwerkelijk. Ik zit hier in luxe die ik nooit gekend heb. Ik besef hoeveel geluk ik gehad heb. Ik krijg een nieuwe kans, een échte kans, waar de meeste jongens in de gevangenis alleen maar van kunnen dromen. Ik heb een boel in te halen, heb zoveel gemist. Ik heb een zoontje dat inmiddels acht jaar oud is. Ik heb mijn oudere broer zien veranderen: hij is bij de juiste vriendin terechtgekomen, heeft zich opgewerkt en is miljonair geworden. Hij is mijn grote voorbeeld, mijn god. Hij is er altijd voor mij geweest. Door hem heb ik geleerd dat ik het allemaal anders kan aanpakken dan ik tot nu toe heb gedaan.»

Nico's passage op televisie is in Diest niet onopgemerkt gebleven. Er waren buren die in paniek de huisbaas belden toen ze hoorden dat 'dienen uit den bak' naast hen kwam wonen, en in het dorp herkennen velen hem van op het kleine scherm. Er was ook goed nieuws: zijn ex-vriendin, de moeder van het zoontje dat hij al zeven jaar niet meer had gezien, nam na het zien van de eerste uitzending opnieuw contact met hem op. Nico heeft zijn zoontje intussen teruggezien en heeft grootse plannen. 'Ik wil een goeie papa zijn. Ik wil mijn zoon alles geven wat ik zelf niet gehad heb,' glundert hij.

NICO «Het was wel een schok om hem na zoveel jaren terug te zien. Je laat hem achter als hummel van anderhalf en je krijgt een kereltje van acht terug. Hij lijkt heel erg op mij. 't Is net zijn papa. Toen ik hem zag, moest ik me sterk houden. Na de ontmoeting ben ik beginnen te wenen.»

Nico uit 'Leuven Hulp' (2)

HUMO Hoe word je 'een gangster'?

NICO «Dat is een proces. Voor je in de bende mag, testen ze je: ze komen je oppikken, ze blinddoeken je en rijden ergens naar een afgelegen plek in Nederland, ze stampen je daar uit de auto en zetten een pistool tegen je hoofd om te kijken hoe je reageert. Als je een goeie bent, mag je mee terugkomen om voor de bende te werken.

»Ik was een soort van koerier: ik bracht de drugs rond. Zo'n bende kent een hiërarchie: de grote bazen die aan de touwtjes trekken en het geld witwassen laten zich nooit zien. Die hebben tussenpersonen, die op hun beurt weer mannetjes hebben die het spul op straat verkopen. Ik stond op het niveau tussen de straat en de top, en ik heb veel gezien.

»Zo was ik een keer bij een schietpartij in een discotheek. We waren daar met de bazen van de bende; we hadden een hele hoek ingepalmd, en daar moest niemand anders komen. Flessen besteld, hoertjes erbij... Komt daar een andere grote jongen binnen van Antwerpen, een rivaliserende bendeleider. Het was direct ambras: allebei hadden ze bodyguards die hun wapens trokken en begonnen te schieten. Iedereen in paniek, de discotheek was in een wip leeg. De portiers waren plots in geen velden of wegen te bekennen (lacht). Ik heb me op de grond gegooid en ben er wonder boven wonder levend uitgekomen. De flikken zijn toen tussenbeide gekomen. Ze hebben mij nog opgepakt voor ondervraging, maar ik zei dat ik van niks wist en ze konden mij niks maken.

»Die cokematen, dat waren mijn broers. Bij hen vond ik wat ik nergens anders vond: begrip en waardering. Ze beschermen jou, ze staan altijd klaar voor jou, en jij staat altijd klaar voor hen. Je verdient 2.500 euro in een week. Je kan chique kleren kopen, je kan feesten... Voor de rest snoof ik alles wat ik verdiende weer op. Die mannen zorgen er ook wel voor dat je een ferme BMW hebt. Je bent de man, hè. Op het laatst had ik ook een bodyguard die overal met mij meeging. Het is gewoon gestoord, je leeft zoals in een film. Ik heb eigenlijk nooit geweten hoe het echte leven in elkaar zit. Dat probeer ik nu pas te ontdekken.»

Lees het volledige interview in Humo 3620

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234