EL VY: 'Er is ergens een land waar onze groepsnaam 'diarree' betekent. Daar gaan we alvast niet touren'

Heerlijk toch, die openingsregel van ‘Return to the Moon’, de eerste single van EL VY: ‘Scratched a ticket with a leg of a cricket, and I got triple Jesus’. Geen hond die weet waar dát over gaat. ‘Return to the Moon’, de plaat bij de titeltrack, zou een soort musical zijn over de Minutemen, het geweldige groepje uit San Pedro, California, waarvan zanger D. Boon in 1985 veel te jong om het leven kwam in een verkeersongeval. EL VY is dan weer het nieuwe project van Matt Berninger van The National.

El VY is naast Berninger ook nog Brent Knopf, bekend (of niet) van de groepjes Menomena en Ramona Falls, en ‘Return to the Moon’ is het soort conceptplaat waarop de songs gelukkig belangrijker zijn dan het geleuter. Paul McCartney komt er ook in voor, dat zegt genoeg.

Een jaar geleden interviewde ik Berninger naar aanleiding van ‘Mistaken for Strangers’, de docu van zijn broer Tom die een verrassende inkijk gaf in het leven in The National, maar ook een paar zenuwbanen tussen de broers blootlegde. Een operatie die nog altijd niet is afgerond, zo blijkt als Matt in een Brussels hotel uitlegt waarom hij de achterkant van mijn hoofd wil filmen.

Matt Berninger «Mijn broer woont nog steeds in bij mijn vrouw en mij. Met z’n drieën zijn we een tv-show aan het uitwerken, en hij heeft de videoclips gemaakt bij ‘Return to the Moon’ en ‘I’m the Man to Be’, de eerste singles. Hij is van plan er voor elke song op de plaat één te maken, en hij dwingt mij om alles te filmen wat ik doe. Let dus goed op als je onze volgende clips bekijkt, misschien herken je je eigen rug wel (lacht).»

HUMO ‘Return to the Moon’ is een plaat waaraan vijf jaar is gewerkt.

Brent Knopf «Het zal iets minder zijn, maar we waren er inderdaad al lang mee bezig. ’t Is te zeggen, we waren al een eeuwigheid vrijblijvend ideeën heen en weer aan het sturen. Zodra we het project ernstig zijn gaan nemen, heeft het eigenlijk helemaal niet lang meer geduurd voor de plaat er was. Nietwaar, Matt? Of nam jij het van in het begin al ernstig?»

Berninger «Laten we zeggen dat de geboorte erg traag en met grote tussenpozen is verlopen. De eerste jaren van files heen en weer sturen, waren… gezapig. Het is leuk en gezellig om een folder op het bureaublad van je computer te hebben met dingetjes waaraan je tussendoor wat kunt werken, maar effectief een plaat afwerken en uitbrengen, is nog iets helemaal anders. Da’s een hoop werk, en we wisten allebei niet goed of we daar wel zin in hadden. Omdat we namelijk al een hoop werk hadden (lacht).

»Vorig jaar kwam het in een stroomversnelling terecht. Plots begon ik bijna elke avond op mijn hotelkamer aan melodieën te werken, en ben ik Brent op veel regelmatigere basis dingen gaan doorsturen. En toen de tour erop zat, zijn we voltijds in dit project gedoken – met beide voeten vooruit, of hoe zeg je dat?»

Knopf «Volgens mij was het met onze kont vooruit.»

Berninger «Zou kunnen. In ieder geval: zowat 80 procent van de plaat is geschreven tijdens de afgelopen twaalf maanden, de eerste zaadjes zijn vijf jaar geleden gezaaid, en ik ken Brent intussen al twaalf jaar. We hebben elkaar leren kennen toen we met onze groepjes langs de achterafzaaltjes van Amerika tourden.»

HUMO ‘Return to the Moon’ is een redelijk prestigieuze release voor een nevenproject, met een platenfirma, een campagne, een promo- en een livetour… Jullie hadden het, de naambekendheid van Matt in het achterhoofd, ook zijn gangetje kunnen laten gaan.

Berninger «Ja, maar dan had er in grote letters ‘NEVENPROJECT’ boven gestaan, en dat wilden we niet. Vanaf het moment dat we wisten dat we iets gingen uitbrengen, was het ook vlug duidelijk dat het een volwaardige release zou worden.»

Knopf «We hebben alle alternatieve releaseplatformen overwogen, maar omdat Matt een bijzonder goeie relatie heeft met de mensen van zijn label 4AD, was de keuze snel gemaakt.»

Berninger «We zijn niet gaan shoppen met de plaat. Ik weet dat dit niet mijn grootste punkrockuitspraak ooit gaat zijn, maar: ‘I totally dig my label’ (lacht). Ze hebben mij ook meteen verzekerd: ‘Matt, we brengen dit niet uit omdat jij het bent en omdat je in The National zit. We doen dit omdat we het echt goed vinden.’»

'Er is ergens een land waar onze groepsnaam 'diarree' betekent. Daar gaan we in ieder geval niet touren'

HUMO In de promotekst bij de plaat omschrijf je jouw aandeel in het creatieve proces als volgt: ‘Als ik na een concert met The National weer in mijn hotel kwam, opende ik samen met de minibar het mapje met ideeën van Brent, en ging ik aan de slag.’

Berninger «Tijdens de lege momenten op tournee zijn er twee mogelijkheden: drinken en niets doen, of drinken en wel iets doen (lacht). Ik heb geen idee meer waarom ik Brent ooit gevraagd heb om mij wat dingen te sturen. Misschien omdat ik wist dat hij veel had liggen. En hij heeft me véél gestuurd ook: 450 mp3’s, meer dan elf uur aan ideeën. Daar ben ik naar beginnen luisteren, randomly. Als ik iets hoorde wat me leuk leek, sleepte ik het naar een apart mapje. En dat mapje werd dikker en dikker.

»Af en toe stuurde ik iets terug naar Brent, waarop ik soms maandenlang niets van hem hoorde. Tot ik dan op een avond na een concert mijn mail opende, en… plíng: een pakje! In plaats van naar afterparty’s te gaan, trok ik me steeds vaker terug in mijn hotelkamer of in de tourbus. Niet om de andere jongens te ontlopen, wel om de eentonigheid van het tourleven te doorbreken. Begrijp me niet verkeerd: ik hou van een feestje op zijn tijd, maar niet elke dag.»

HUMO Schrijf je je songs voor The National ook op tournee?

Berninger «Steeds meer, ja. Vroeger niet. In de eerste tien jaar van The National lukte het me niet. Na dat anderhalf uur per avond op het podium was mijn verzadigingspunt bereikt. Ik had absoluut geen zin om ook naast het podium nog eens in dat universum te duiken. Maar nu dus wel, omdat het een perfect excuus is om niet naar de feestjes te moeten. Het is makkelijker om je te excuseren met ‘Sorry guys, ik ga nog wat werken’ dan met ‘Sorry guys, ik ga op mijn eentje nog een filmpje kijken’.»


‘Grease’ en de Minutemen

HUMO EL VY zou het meervoud zijn van Elvis.

Berninger «Om heel eerlijk te zijn, betekent het helemaal niks. We wilden geen typische rockgroepnaam, en eerst wilden we gewoon onze initialen nemen, MBBK, maar geef toe: dat klinkt vreselijk. Geen flauw idee meer hoe we bij EL VY zijn geraakt. Maar het klonk goed, en dat het het meervoud van Elvis zou kunnen zijn, is mooi meegenomen. Er is overigens ergens een land waar EL VY ‘diarree’ betekent. Geen idee meer waar, maar we gaan er in ieder geval niet touren (lacht).»

HUMO Is teksten schrijven voor EL VY iets anders dan teksten schrijven voor The National? De titels liggen alvast erg dicht bij elkaar: ‘Happiness Missouri’ zou het broertje kunnen zijn van ‘Bloodbuzz Ohio’.

Berninger «Gek, maar dat was me nog niet eerder opgevallen. Is het anders? Ik heb het in ieder geval niet anders aangepakt, maar ik denk wel dat er een ander soort teksten is uitgekomen. Ik heb geen notitieboekje en zit niet de hele tijd aantekeningen te maken: ik schrijf pas als ik de muziek hoor. Ik laat me inspireren door wat me wordt aangereikt, en aangezien Brent heel andere dingen maakt dan wat ik doorgaans van Bryce en Aaron krijg (de gitaar spelende Dessner-tweeling van The National, red.), ga ik ervan uit dat de teksten totaal anders zijn.

»Nu, ik vind dat mijn teksten bij The National ook allemaal totaal verschillend zijn, maar ik sluit niet uit dat de gemiddelde literatuur- of psychologiestudent vrij simpel kan aantonen dat ze allemaal over hetzelfde gaan (lacht).»

HUMO In één song hoor je naar verluidt de poetsvrouw binnenkomen terwijl je in je hotelkamer een zangpartij aan het opnemen bent. Ik ben, ondanks nauwlettend luisteren, niet te weten gekomen in welke song.

Berninger «‘I’m the Man to Be’, de tweede song. Weet je, je hoeft tegenwoordig niet meer naar Abbey Road of Electric Ladyland om een goeie plaat te kunnen opnemen. Niet dat die klassieke studio’s geen prachtige plaatsen zijn om muziek te maken, maar het is niet waar ik me het meest op mijn gemak voel. Ik maak muziek in mijn tuin, in een tent, met een martini bij een vuurtje. En tegenwoordig kan dat. Zeg mij: wat voor een prachtige job is dat? (lacht) Laptop open, koptelefoon op, en gewoon inzingen. Geen microfoons opstellen, geen knoppen, geen kabels…»

'Tijdens de dode momenten op tournee zijn er twee mogelijkheden: drinken en niets doen, of drinken en wel iets doen' Matt Berninger'

HUMO Maar we hadden het over de poetsvrouw.

Berninger «Ja, ze stond blijkbaar al een hele tijd achter mij. Ik had mijn koptelefoon op en had haar niet horen binnenkomen. Ik schrok me rot. Ik heb nog lang met haar staan praten, en achteraf bleek dat ik de hele tijd gewoon was blijven opnemen. Ik wilde het deleten, tot ik net op tijd dacht: ‘This might be interesting.’»

HUMO Brent, Matt zegt dat je hem 450 mp3’s hebt gestuurd. Je had niet echt een selectie gemaakt?

Knopf (lacht) «Toch wel. Ik maak heel veel, moet je weten. Ik schrijf songs door te improviseren, en ik neem alles op wat ik doe. Ik heb er wel op gelet om niet alleen de dingen die ik goed vond naar Matt door te sturen, maar ook stukken waar ik mijn bedenkingen bij had. Door andere groepjes te producen heb ik gemerkt dat de ideeën waarvoor de artiest zich een beetje geneert vaak de beste zijn. Dus heb ik Matt ook een paar domme dingen gestuurd (lacht). Waarmee hij in een paar gevallen iets heel moois gedaan heeft.»

Berninger «Daar gaat het om bij een samenwerking. Ik was bijvoorbeeld totaal niet overtuigd van ‘Sad Case’, maar Brent was er dol op, dus heb ik gezegd: ‘I trust you.’ En nu is het mijn favoriete song op de plaat.»

HUMO De plaat zou ook over de Minutemen gaan.

Berninger «Ik had op tournee naar ‘We Jam Ocono’ zitten kijken, die geweldige documentaire over de Minutemen (uit 2005, red.), en ik was helemaal onder de indruk geraakt van de avonturen van D. Boon en Mike Watt. Vooral van de vriendschap tussen die twee eigenlijk, en hoe dat tot fantastische muziek heeft geleid. Tegelijkertijd was mijn dochter thuis helemaal weg van ‘Grease’, ze praatte bijna over niets anders meer. In mijn hoofd zijn die twee verhalen en hun personages in elkaar gaan overvloeien: D. Boon en Mike Watt enerzijds, en Danny en Sandy uit ‘Grease’ anderzijds. Bij mij zijn dat Didi Bloome en Michael geworden, twee figuren wier escapades ik heb verweven met mijn eigen ervaringen en herinneringen uit mijn jeugd en adolescentie in Cincinatti. Let op, het was pas toen de plaat al voor 80 procent klaar was dat ik dat zelf in de gaten kreeg. Maar vanaf dan ben ik er wel hard aan gaan werken. Didi laten terugkomen in die en die song bijvoorbeeld, de locaties wat scherper stellen. Wie goed oplet, zal merken dat de plaat zelfs eindigt met een soort cliffhanger.»

HUMO Dus er komt een sequel?

Berninger «Wel, laten we niet op de zaken vooruitlopen, maar ik heb de laatste tijd steeds vaker het gevoel dat deze verzameling songs maar de helft van het verhaal vertelt. Wie weet, we zien wel. Het zaadje is er, gewoon water blijven geven.»

HUMO Onze gieter staat altijd klaar.


Beluister hier de titelsong van het nieuwe album

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234