null Beeld

En aan het eind wonnen de Duitsers: 30 jaar na de Rote Armee Fraktion

Ze had een bloemetje meegenomen toen ze bij Jürgen Ponto aanbelde. ''t Is Susanne!' zei ze aan de parlofoon van de Oberhöchstädterstraße 69 in Oberursel, want Susanne Albrecht was hier kind aan huis, haar vader was een oude schoolvriend van Ponto. Pas toen Ponto haar binnenliet, zag hij dat Susanne niet alleen gekomen was. Brigitte Mohnhaupt en Christian Klar maakten hem gelijk duidelijk dat hij een commando van de Rote Armee Fraktion op ontvoeringsbezoek had. Hij verzette zich en dat kwam hem op vijf kogels te staan.

(Humo 3474, 3 april 2007)

Het was nog volle zomer, 30 juli 1977, toen zo de Deutsche Herbst op gang werd geschoten. De 53-jarige Ponto, chef van de Dresdner Bank, overleed kort daarna in het universitaire ziekenhuis van Frankfurt; de commandoleden van de RAF zijn dertig jaar later nog allemaal in leven.

Susanne Albrecht wist de politie nog dertien jaar te ontlopen. Ze verbleef in Jemen, nam in 1979 deel aan de aanslag op Navo-bevelhebber Alexander Haig in het Belgische Obourg, ging daarna met hulp van de Stasi in de DDR wonen. Als Ingrid Jäger was ze er vertaalster aan een hogeschool in Cottbus. Haar klussen voor de geheime dienst deed ze dan weer onder de naam Ernst Berger. Na de val van de Muur werd Albrecht in Berlijn opgespoord; in het raam van een kroongetuigenregeling werd ze slechts tot twaalf jaar veroordeeld, en na een halve straftijd kwam ze vrij in 1996. Onder alweer een andere schuilnaam werkt ze vandaag als lerares ergens in het noorden van Duitsland.

Christian Klar liep op 16 november 1982 de politie in de armen toen hij kwam 'tanken' bij een wapendepot van de RAF in het Sachsenwald nabij Hamburg. Tijdens z'n proces werden negen moorden bewezen geacht. Klar zit nog altijd achter de tralies, één van de drie nog overblijvende RAF-gevangenen.

Hij kan ten vroegste begin 2009 vrijkomen, tenzij de bondspresident zijn recente genadeverzoek inwilligt. Omdat Klar nooit enig berouw getoond heeft, is daarover in Duitsland een grote controverse aan de gang: moet zo'n genadeloze man genade krijgen? 'Schuldbewustzijn en gevoelens van berouw zijn geen begrippen tegen de achtergrond van onze strijd,' heeft men goed onthouden uit het enige tv-interview dat Klar ooit gaf, in 2001.

Brigitte Mohnhaupt werd in 1978 door de Joegoslavische politie opgepakt, maar een uitlevering aan de Bondsrepubliek kwam er niet van. Ze trok naar Zuid-Jemen, kwam terug naar Duitsland, onder meer voor de aanslag op de Amerikaanse generaal Frederick Kroesen. Vijf dagen eerder dan Klar, in diezelfde novembermaand van 1982, werd ze nabij Frankfurt gesnapt. Mohnhaupt kreeg vijf keer levenslang plus vijftien jaar, later werd dat een hechtenis die ten vroegste dit voorjaar kon worden beëindigd. Na 24 jaar gevangenis kwam ze, 57 jaar oud, onlangs vrij: 25 maart werd ze midden in de nacht weggevoerd, om de camera's te mijden, want inmiddels was ook rond háár vrijlating veel te doen. Ze kon - volgens de standaardregeling in Duitse gevangenissen - vrijkomen omdat men haar geen gevaar meer acht voor de samenleving, maar sommigen hadden de ijzeren dame van de RAF, die in de cel nooit blijk had gegeven van gewijzigde inzichten, liever nog langer in de gevangenis gezien. Wie dacht dat het Duitse terreurjaar 1977 dertig jaar later verteerde geschiedenis was, zat ernaast.

Corinna Ponto is de dochter van Jürgen Ponto, ze was negentien toen haar vader voor de ogen van haar moeder werd afgemaakt - door Mohnhaupt of door Klar, dat is tot vandaag onduidelijk. Wat denkt zij nu van de vrijlating van Brigitte Mohnhaupt?

Ze schreef het neer in een mail aan de Berliner Morgenpost: 'Ik zou mijn gevoelens heel nauwkeurig kunnen beschrijven, maar ik zal dat momenteel niet doen. Als democratisch burger heb ik de plicht de juridische spelregels van onze staat te accepteren. Moreel correct zou het zijn als de terroristen zichzelf morele spelregels zouden opleggen en echte duidelijkheid zouden verschaffen over de logistiek van hun acties, de financiers, de omstandigheden van de moorden, de schuilplekken, de trainingskampen, enzovoort. Ik bid om de genade geen enkele verontschuldiging te moeten lezen of horen. Verontschuldigingen aanbieden moeten de daders alleen doen bij hún familieleden. En of ze berouw hebben, dat moeten ze vooral voor zichzelf uitmaken. Voor mijn familie geldt alleen de verwachting opheldering te krijgen.'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234