Elise Mertens won de finale van het dubbelspel in de US Open: 'Ik gooi niet met geld. Ik weet hoe hard mijn mama en papa hiervoor hebben moeten vechten'

Elise Mertens won gisteren haar eerste grandslamtitel. Onze landgenote won de finale van het vrouwendubbelspel op de US Open aan de zijde van de Wit-Russische Aryna Sabalenka. Vorig jaar sprak ze met Humo . Herlees hier het interview.

(Verschenen in Humo 4044 op 3 maart 2018)

'Een tijd geleden speelde ik een partijtje met Kim Clijsters, en dan zie je wat ze nog allemaal kan. Zij blijft een idool, iemand naar wie ik opkijk'

Haar nieuwe status schept, naast een boule de Berlin, ook verwachtingen: ‘Ik ben niet de nieuwe Kim Clijsters. Kim zegt het zelf: ‘Blijf jezelf, jij bent Elise.’

Drieënhalf uur heeft hij erover gestapt, van thuis in Hamont tot aan de Kim Clijsters Academy in Bree, waar zijn dochter Elise traint. Guido Mertens is niet alleen gekomen. Aan de leiband hangen vier uitgelaten honden, die hij maar net in toom kan houden wanneer ze Elise in de gaten krijgen.

Liliane Barbé (mama van Elise) «Drie van onze honden komen uit een asiel. Elise wil het zo: in haar ogen heeft elke hond recht op een thuis. Die ene daar komt uit Zandvoort, vlakbij het autocircuit. Hij heet Keke, naar voormalig formule 1-piloot Keke Rosberg. En die daar komt uit Athene. Toen hij op Schiphol landde, moest Elise op Wimbledon dubbelen tegen de zussen Williams. Via Skype heeft ze de hele aankomst gevolgd. Geen minuut wilde ze ervan missen.»

Elise Mertens «Thuis in Hamont, bij de honden, voel ik me helemaal zen en vind ik rust. Ik ben een echte dierenliefhebber, altijd geweest. Als ik een kip zie... ooooh!»

HUMO Geen dier is je te min. Je deed jezelf ooit zes parkieten cadeau na een toernooizege.

Mertens «Dat was vorig jaar, toen ik het toernooi van Hobart won. En na mijn eerste 10.000 dollar-toernooi kreeg ik twee schildpadden – een oude belofte van mijn papa. Weet je, ik hoef geen auto of schoenen. Ik ben een heel gewoon meisje dat veel rust en liefde vindt bij dieren. Ik weet dat ze het goed hebben bij ons. Dat vind ik belangrijk.»

Barbé «Ze was nog klein toen ze zei: ‘Weet je, mama: muizen en ratten, dat zijn eigenlijk móóie dieren (lacht).’»

HUMO 2018 begon uitstekend. Je bereikte de halve finales op de Australian Open en dook voor het eerst in de top 20. Went het al?

Mertens «Ik blijf wie ik ben: voetjes op de grond. Mensen kijken wel anders naar mij: ‘Ah, dat is Elise!’ Maar dat vind ik heerlijk. Er is zelfs een gebakje naar mij genoemd: een soort boule de Berlin, geel als een tennisbal, met een E erop. Geweldig! (lacht)»

HUMO Hier en daar werd je al ‘de nieuwe Kim Clijsters’ genoemd. Sporters hebben het vaak lastig met kritiek, maar dacht je niet: nu word ik wel érg snel opgehemeld?

Mertens «Speelsters gaan daar zelf iets nuchterder mee om, want we weten dat het allemaal zo makkelijk niet is. Wat zij allemaal gewonnen heeft: niet normaal! Dus, nee: ik ben niet de nieuwe Kim Clijsters. Ik kijk vooral naar mezelf. Dat is ook wat Kim zegt: ‘Blijf jezelf, jij bent Elise.’»

Barbé «Het Limburggevoel komt heel hard naar boven nu, dat speelt zeker mee. Maar ons respect voor Kim is zó groot: nu pas beseffen we wat zij allemaal verwezenlijkt heeft.»

HUMO Je bent 22. Op die leeftijd hadden zowel Kim Clijsters als Justine Henin al een grandslamtitel op zak en waren ze al de nummer 1 van de wereld geweest. Ben je een laatbloeier?

Mertens «Misschien wel.»

Barbé «In de WTA-ranking staan maar twee jongere speelsters hoger dan Elise.»

Mertens «De gemiddelde leeftijd van een top 100-speelster is nu 25. In de tijd van Kim en Justine was dat een pak jonger. Het was enorm moeilijk toen om van de top 10 te winnen. Nu ligt alles veel dichter bij mekaar. Dat maakt het vrouwentennis zo leuk: in Australië won ik van de nummer 3.

»Nu, ik ben wel iets later opengebloeid. Misschien doordat ik twee maanden te vroeg ben geboren. Er heeft altijd een vechtertje in mij gezeten.»

HUMO Dat is wat je mama zegt.

Barbé «Maar ze was het ook écht! Elise was de helft van een tweeling. Tijdens de zwangerschap is het andere kindje gestorven. Ik was niet eens zeven maanden zwanger toen zij is geboren.»

Mertens «En nu zitten we hier! (lacht)»

Barbé «Ik ben ervan overtuigd dat het daarmee te maken heeft. Het zit ook in de familie. Mijn vader was een echte vechter. Hij was beroepsrenner in de tijd van Rik Van Steenbergen en Peter Post, in de jaren 50 was dat. Hij heeft veel achter de derny’s gereden, in het Sportpaleis, met zijn goeie maat Dolf Verschueren. Hij kende ook de schoonvader van Eddy Merckx erg goed, de vader van Claudine (Lucien Acou, red.). Hij was ook een renner geweest. Op een receptie in Brussel hebben hij en mijn moeder ooit de jonge Merckx ontmoet.

»Mijn vader geloofde heel hard in Elise. Hij ging overal mee naar de toernooien. Helaas heeft hij dit niet meer mogen meemaken. Twee jaar geleden is hij overleden.»

HUMO Is het zijn beeltenis aan dat hangertje?

Mertens (laat beide kanten van haar medaillon zien) «Dat zijn mijn andere opa en oma. Ik was een jaar of tien toen ze kort na elkaar overleden. Echt gekend heb ik ze niet, mijn oma is ook lang dement geweest. Met dat hangertje hou ik ze bij mij. Dat geeft me steun. Als ik thuis ben, loop ik ook altijd even langs het kerkhof.»

HUMO Vóél jij je de helft van een tweeling?

Mertens «Nee, dat gevoel heb ik nooit gehad. Mijn oudere zus heeft die leegte – als ik dat zo mag zeggen – goed ingevuld. Ik zie haar als een tweelingzus.»

Barbé «Op verjaardagen vroeg je je soms wel af: ‘Hoe zou het geweest zijn met nog een broer of zus erbij?’ En toen je 18 werd, wilde je graag terug naar Gasthuisberg: ‘Eens kijken waar ik geboren ben.’ Daar zijn we dan met z’n tweeën naartoe gereden. Toen we op die afdeling stonden, was dat erg emotioneel. Ook voor mij: alles kwam terug. De periode van haar geboorte was heel intens. We moesten Elise achterlaten in Leuven, in een couveuse. Iedere dag reden we op en af. Nu eens reed mijn schoonvader, dan mijn vader. Het gebeurde dat ik thuis telefoon kreeg om te vragen of ik de volgende ochtend op tijd terug kon zijn, om moedermelk te geven. Een heel hectische en bewogen periode.»

Mertens «Onze band is erg hecht.»

HUMO Wanneer ben je beginnen te tennissen?

Mertens «Toen ik 3,5 was? Ik heb nooit een ander leven gekend. Mijn zus is zes jaar ouder. Zij tenniste, en ik ging mee.»

Barbé «Ze zat in de tweede kleuterklas: ze was net geen 3 jaar.»

Mertens «Ik wilde beter doen dan mijn zus. Volgens mij keek ik toch een beetje op naar haar. Als zij ergens een toernooi speelde, was er meestal wel een muur waartegen ik balletjes kon kloppen. Ik zat nooit stil.»

Barbé «Ze hingen erg aan mekaar. ‘Als we later groot zijn, doen we zoals de Williamsen en gaan we samen dubbelen: team-Mertens!’ Het is er nooit van gekomen. Lauren is gestopt met tennissen om piloot te worden. Ze was 12 en zat in het eerste middelbaar toen ze al vloog, met een Cessna. Nu woont ze in Nederland en vliegt ze voor KLM.»

Mertens «Onlangs ben ik voor het eerst met haar meegevlogen, samen in de cockpit, op een driedaagse trip naar Noorwegen. Een wonderlijke ervaring, we zagen het noorderlicht. Ondanks het leeftijdsverschil hebben we een heel goede band. Ik ben heel blij dat zij ook haar droom verwezenlijkt heeft.»

'Na de Australian Open stond ik plots 20ste. Het is niet omdat het daar goed ging, dat het zo goed zal blíjven gaan. Ik kan net zo snel weer 60ste staan'


Mindere periodes

HUMO Jij sloeg ook al vroeg je vleugels uit.

Mertens «Het zit in de familie: volgens mijn mama is het een virus. Tot ik 18 was, reisde ze vaak mee. Maar ik kom ook graag thuis.»

Barbé «Dan is het altijd hetzelfde: ‘Oh, wat is die regen toch lekker als hij op je valt.’»

Mertens «Waar ik ook tennis: bijna altijd is het in de zon. Nergens is de lucht zo fris als bij ons. Dat mis ik wel.

»Ik zat van mijn 9e op internaat. Bij Tennis Vlaanderen, in Hasselt. Niet zo ver, maar toch: weg van thuis. In het tennis word je vroeg volwassen, ik had daar weinig problemen mee. Ik tenniste doodgraag: als ik er iets moest voor opgeven, dan deed ik dat. Met plezier. Ik heb aan ballet gedaan, bij de scouts gezeten, en klarinet gespeeld. Dat laatste redelijk lang zelfs. Onlangs heb ik het nog eens geprobeerd, maar ik kreeg er geen noot meer uit. De dag dat ik stop met tennissen, pak ik het terug op.

»Mijn 5e en 6e leerjaar deed ik in Hasselt, en daarna mocht ik naar de topsportschool in Wilrijk. Na een jaar moest ik er jammer genoeg al vertrekken.»

HUMO Volgens Ivo Van Aken, die toen technisch directeur was in Wilrijk, had je ‘niet de grootste motivatie’ en tenniste je ‘te behoudsgezind’.

Mertens «Mij is gezegd dat mijn resultaten niet goed genoeg waren. De meeste spelers die weg moesten, stopten na een tijd, maar mijn motivatie is gebleven. Daar lag het dus niet aan. Trouwens, Ivo heeft maar één keer met mij op het terrein gestaan. Verder heb ik hem nooit gezien.

»Na Wilrijk zat ik een jaar op de Limburgse tennisacademie hier in Bree. Daarna ben ik naar Parijs vertrokken.»

Barbé «Je was 14. Je 15de verjaardag hebben we met z’n tweeën boven op de Eiffeltoren gevierd.»

HUMO Waar was je naar op zoek?

Mertens «Naar nóg beter worden. Zeker in de tienerjaren kan een speelster veel vooruitgang boeken, dan moet je het echt gaan maken. We zagen dat veel goede speelsters uit Parijs kwamen, uit de academie van Patrick Mouratoglou (de huidige coach van Serena Williams, red.). Zowel voor mijn tennis als voor mijn ontwikkeling was dat de juiste stap. Er werd alleen maar Frans gesproken: ik moest wel uit mijn schulp komen.»

HUMO Het verklaart waarom je moeiteloos van het Nederlands naar het Frans overschakelt.

Mertens «Weet je, als kind was ik erg in mezelf gekeerd. Niet dat ik in de knoop lag met mezelf, maar... (denkt na) Bij een probleem nam ik de situatie altijd eerst in mezelf op, en zocht dan naar een oplossing. Je zag dat ook aan mijn tennis: ik speelde defensief, achter de lijn. Ik heb daar echt stappen in moeten zetten. Geloven in mezelf: ‘Komaan, je kunt het.’ Parijs heeft me hard geholpen om te beseffen dat je op jezelf aangewezen bent als je iets wilt bereiken.

»Ik woonde in een chalet, op het tennisdomein, een eindje buiten het centrum. Het was een simpel houten huisje, met een bed, een toilet en een douche. De was deed ik zelf. Er was internet, maar geen televisie. Gelukkig had ik een dvd-spelertje waardoor ik naar ‘F.C. De Kampioenen’ kon kijken. Ik heb alle reeksen verslonden (lacht).»

Barbé «Je was ook niet alleen.»

Mertens (lacht) «Ik had twee parkieten. Maar die mag je nooit alleen laten. Dus als ik een weekendje naar huis ging, moesten zij ook mee. Vogelkooi op de achterbank, hopla! Als ik ging trainen, zette ik mijn wekkerradio aan. Zo hadden ze toch wat geluid. En bij mooi weer zette ik hen voor de deur zodat ze een beetje uitzicht hadden (schaterlacht). Stom, hè? Door die parkieten voelde ik me niet alleen. Mijn mama was er ook vaak.»

Barbé «Ik gaf les, maar ben daarmee gestopt om haar thuisonderwijs te geven. Ik studeerde alles zelf in en maakte de cursussen. Zij hoefde niets op te zoeken. Op de toernooien namen we samen een hoofdstuk door, waarna zij het nog een uurtje instudeerde.»

Mertens «We waren een goed team! (lacht) Het was nu of nooit in het tennis. Die knoop hebben we samen doorgehakt, met het gezin. School kon ik later nog afmaken. En discipline had ik, doordat ik al zo jong op internaat zat.»

HUMO Je studeerde af voor de middenjury?

Mertens «Toch niet. De tweede graad maakte ik af, maar de derde niet. Voor mijn mama was dat toch...»

Barbé «Ik ben normaal erg strikt in die dingen. Maar ze werkte ervoor, en dan sta je als ouder achter je kind.

»Ik heb twee dingen altijd belangrijk gevonden voor mijn kinderen: dat ze iets van de wereld zouden zien, en dat ze hun talen spraken. Dat is gelukt.»

Mertens «Het is zeker niet altijd makkelijk geweest. Er waren ook vaak mindere periodes waar ik me met de hulp van mijn mama en papa heb moeten uittrekken. We vroegen ons soms af: ‘Gaan we er nog mee door?’ Maar, dat hoort bij elke sport. Bij het léven ook. Ik zal er altijd voor moeten werken. Dat weet ik.»

Barbé «Op momenten van twijfel treedt mijn man altijd op de voorgrond. ‘Niets voor niets, dat is ons lot,’ zegt hij dan. Heel nuchter. Hij verzorgde de inrichting van kerken en kapellen. De boomstammen kwamen kaal binnen en gingen als beklede stoelen en banken weer naar buiten. Als het druk was in het weekend, moesten Lauren en Elise helpen om de vrachtwagen in te laden. Dat was zijn manier om hen te motiveren.»

'Drie honden in het gezin van Elise Mertens komen uit het asiel: 'Ik hoef geen auto of schoenen. Ik ben een heel gewoon meisje dat veel rust en liefde vindt bij dieren'


Trainer en vriend

HUMO Hoe verliep de overgang naar het profcircuit?

Mertens «Dat was geen makkelijk beslissing. Ik was de nummer 7 van de wereld bij de junioren. Dan maak je een goede kans dat je doorbreekt, maar je begint wel weer van nul. Ook financieel was de onzekerheid groot: Tennis Vlaanderen heeft ons nooit gesteund.»

Barbé «Veel junioren waren al eerder overgestapt naar het profcircuit. Ons devies was altijd: geen stappen overslaan. Toen Elise 18 werd, moesten we een beslissing nemen: prof worden of niet? Mijn man zei: ‘Als je in de top 20 staat op het einde van het jaar, dan mag jij kiezen: studeren of tennissen.’

»We wisten wat ze zou kiezen, dat maakte het wel zwaar voor ons. Wij hadden altijd gedacht: als onze ene dochter is afgestudeerd, begint de andere eraan. Plots moesten we vroeger dan verwacht onze centen aanspreken. We hebben altijd alle kosten zelf gedragen.»

Mertens «Ik was me daar heel goed van bewust. Té bewust misschien, waardoor ik het soms te goed wilde doen. Van elke euro wist ik waar hij naartoe ging. Ik wilde absoluut bewijzen dat ik het kon: ‘Ik ga wérken voor die euro’s!’ Het was niet makkelijk, maar het heeft van mij wel de sterke, zelfstandige vrouw gemaakt die ik nu ben. Ook als gezin zijn we hier sterker uitgekomen.»

Barbé «Wij overlegden altijd heel open met onze kinderen. Soms vroegen we Elise of ze iets nodig had, maar dat wilde ze dan niet: ‘Het kost zo al genoeg!’ Ze was heel nuchter: ‘Stel dat er iets gebeurt, dan moet ik nog kunnen leven.’ Voetjes op de grond. Er wordt niets buitensporigs gedaan. Wat op de bank staat, blijft daar staan.»

Mertens «Ik gooi niet met geld. Ik weet hoe hard mijn mama en papa hiervoor hebben moeten vechten. Daar heb ik veel respect voor. Robbe (haar vriend en coach, red.) zit ook zo in mekaar.»

HUMO Het draaide allemaal goed uit.

Mertens «Ik klom steeds hoger op de ranglijst, van 900 naar 800, en dan redelijk snel naar 400. Maar ik was 19 en ik zag leeftijdsgenoten al richting de 100ste plaats klimmen, terwijl ik bleef hangen tussen 120 en 150. Ik vroeg me soms toch af: ‘Zit het er wel in?’

»Ik werkte goed, op training kwam het eruit, maar in de wedstrijden soms wat minder. Misschien omdat ik te graag wilde winnen. Dat zorgde voor stress, en daar kon ik niet zo goed mee om. Vorig jaar in Hobart kwam dan de klik. Ik won het toernooi en besefte: hoe bevrijder je speelt, hoe beter het gaat. Plots wist ik het zeker: ‘Natúúrlijk zit het erin!’ Iets wat mijn ouders trouwens altijd hebben gezegd.»

HUMO Je sprong van plaats 124 naar 20, in één jaar tijd. Een reuzensprong.

Mertens «Toch heb ik niet echt iets veranderd. Volgens mij had het vooral met Robbe te maken. Hij pikte mijn zwakke plekken eruit, en daar zijn we aan gaan werken.

»Weet je, het getal 100 is erg belangrijk in het tennis. Wie in de top 100 staat, geraakt meestal op de hoofdtabel van de grote toernooien en de grand slams. Zolang je daar niet in staat, moet je jezelf bewijzen in de qualifiers. Dat kost veel energie. Robbe drukte me op het hart: ‘Het niveau is er, het komt wel.’ Geloven in mezelf, niet te veel stilstaan bij de punten die ik moest halen: daar moest ik aan werken. En kijk, dat geloof heb ik nu. Ik sta redelijk vast in mijn schoenen. Mijn basisniveau is omhooggegaan, en dat niveau kan met de top mee. Ik twijfel niet langer.»

HUMO Je vriend Robbe Ceyssens is ook je coach. Da’s bijzonder.

Mertens «Je ziet het niet vaak, dat klopt. Nu, wij proberen privé en tennis zo goed mogelijk gescheiden te houden. In het begin was het wat aftasten. Zoals in elke relatie botst het soms, maar dan is het belangrijk om het zo snel mogelijk weer goed te maken zodat het geen invloed heeft op het tennis. Voorlopig lukt dat aardig.

»Robbe en ik kennen elkaar van toen we kind waren. Hij was 10 en ik was 8 toen we even samen trainden in Hamont. Ik kende zijn ouders en zijn grootouders. Nadien verloren we elkaar uit het oog, tot een paar jaar geleden. Ik was 19. Robbe gaf les aan kinderen, en wilde eens komen kijken naar zijn spelertjes. Toevallig was ik daar ook. We begonnen te praten, en van het één kwam het ander.»

HUMO Je moet een grote openheid aan de dag kunnen leggen om kritiek te aanvaarden van iemand die ook je vriend is.

Mertens «Er zijn dagen dat het moeilijker gaat, maar ik kan me daar redelijk goed van afsluiten. Trouwens, het werkt ook andersom: ik heb soms ook kritiek op hém. Maar dat gaat dan over het tennis, het is nooit persoonlijk. We zijn nu tweeënhalf jaar samen, en daarvan werken we anderhalf jaar ook samen: we boeken nog steeds vooruitgang.»

HUMO Je hebt veel te verliezen: als de relatie strandt, ben je ook je coach kwijt.

Mertens «Daar proberen we niet bij stil te staan. We doen ons best om te genieten, en weloverwogen te werken aan ons leven. Zonder Robbe sta ik hier nu waarschijnlijk niet. Wij gaan er samen voor. Vooral als het minder goed gaat, voel je toch dat wij een band hebben die andere speelsters niet hebben met hun coach.»

HUMO Hij heeft geen internationale ervaring.

Mertens «Dat was misschien een risico, ja. Maar Carl Maes (hoofd van de Kim Clijsters Academy, waar Mertens traint, red.) zegt me dat hij snel leert. Robbe is enorm gepassioneerd. Met Carls hulp is hij het laatste halfjaar enorm gegroeid. Carl heeft ervaring en stuurt bij waar nodig.

»Ook Kim probeert zich niet op te dringen. Zij is zó open en sympathiek: ik kan altijd bij haar terecht. Kim staat altijd met beide voetjes op de grond. Een tijd geleden speelde ik een partijtje met haar, en dan zie je wat ze nog allemaal kan. Zij blijft een idool, iemand naar wie ik opkijk – ik ben met haar opgegroeid.»


Leren verliezen

HUMO Na je halve finale op de Australian Open zei je: ‘Ik geloof dat ik nog erg veel in mij heb.’

Mertens «Iedereen ziet nu dat nummertje achter mijn naam: eerst 20, ondertussen 21. Maar het verschil in niveau is niet zo groot, ik zie mezelf nog beter worden. Agressiever spelen, maar ook andere minpunten bijwerken. Als ik wedstrijden van mezelf herbekijk, zie ik ze wel. Veel draait om tactiek nu. Je punt opbouwen. De eerste vier ballen van de rally zijn heel belangrijk: als je daar al in de verdediging zit, verlies je meestal het punt. Er is zeker nog ruimte voor verbetering, maar ik heb er vertrouwen in dat het gaat lukken.

»Nu, het is niet omdat het goed ging op de Australian Open, dat het zo goed zal blíjven gaan. Tennis is niet zoals atletiek, waarin je piekt naar één wedstrijd. Elke week is er een ander toernooi: de ene keer kan je winnen, de andere keer niet. Ineens stond ik 20ste, maar net zo snel kan ik weer 60ste staan. Ook dat moeten mensen begrijpen.»

Barbé «En dat gebeurt niet altijd. Laatst kopte een krant: ‘Elise Mertens valt uit top 20.’ Ze staat 21ste!»

HUMO Yanina Wickmayer bereikte in 2009 de halve finales van de US Open, werd uitgeroepen tot Most Improved Player en stond even nummer 12 van de wereld. Het bleef bij die ene uitschieter.

Mertens «Ik heb er vertrouwen in dat mij dat niet zal overkomen. Ik ga grotere toernooien spelen nu, en omdat ik minder kwalificaties moet afwerken, zullen we ze ook beter kunnen plannen. Op dit niveau verlies je meer matchen dan je er wint. Ik zal het vaker tegen de nummer 1 of de nummer 5 moeten opnemen, ook in een eerste ronde. Omgaan met verlies wordt heel belangrijk nu om verdere stappen te kunnen zetten. Vroeger had ik daar redelijk wat moeite mee. Nu minder.»

Barbé «Ik heb haar altijd op het hart gedrukt: wees eerlijk en beleefd, zodat je overal mag terugkomen. Spreek met je tennis, maar met rackets wordt níét gegooid. Neem nu het toernooi van Hobart: niemand had dat al twee keer gewonnen. Ze won er vorig jaar, ging toch terug, en won opnieuw. De mensen daar waren razend enthousiast. Zo verdien je respect.»

HUMO Hoe hoog mik je?

Mertens «In het tennis ben je nooit klaar. Je kunt nooit zeggen: ‘Nu heb ik mijn doel bereikt.’»

Barbé «Ik word vaak aangesproken door mensen met een kind dat tennist. Ik antwoord altijd hetzelfde: ‘Denk goed na voor je eraan begint: je weet nooit waar het eindigt.’ Bij Elise is het einde – hopelijk – nog niet in zicht.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234