null Beeld

Elbow - The Take Off and Landing of Everything

Elbow heeft het, tijdens hun processie van rags naar riches, allemaal gedaan en gezien. Prijzen eerst jarenlang naar minder getalenteerden zien gaan, en ze daarna toch gewonnen. Underdog én torenhoog favoriet geweest.

Frederick Vandromme

Een vingerknip lang waren ze de grootste band ten oosten van Kings of Leon, maar ze zijn altijd jolig gebleven. In 2012 zagen we de groep optreden in Keulen: iemand was jarig – de drummer, geloven we – en dat werd gevierd met te veel tequila-shots op het podium. Dat de bassist er nadien behoorlijk naast aan het spelen was, zagen we als een pluspunt.

Het heeft Elbow altijd gesierd dat ze op hun platen nooit voor minder dan geniaal proberen te gaan, ook al lopen ze daarmee het risico plat op de bek te vallen. Met ‘The Take Off and Landing of Everything’ hebben ze voor het eerst een uitzondering op die regel afgeleverd.

De plaat is nochtans over de hele lijn typisch Elbow. De pompeuze absurditeit van de titel. Het schipperen tussen zacht sluimerende subtiliteit en zware uithalen. De trage opbouw: zeven van de tien songs gaan over de vijf minuten. Het verschil: op oudere platen als ‘The Leaders of the Free World’ en ‘Build a Rocket Boys!’ mondden die lange nummers uit in een stuk of wat orgastische climaxen; nu is het vaak wachten op een trein die nooit komt.

Misschien is het allemaal té typisch? Plots bekruipt je – voor het eerst bij een Elbow-plaat – de indruk het allemaal al eens gehoord te hebben. Verrassing noch verwondering, ook niet in milde experimenten als ‘Real Life’ en ‘Colour Fields’.

Slechte of ondermaatse songs zijn er nochtans niet bij. ‘Fly Boy Blue’ is een goed, jazzy nummer. ‘My Sad Captains’, dat in de Britse pers met ‘Grounds for Divorce’ wordt vergeleken – omdat ze íéts moeten zeggen – is een trage maar dwingende ­gospel-klaagzang. ‘New York Morning’, dat u al kent, is het meest epische wat er te rapen valt. Maar songs die je ruw bij de jaskraag grijpen, die je ziel aan de wasdraad hangen, die je tranen van geluk en zuchten van nostalgie ontlokken, die je naar je vrouw doen kijken op een manier die je al niet meer overkomen is sinds ze nog je meisje was, en die je finaal verweesd en met een debiele grijns op de lippen achterlaten: niet één. Dat was bij de twaalfde beluistering niet anders dan bij de eerste.

Guy Garvey haalde zijn inspiratie voor het eerst in Brooklyn, New York, en het doet vermoeden dat hij daar alleen beland is omdat hij de weg kwijt was. ‘The Take Off’ is een mooie, maar al te kabbelende, stuurloze collectie songs. Was dit een Two Door Cinema Club-plaat, we hadden het mogelijk op een beschaafd jubelen gezet. Bij Elbow is het een teleurstelling. Voor zoveel verschillende maten en gewichten draaien wij onze hand niet om.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234