null Beeld

Emma Cline - De meisjes

81 is hij alweer, maar Charles Manson en zijn in Family-verband georganiseerde gruwelen blijven tot de verbeelding spreken: op zijn verhaal is nu ook ‘De meisjes’, het ontzagwekkende debuut van de Amerikaanse Emma Cline, losjes gebaseerd.

Frederick Vandromme

Binnenkomen doet de lezer via Evie Boyd, de ik-figuur die twee keer voorgesteld wordt: één keer als teruggetrokken bruggepensioneerde en – in een uitgebreide sliert flashbacks – één keer als 14-jarige. Puber-Evie hunkert naar geborgenheid, entertainment, begrip en seks, maar krijgt niets daarvan door haar ouders, afvallige boezemvriendin of patserige buurtjongens aangeleverd.

Enter: Russell (zoals Charles hier heet), een selfmade goeroe met muzikale aspiraties, een ‘geitenleren shirt dat naar vlees en verrotting ruikt’ en één groot talent: meisjes en vrouwen het gevoel geven dat ze gezíén worden. Hij is dus een prima rattenvanger voor al wie, zoals Evie, van kont tot kruin vol muizenissen zit. Omdat het verhaal van Manson bekend genoeg is, doet Cline niet lang geheimzinnig over het slotakkoord van ‘De meisjes’, een slachtpartij.

Maar anders dan de meeste verhalen over Manson – fictie of niet – zoomt Cline niet in op de groteske uitspattingen en het bloederige geweld, wél op de banaliteit die eronder broeit. Krantenkoppen interesseren haar minder dan de beweegredenen van de meisjes die gedachteloos de bevelen van zo’n Russell/Charles volgen. En eigenlijk kadreert Cline nóg breder: ‘De meisjes’ is ook een studie naar de ontvlambare cocktail die élk tienermeisje in zich draagt. Een vleugje mysterie, stuurse koppigheid, bodemloze nieuwsgierigheid, geslepen observatietalent en een eeuwige hunker naar liefde: samen levert dat hoe dan ook boeiendere en complexere boeken op dan het monomane gevoelsleven van tienerjongens en hun – nog volgens ‘De meisjes’ – tietenfixatie. Zie ook: ‘The Virgin Suicides’.

Behalve een thriller met spankracht is dit ook een rauwe coming of age-roman en een roadtrip doorheen het Californië van de late sixties. Qua sfeer kiest Cline voor zwoel en drukkend, en dat kleurt mooi bij de beklemmende verveling van Evie, én bij de naar verschaald eten en oud zaad ruikende ranch van de Family.

Bovenal is ‘De meisjes’, het naargeestige onderwerp ten spijt, een onwezenlijk mooi boek – met een superbe taalbeheersing, slim geschuif met vertelstandpunten en een rijke beeldtaal die om een verfilming schrééuwt. Goed nieuws: Scott Rudin, de producer van uitstekende films als ‘The Royal Tenenbaums’, ‘No Country for Old Men’ en ‘The Social Network’, heeft nu al een optie genomen op de filmrechten.

‘De meisjes’ is tegelijk de bevestiging van wat Van het Groenewoud veertig jaar geleden al zei én één van de literaire sensaties van het lopende jaar. Eerste keer, laatste keer: hippie hippie hoera!

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234