null Beeld

Els Moors - Vliegtijd

In 'Het verlangen naar een eiland', haar uitstekend te pruimen prozadebuut, introduceerde Els Moors
'de vrouw die niet kan pijpen'. Dat intrigeerde me, al was het maar omdat ik er ooit ook zo eentje ben tegengekomen - het komt erop neer dat de lieverd in kwestie dacht dat het mannelijke geslachtsdeel vooral lieve kusjes behoeft. Passons, de onmogelijkheid van een blowjob was in Moors' debuut natuurlijk een metafoor: Alice, het tragische hoofdpersonage, leed aan een onontkoombare angst voor intimiteit.

Jeroen Maris

Dat thema spit Moors verder uit in 'Vliegtijd' (Nieuw Amsterdam), een bundeling van drie verhalen die volgens hetzelfde stramien verlopen. Telkens trekt een schrijfster weg uit haar vertrouwde omgeving en levert ze zich over aan een wurgende eenzaamheid.

Een zelfgecreëerde eenzaamheid, want aan menselijk contact is er geen gebrek. Maar de personages van Moors zitten opgesloten in zichzelf. Ze willen het wel kennen, het verlangen, de passie, de liefde, maar ze durven niet. Het is 'het verlangen naar de totale overgave, en het besef dat zoiets onmogelijk is'.

Het titelverhaal is een tragikomedie over '27 dichters uit 27 Europese landen' die met elkaar moeten samenleven op een miezerig literair festival in Slowakije. Er wordt gedronken, gepraat en geslenterd, allemaal in de grootste moedeloosheid.

Moors werkt de vervreemding nog wat in de hand door haar personages geen namen te geven; het gaat over 'de Roemeense', 'de Nederlander', 'de Finse'. Ze laat het verhaal sporadisch zelfs uitdijen tot slapstick - in de passage waarin de ik-persoon een gedicht in het grind moet hinkelen, bijvoorbeeld. Het is roetsjen op de achtbaan waar Brusselmans
de kaartjes verkoopt en Grunberg
loopt te roepen dat je zijn grapjes ernstig hoort te nemen.

Uit 'Aan de voet van de berg', waarin de ik-figuur in een dorpje de aandacht wekt van een aantal mannen, is de humor grotendeels weggesneden: eenzaamheid regeert, samen met het de keel snoerende gevoel van onmacht. 'Afstand' (met als annex een pakkende brief) ten slotte is een tactiel miniatuurtje waarin tegelijk niets en alles gebeurt - over de schouder van de schrijfster kijkt Raymond Carver
mee.

'Het kan niet de bedoeling zijn dat mannen en vrouwen elkaar als kannibalen opeten.' Uit 'Vliegtijd' walmt een naargeestige vaststelling op: onze angst voor elkaar is de maagzweer van deze tijd.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234