null Beeld

Elk Iertje zijn pleziertje: Róisín Murphy

‘Yes bitch, I’m a diva.’ Dat was het laatste wat Róisín Murphy zei tijdens ons vorige interview – een grapje als repliek op mijn slotopmerking dat ze een gay icon was. Dat gesprek dateert intussen van zeven jaar geleden. Daarna bleef het stil rond Murphy: ze kreeg twee kinderen en moest onderweg ook van man wisselen. Maar een echte Murphy kan niet zonder het podium.

Komt ervan als je als kind het koosnaampje Movie Star kreeg. En dus keert Róisín nu terug met ‘Hairless Toys’, haar derde soloplaat. Sinds het uiteenvallen van Moloko, de groep van de intussen klassieke dansvloervullers ‘Sing It Back’ en ‘The Time Is Now’, maakte ze ‘Ruby Blue’ (2005) en ‘Overpowered’ (2007). Alhoewel er meer house en disco in de nieuwe zit, leunt ‘Hairless Toys’ qua intimiteit en nachtclubgevoel veel meer aan bij het experimentele debuut ‘Ruby Blue’ dan bij het kamerbreed gearrangeerde ‘Overpowered’.

Zeven jaar na Lissabon zit de ‘diva’ voor me op een Brussels terras.

HUMO ‘Overpowered’ was heel ambitieus, maar het grote commerciële succes waarop EMI had gehoopt, bleef achterwege. In hoeverre was je zelf teleurgesteld?

Róisín Murphy «Ik wou de executive producer zijn: niet gewoon de zangeres, maar de baas. Dus ik zei tegen EMI: ‘Ik wil een popplaat maken.’ Hun antwoord: ‘We geloven je, hier heb je een miljoen pond.’ Dat miljoen heb ik hen niet kunnen terugbetalen, dus in die zin is het project mislukt. De plaat zélf is wat mij betreft wel gelukt: ik ben door ‘Overpowered’ een betere artiest geworden.

»Dat is trouwens niet waarom ik nu bij een andere platenfirma zit (Play It Again Sam, red.). EMI is gewoon van eigenaar veranderd en alle mensen met wie ik gewend was te werken, werden ineens ontslagen. Dus ik dacht: dit is een nieuwe wereld, ik weet even niet wat te doen, en er was dat stemmetje dat zei dat het een goed moment was om mijn kinderen te krijgen.»

HUMO Je hebt altijd kinderen gewild. Uit een Humo-interview van elf jaar geleden, op onze Pop Poll de Luxe zaliger, waar je een medaille had gekregen voor Beste Zangeres Buitenland, zei je: ‘Op dit moment had ik graag een kind gehad. Een kind van 5, dat zou perfect zijn. Het zou fuckin’ right zijn.’ Je was toen 30.

Murphy «Ik heb altijd geweten dat ik kinderen zou hebben, altijd. It was definitely on the cards for me. Mensen vragen me nu: ‘Hebben je kinderen je veranderd?’ Ik kan alleen maar antwoorden: ‘Had ik nu, op dit moment in mijn leven, géén kinderen gehad, dan zou dat me wellicht veel meer veranderd hebben.’ Had ik de voorbije acht jaar, van mijn 33ste tot mijn 41ste, geen kinderen gekregen? Ik denk dat dat... hard geweest zou zijn.

'Mocht uit wetenschappelijk onderzoek ooit blijken dat er ook maar enig verband is tussen Van Morrison en mezelf, dan spring ik een gat in de lucht'

»Ik zeg trouwens niet dat iederéén kinderen moet krijgen. Ik heb ook gemerkt dat ik veel meer begrip heb voor mensen zonder kinderen sinds ik er zelf heb. Ik begin zelfs te denken dat het misschien wel bijzonder wijs was geweest om géén kinderen te krijgen (schatert).»

HUMO Lag je al die tijd stil op creatief vlak?

Murphy «Nee, ik was altijd wel iets aan het doen. Je huis inrichten is ook creatief. Maar het begon te jeuken. Ik miste het optreden ineens heel erg. Al die dingen die ik echt graag doe: in de studio zitten, met fotografen werken, hier in België met jou zitten– ik begon het beu te worden dat ik dat allemaal moest missen.»


Ongein en seks

HUMO Ben je van plan je status als gay icon te verstevigen met ‘Hairless Toys’? Voor een song als ‘Gone Fishing’ was de film ‘Paris Is Burning’, over de New Yorkse travestiescene in de jaren 80, naar verluidt een directe inspiratie?

Murphy «Ik denk dat veel van mijn homoseksuele fans hadden verwacht dat ik opnieuw iets zou doen als ‘Overpowered’. Wat ik duidelijk niet heb gedaan. Ze willen dat ik pop en disco doe. 90 procent van mijn fans – homo of hetero – volgt me in alles wat ik doe, ook iets als ‘Hairless Toys’. Maar dan is er die 10 procent die ik al hoor denken: ‘What the fuck is her problem? Waarom maakt ze niet gewoon popmuziek?’ Maar ik zit heus niet thuis te denken: hoe moeilijk kan ik mijn plaat maken?»


Beluister 'Gone Fishing'

undefined

HUMO Ik hou het meest van de donkere, dreigende song ‘Exploitation’. Grappig dat er een radio edit van is, want die song wordt nooit een radiohit met een refrein als: ‘Who’s exploiting who?’

Murphy «Het is in wezen een song over seks. En er zit wat ongein in, veel woordspelletjes. It’s hard to explain without sounding like a twat. Want ik ben niet echt dominant in relaties. Of toch misschien een beetje? Ben ik dat? God nee! (lacht)

»Ik denk dat ik eerlijk ben in een relatie. Ik ben eerlijk in alles wat ik doe. Ik heb al een aantal jaren een opwindende liefdesrelatie met een wonderbaarlijke man. Daar gaat de song over.»


Beluister 'Exploitation'

HUMO Je bracht vorig jaar de Italiaanse EP ‘Mi senti’ uit met die geliefde, de vader van je zoon Tadhg: de Italiaanse producer Sebastiano Properzo. Over Moloko heb je altijd gezegd: eerst was er mijn relatie met Mark Brydon, daarna werden we muzikale partners. Nu was de muziek er eerst.

Murphy «Ik heb Sebby ontmoet in de studio. Ik hield eerst van zijn muziek, ja. Hij had me gevraagd om een track voor ’m in te zingen. Dus ik kwam naar z’n studio en deed mijn job zoals ik die gewoonlijk doe: heel geconcentreerd. Twee weken later zag ik hem terug op een feestje en ik dacht: o, he’s very good looking. In de studio had ik daar niet op gelet. Kennelijk was híj wel meteen verliefd op me geworden. Ik was nog maar weg uit de studio of hij zei tegen zijn kompaan: ‘Ik wil met haar trouwen.’ Maar trouwen: daar begin ik niet aan.»


Beluister 'In Sintesi'

undefined

HUMO Waarom heb je Sebastiano ‘Hairless Toys’ niet laten producen? Je nam de plaat op met Eddie Stevens, sinds 1997 de musical director van al je liveshows.

Murphy «Ik ben een beetje verbrand door de periode die uiteindelijk tot het einde van Moloko zou leiden. Als ik daar nu op terugkijk: mensenlief, ik was toch zo bang. Bang dat hij (Mark Brydon, red.) de teugels volledig in handen had. Dat hij de sleutel op zak had die me toegang gaf tot muziek maken. Dat hij de reden was dat ik muziek maakte. Dat ik het nooit zou kunnen zonder hem.

»Na onze hits kon hij er ook niet zo goed mee om dat alle ogen plots op mij gericht waren. Als we bijvoorbeeld op een award show toekwamen, en de fotografen riepen mijn naam – ze spraken ’m verkeerd uit, maar ze riepen me: ‘Rojzin! Rojzin!’ – dan viel dat niet in goede aarde. Terwijl ik alleen maar redeneerde: ‘Marc Jacobs heeft me deze jurk gestuurd, ik zal mezelf nu maar beter laten fotograferen.’ Ik vond het mijn plicht om die fotografen hun zin te geven.»

HUMO Waarom verontschuldig je je? Hij is degene die door het monster met de groene ogen gekweld werd.

Murphy «Onze relatiebreuk, het plotse succes van Moloko, ik die steeds meer het gezicht van de groep werd... Het was zo’n ingewikkeld kluwen, er ging zo veel pijn en verwarring mee gepaard. We hebben gewoon nooit de tijd gehad om alles wat ons overkwam te verwerken.

undefined

null Beeld

»Hij was jaloers, ja. Ik kon alleen maar denken: ‘Who’s this fucking person? Want dit is niet de Mark die ik ken!’ Maar ik heb zijn standpunt nooit gekend, ik kan niet weten hoe hij zich voelde. Ik weet alleen dat ik me niet nog eens in die positie wil bevinden. Sebby en ik hadden verder kunnen doen na ‘Mi senti’, gewoon mijn vent en ik en niemand anders, ware het niet dat ik mijn privéleven nooit meer compleet wil laten samenvallen met mijn professionele leven. Want klapt het ene in elkaar, dan volgt het andere. Waarom zou ik dat nog willen?»

HUMO De vader van je oudste kind, je dochter Clodagh, is de Britse schilder Simon Henwood, die de hoes schilderde van je solodebuut ‘Ruby Blue’. Tien jaar geleden vertelde je over hem: ‘Hij is de liefde van mijn leven.’

Murphy «Heb ik dat echt gezegd? O dear. Ik kon het niet méér bij het verkeerde eind hebben, could I? (lacht ongemakkelijk)

»Clodagh is uit die relatie gekomen. En nog een paar mooie dingen, dus ik kan er geen spijt over hebben. Maar Simon was duidelijk niet de man van mijn leven.»

HUMO Geloof je nog in dat idee? Zou je het nog over iemand zeggen?

Murphy «Het zou kunnen dat ik wat cynischer ben geworden. (Zwijgt nadrukkelijk) Zou ik even naar het toilet mogen?»

HUMO Je bent een tijdje in Ierland gaan wonen, waar je je jeugd doorbracht, maar intussen zit je weer in Londen. Heb je nog steeds een haat-liefdeverhouding met die stad?

Murphy «Zeg, jij onthoudt echt álles. Ik wou dat ik hetzelfde kon zeggen, helaas heb ik een geheugen als een zeef. Ik heb in Ierland gewoond toen ik Clodagh kreeg, ik heb er negen à tien maanden gewoond. De periode was goed: mijn moeder kwam me helpen, tonen hoe ik een moeder moest zijn. Ik heb ook nog steeds mijn huis op het Ierse platteland, niet ver van Arklow, waar mijn moeder woont. Niet zozeer omdat ik het platteland nodig heb, het is me meer te doen om de band met de plek waar ik vandaan kom.

'Ik wil mijn privéleven nooit meer laten samenvallen met mijn professionele leven. Want klapt het ene in elkaar, dan volgt het andere'

undefined

null Beeld

»Tja, Londen: het is een vreemde stad, moeilijk te doorgronden. Bovendien heb ik de neiging om Londen te vergelijken met Sheffield en Manchester, twee andere steden in de UK waar ik lang heb gewoond. En eigenlijk is dat geen eerlijke vergelijking, want ik was toen veel jonger. Ik had ook jonge vrienden: we hoefden nog niet aan werk te denken en we hadden alle tijd van de wereld om sociaal te zijn. We waren gewoon bij elkaar en we zochten samen uit wat we wilden. Dat zorgeloze samenhorigheidsgevoel heb ik altijd gemist in Londen, simpelweg omdat ik nooit de kans heb gehad om dat daar te beleven. Ik was, net als alle mensen rondom me, intussen veel ouder.»


Ten dans

HUMO Ben je nostalgisch naar glamour die je nooit hebt gekend? In je muziek strooi je gul met verwijzingen naar de gouden dagen van de disco en de decadentie, maar zelf moet je muziek maken en touren in het crisislandschap van vandaag.

Murphy «Ik ben optimistisch. Ik ontdek veel muziek – nieuwe en oude – via Facebook. Drie jaar geleden was dat niet het geval: ik zat niet op sociale media. Ik hou ook van de muziekindustrie zoals ze nu is. Voor mij is het perfect: ik moet me met alle facetten bezighouden, en vind dat gezond. Supergezond. Ik ben altijd bij het visuele gedeelte – hoezen en clips – betrokken geweest, maar nu ben ik ook bezig met hoe de business werkt en hoe mijn platen zullen uitkomen. Dat is allemaal goed voor een middenklasser als ik. Somehow I’m not a superstar, maar ik ben ook niet arm. Ik heb een middenweg voor mezelf uitgekerfd en die vind ik perfect.»

HUMO Ik las eens dat het legendarische discolabel Casablanca Records ooit, eind jaren 70, twee first class-vliegtuigzetels heeft gereserveerd voor de verjaardagstaart van Donna Summer. Met de excessen zijn ook dat soort tot de verbeelding sprekende verhalen verdwenen.

Murphy «O, maar ik heb daar een béétje van mogen proeven tijdens mijn EMI-dagen. Ik vloog alleen in first class. Ook al was dat niet nodig, business class was voor mijn part meer dan genoeg geweest. Geen wonder dat EMI alles heeft moeten verkopen!

»Voor mij zijn disco en excessen trouwens geen synoniemen. Disco staat in mijn ogen voor: melancholie. De glamour, de glitter, de overdaad en het flamboyante: ’t is allemaal een ragfijne sluier waarachter iets veel diepers schuilgaat. Een melancholie en een spijt die recht door het hart snijden. Destijds was disco de onafhankelijkheidsverklaring van iemand die zich voornam: ‘Mijn vader, mijn grootvader en mijn overgrootvader hebben allemaal in de koolmijnen gewerkt – ik ga daar niet werken.»

HUMO Ik moet nu denken aan die beroemde foto waarop Adrian Street, de om zijn uitzinnige glitterkostuums beruchte worstelaar uit de jaren 70, in de koolmijnen van Zuid-Wales poseert met zijn vader, die z’n mijnwerkerskleren droeg.

Murphy «Precies. Die foto zegt: mijn voorouders waren een radertje in een machine, ík wil daaraan ontsnappen. Er is iets heel complex aan dat soort flamboyant escapisme dat me mateloos fascineert. Want er bestaat natuurlijk niet zoiets als de totale vrijheid. Er moet altijd een bepaalde vorm van discipline zijn. En op een bepaald punt moet je je verantwoordelijkheid opnemen en grenzen aanvaarden, zeker op moreel vlak. Het is dát complexe gegeven dat me aanspreekt, niet alleen de verblinding van de glitterbol.

»Al die excessen in en rond Studio 54 (de legendarische nachtclub in New York, red.) waren trouwens ook maar voor de happy few, hoor. Voor de meeste mensen was het zoals in ‘Saturday Night Fever’: de hele week werken om jezelf in het weekend opnieuw uit te vinden op de dansvloer. Het ging om: jezelf verliezen, je geest openstellen en jezelf verbonden voelen met anderen.»

HUMO Tijdens je afwezigheid heeft Lady Gaga ook met dat escapistische ideeëngoed geflirt in haar shows en videoclips. Al ging het bij haar meer om fame, roem.

Murphy «Zeg, zie ik eruit alsof ik die muziek goed vind? (lacht)»

null Beeld

HUMO Elaine Constantine, de fotografe van de legendarische hoes van Moloko-plaat ‘Statues’, waarop je – met een woeste blik en een glas bier in de hand – in zee poseerde, heeft een documentaire gedraaid over de northern soul-scene in de UK. Daar heerst die vestimentaire trots, dat op de dansvloer willen ontsnappen aan de werkweek héél erg.

Murphy «Elaine is één van mijn beste vriendinnen. Zij heeft me destijds ook geïntroduceerd in die northern soul-scene, waar zij al heel lang in zat. Af en toe ga ik nog weleens naar zo’n avond. Het draait er inderdaad heel erg om: alles wegdansen. En om being clean cut – jezelf opkleden, en niet met een drankje staan morsen op de dansvloer. Misschien is het allerbelangrijkste nog wel... aspiratie – ja, dat is het woord dat ik zoek: de beste dansmuziek viert dat gevoel van aspiratie. (Buigt zich naar de microfoon) Dames en heren, een beetje respect voor de situatie alstublieft. We hebben hier het privilege om te kunnen dansen, de moves te leren en bij elkaar te zijn. Dat verdient respect!

»Weet je wat zo wonderbaarlijk is? De eerbied die er in de UK heerst voor zwarte muziek. Ik ervoer die al toen ik als jong meisje in Sheffield naar housefeesten ging. Dat is op het vasteland toch minder het geval? Al die blanke Engelse dj’s die zwarte muziek draaiden uit Amerika, de Caraïben, maar ook Londen. En of het nu house of northern soul of hiphop of r&b is, die zwarte platen worden door de dj’s op een piëdestal gezet, zodat de mensen op de dansvloer ze kunnen verafgoden. Dat gevoel had ik soms in Sheffield: dat die house anthems prachtig schitterende diamanten waren, die symbool stonden voor moderniteit en aspiratie.

»Dat is wat het nachtleven is voor mij: iets goddelijk moois. Van zattigheid voorover vallen is níét de essentie, al worden we allemaal weleens dronken en stellen we ons allemaal weleens aan.»

HUMO Waar zouden Ierse artiesten als Van Morrison, jij, maar ook Sinéad O’ Connor als ze reggae zingt, die zwarte soul toch vandaan halen?

Murphy «Mocht uit wetenschappelijk onderzoek ooit blijken dat er ook maar enig verband is tussen Van Morrison en mezelf, dan spring ik een gat in de lucht. ‘Astral Weeks’ is wellicht mijn favoriete plaat aller tijden.

»Maar om op je vraag te antwoorden: ze noemen ons Ieren weleens de zwarten van Europa. En Dubliners worden zelfs de zwarten van Ierland genoemd. Misschien is het dat?»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234