null Beeld

Elvis - Way Down in the Jungle Room

Elvis: 39 jaar na zijn dood is er nog steeds niemand die hem bij een websearch van zijn voornaam voorafgaat. Wat van pakweg Adolf niet gezegd kan worden: dat blijkt volgens google in eerste instantie gewoon een Germaanse jongensnaam te zijn. Maar niet Elvis. Elvis is als Jezus. Jezus Aaron Christus.

Jürgen Beckers

De Jungle Room: een kamer in Graceland die Elvis in Hawaïaanse stijl liet inrichten – hoogpolig tapijt, veel hout, tropische planten. Het was in de Jungle Room dat Elvis zich terugtrok als hij even alleen op de wereld wilde zijn, en het was hier dat zijn laatste twee opnamesessies in studio-setting plaatsvonden. Een eerste van 2 tot 7 februari 1976, een tweede op 29 en 30 oktober van datzelfde jaar. Minder dan tien maanden later was hij dood.

Een selectie van die opnames uit de Jungle Room verscheen eind jaren 70 al in opgesmukte versies op ‘From Elvis Presley Blvd.’ en ‘Moody Blue’, en ook aan outtakes viel er de afgelopen vier decennia op box sets en bootlegs heel wat te rapen. Fact is: niets wat op ‘Way Down in the Jungle Room’ staat, is nooit eerder verschenen. Maar ook: nooit eerder werd het zo mooi en excellent klinkend verzameld. Op disc 1, ‘The Masters’, krijgen we de opgesmukte songs zoals ze officieel werden uitgebracht. Wereldsongs als ‘She Thinks I Still Care’ (en hier móéten we even citeren: ‘Just because I asked a friend about her / Just because I spoke her name somewhere / Just because I rang her number by mistake today / She thinks I still care’ – bedankt schrijvers Steve Duffy en Dickey Lee, whoever the fuck you are), ‘He’ll Have to Go’, ‘Blue Eyes Crying in the Rain’, ‘Solitaire’ (nog zo’n weergaloze tekst!), ‘Moody Blue’, ‘It’s Easy for You’ en ‘I’ll Never Fall in Love Again’, allemaal gezongen door Elvis, iemand die zelfs het telefoonboek recht naar je hart kon zingen.

Het is echter op disc 2, ‘The Outtakes’, dat de ware pracht te vinden is. In eerste instantie omdat de hele handel geremixt werd (niet aan Junkie XL denken nu) door Matt-Ross Spang (de man die de Sun Studio van Sam Phillips nieuw leven inblies) in aanwezigheid van James Burton, Norbert Putnam, David Brigss en Ronnie Tutt, muzikanten die er in 1976 in de Jungle Room ook bij waren. In tweede instantie omdat je Elvis de keel hoort schrapen, grapjes maken en lachen (‘Are we recording? We need a red light in here. So you guys think you’re in a whorehouse, you’ll play better’), en hem de groep naar de juiste feel hoort dirigeren om de song vervolgens op magistrale wijze op band te nagelen. Maar vooral ook omdat de toeters, blazers en strijkers achterwege blijven. De vrouw van Colonel Parker zei ooit: ‘I can’t hear Elvis with all that shit going on.’ Op ‘Way Down in the Jungle Room’ hoor je hem heel goed.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234