'En dat was dan dat' Dwarskijker over 'Het huis'

Mogelijk droomt de modale Syrische vluchteling dat het gemiddelde asielzoekerscentrum in Vlaanderen er als het huis van 'Het huis' uitziet.


Het huis

Eén – 20 oktober

Op een avond dat ik baalde van de televisie en haar fauna, zo’n avond waarop ik me afvroeg of ik niet beter marconist op de grote vaart was gebleven, stiet ik tijdens een verveeld zaprondje op Luc Appermont. Bij ‘Jonas & Van Geel’ tilde hij in een nagekomen ‘Soundmixshow’ het liedje ‘Vous permettez, monsieur?’ van Salvatore Adamo op een niveau waar het niet thuishoorde. Met komisch oogmerk weliswaar. Daartoe had hij een pruik opgezet die het kapsel van de Belgisch-Siciliaanse zanger uit Jemappes moest benaderen. Die pruik kwam neer op een harige, dichtbegroeide theemuts die je veeleer op de knar van alcoholhoudende carnavalsvierders verwacht. Ik vroeg me af wat er in de doorgaans kreukvrije Luc Appermont was gevaren, ook al wist ik dan dat hij ergens na de Tweede Wereldoorlog aan de kleinkunstafdeling van de befaamde Studio Herman Teirlinck was afgestudeerd, maar dan wel zonder uitgesproken artistieke urgentie noch vooruitzichten.

Een tijd later, in ‘Het huis’, trof ik Luc Appermont, die in de omgang een voorkomende en aardige man is, in een heel andere hoedanigheid aan, namelijk in de rol van Luc Appermont uit Bilzen, een jongen die als knaapje al Tony Corsari wilde zijn. Onderhand is deze radio- en tv-presentator (66) al een eeuwigheid verloofd met de zanger Bart Kaëll. Die zou dan volgens kenners een sympathieke spring-in-’t-veld zijn, als je hem vanuit een ooghoek en met een zekere argwaan bekijkt.

Eric Goens, de doortastende en indringende interviewer die niet zal rusten vooraleer het bedtijd is, bracht in de eerste aflevering van ‘Het huis’ de geblinddoekte Luc Appermont naar een bestemming die om één of andere reden geheim moest blijven, zó geheim dat zelfs de eigenlijke bewoners niet mogen weten dat ze er verblijf houden. Het betrof het soort landhuis met zwembad dat overijverige belastingcontroleurs op gedachten brengt als ze er op een zonnige zondagmiddag als fietstoerist langsrijden. Die woongelegenheid bood aan alle kanten uitzicht op vérstrekkende landschappen waarvan ik dacht dat ze in Vlaanderen alleen nog in achterhaalde boerenfilms te zien waren, rolprenten die nooit op dvd zijn uitgebracht. Mogelijk droomt de modale Syrische vluchteling dat het gemiddelde asielzoekerscentrum in Vlaanderen er als het huis van ‘Het huis’ uitziet. Zo’n asielzoeker is meestal op niets dan dromen aangewezen, nadat de dienstdoende mensensmokkelaar cash en niet zelden tot bloedens toe met hem heeft afgerekend. Insjallah.

‘Het huis’ heeft, naar de eerste aflevering te oordelen, niets te maken met het huis clos van het VPRO-programma ‘24 uur met…’, maar veel meer met ‘Confidenties in Toscane’ of met ‘Villa Felderhof’ van de NCRV, waarin de gezelligheidsfiguur Rik Felderhof, tijdens een luxueuze logeerpartij, destijds zijn centrale gast minzaam tot bekentenissen aanzette, ’t is te zeggen: tot weloverwogen confidenties. Bekendheden weten namelijk allang hoe ze de illusie moeten wekken dat ze het ruime publiek een zielsdiepe inkijk in hun persoonlijkheid en privéleven gunnen. Alleen volslagen beginners of argeloze amateurs klappen uit de school in dit soort programma’s, en die komen er zelden of nooit in aan bod.

'Je één keer outen volstaat. En homoseksualiteit is nu ook weer niet zó bijzonder, vooral niet in nichtenkringen'

Uit hoofde van mijn vak in de showbizz heb ik in de loop der jaren al vele interviews met Luc Appermont gelezen, sterker nog: ik heb hem zelfs enkele keren in hoogsteigen persoon, en in koelen bloede, geïnterviewd terwijl hij erbij zat. Het autobiografische repertoire dat hij in ‘Het huis’ ten beste gaf, een best of, was mij dan ook goeddeels vertrouwd. Bijvoorbeeld het nederige besef dat hij au fond een Jantje Modaal is; de grootvader met wie hij als opgroeiende jongen een kamer moest delen; de dementerende moeder, de donkere dagen in de kostschool van het kleinseminarie, de stugge vader die zijn naar showbizz zwemende zoon toebeet: ‘Jij, jij wordt helemaal niets!’, maar dan in een Limburgs dialect dat, toen Luc wijlen zijn ouweheer au naturel citeerde, klonk alsof onze laatste bezetter toch nog de oorlog had gewonnen. Het idee dat hij een relatie met een vrouw in theorie niet uitsluit, hoe homoseksueel hij in de praktijk ook mag zijn, was mij ook bekend, alsook zijn suggestie dat een flink deel van zijn leven als het ware sekseneutraal is geweest. Waar die informatie zoal goed voor is, daar heb ik dan weer geen idee van. Misschien kan iemand er ooit iets mee aanvangen in ‘De slimste mens’.

Er dienden zich in dit programma allerlei spring-in-’t-velds aan: dartele dwerggeitjes, dwergpony’s en een ezeltje – sierdieren die je in een beschaafd land niet meteen aan het spit rijgt. Ook de sympathieke spring-in-’t-veld zelf maakte onverwacht zijn opwachting in ‘Het huis’, mogelijk om Luc Appermont raar te doen opkijken, of misschien zelfs in verlegenheid te brengen of anderszins te ontregelen voor de camera. Daar houdt het ruime publiek van. Ze moesten niet echt bijtrekken van die onvoorziene hereniging. ‘We hadden afgesproken dat we nooit samen in de media zouden verschijnen,’ zegden ze welhaast in koor, maar het zag er niet naar uit dat ze die gebroken eed erg betreurden.

’t Lijkt me sneu voor Luc Appermont en Bart Kaëll, die lang over hun relatie hebben gezwegen, dat ze hun outing almaar moeten overdoen in de media. Je één keer outen volstaat. En homoseksualiteit is nu ook weer niet zó bijzonder, vooral niet in nichtenkringen. Eric Goens rakelde een oud verhaal uit de ‘gespecialiseerde pers’ op, nadat hij het eufemisme ‘gespecialiseerde pers’ van een zo ironisch mogelijke ondertoon had voorzien. In de kappersbladen stond ooit dat Luc Appermont en Bart Kaëll apart naar hun gezamenlijke vakantiebestemming afreisden om in de luchthaven geen argwaan te wekken bij klootjesvolk wiens argwaan gauw gewekt is. Volgens Luc Appermont was dat een urban legend, wat ik dan weer te veel eer vond voor een zouteloos roddelpraatje, als het al een roddel ís. Maar waar ik eigenlijk heen wilde: als je je dan toch zou willen onderscheiden van de ‘gespecialiseerde pers’, dan lijkt het me zaak om Luc Appermont in de zogeheten Biechtkamer niet te vragen of hij Bart Kaëll weleens ontrouw is geweest. De Biechtkamer: zonde van de ruimte die ze in beslag neemt. De Sportkamer, waarin een deskundige door middel van ‘vijf eenvoudige tests’ naging wat de biologische leeftijd van de eregast was, leek me een acceptabeler schending van de privacy. Luc bleek in biologisch opzicht warempel zestien jaar jonger te zijn dan nodig is op zijn leeftijd. Goede genen. Als ik de dementie van zijn moeder, die 99 is geworden, voor de aardigheid even buiten beschouwing laat.

Dit programma wierp een lichtje op het rollenpatroon in de huishouding van Luc Appermont en Bart Kaëll. Kaëll kookt en Appermont eet. Als Bart Kaëll zich met een keukenmes in de vinger snijdt, brengt Luc Appermont zorgzaam de pleister aan. Nadat Luc Appermont even de keuken had verlaten om een baantje te trekken in het zwembad of om iets onbestemds te gaan presenteren in de tuin, onthulde Bart Kaëll dat zijn partner kregelig kan worden als hij geen eten krijgt. Dat viel me lichtjes tegen van die aimabele en op het eerste gezicht toch meegaande Luc, maar waarom krijgt hij af en toe geen eten?

De avond viel en het gezelschapje drentelde de tuin in, waar godbetert ineens een vleugelpiano stond: de verkitsching van het verschijnsel ‘kampvuuravond’ kon niet uitblijven. Er werd een poosje in ’t eigen hert gekeken, Bart Kaëll barstte in het nostalgische liedje ‘Chez Laurette’ van Michel Delpech uit, en dat was dan dat. ‘Zo, de eerste aflevering van ‘Het huis’ zit erop,’ noteerde ik, waarna ik mijn opschrijfboekje zonder boe of bah dichtklapte en aan mijn povere genen dacht. Het schoot me ook te binnen dat Michel Delpech op ditzelfde moment aan keelkanker ten onder gaat.

Rudy Vandendaele

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234