Eng, enger, 'Hereditary': de horrorfilm die nú al een fenomeen is

In de VS zouden diverse toeschouwers de zaal huilend hebben verlaten en voor de première in Nederland werd zelfs een noodnummer voor beduusde kijkers ingesteld. Maar: de pers spaart zijn lof voor ‘Hereditary’ niet – ‘de angstaanjagendste film van het jaar’, ‘traumatiserend’, ‘een film voor de eeuwigheid’ – en voor één keer is de hype terecht.

Van alle horrorfilms die ons het laatste jaar de daver op het lijf joegen (‘It’, ‘Get Out’, ‘It Comes at Night’, ‘A Quiet Place’), is ‘Hereditary’ de beklemmendste, de knapst vertolkte en de aangrijpendste. Zeg maar: de beste. En dat is mede te danken aan de glansrol van de Australische Toni Colette: ‘Ik ben soms naar duistere plaatsen in mezelf moeten reizen.’

'Ik wil de kijkers graag waar schuwen: wees voorzichtig met het oproepen van demonen'

‘Hereditary’, de horrorprent over een vrouw die een verontrustend geheim ontdekt over haar familie, is een fenomeen. Vlak na de wereldpremière op het Sundance-filmfestival werd het langspeeldebuut van regisseur Ari Aster door critici prompt op dezelfde hoogte gesteld als ‘The Exorcist’, de klassieker van William Friedkin. ‘Hereditary’ is inderdaad een ijzingwekkende, meesterlijk geregisseerde brok cinema, met scènes en beelden die u nog lang zullen achtervolgen. En met een waarlijk indrukwekkende vertolking van de Australische Toni Collette als Annie, de vrouw die zelfs na haar overlijden in de sinistere greep blijft zitten van haar vreemde moeder. De naam van de magnifieke actrice klinkt niet zo iconisch als die van haar collega’s down under, Nicole Kidman en Naomi Watts, maar toch timmert Collette al 25 jaar aan een veelzijdig oeuvre. Ze maakte haar debuut als de mollige ABBA-fan in ‘Muriel’s Wedding’, speelde de echtgenote van Bruce Willis in ‘The Sixth Sense’, schitterde in ‘Little Miss Sunshine’ als de mama van Olive, en pakte Vin Diesel aan in ‘xXx: Return of Xander Cage’. En ze is nog sympathiek ook!

HUMO U speelde eerder mee in ‘The Sixth Sense’, in de griezelfilm ‘Krampus’ en in de remake van de horrorklassieker ‘Fright Night’. Bent u een horrorfanaat?

Toni Collette (lacht) «Totaal niet. Iemand heeft me onlangs voorgerekend dat ik tot nu toe in 68 films heb meegespeeld, waaronder vier horrorfilms. Het is dus niet zo dat ik voortdurend zit te azen op rollen in horrorfilms, en ernaar kijken doe ik al helemáál niet graag. Toen ik een tiener was, was het in de mode om tijdens pyjamafeestjes te kijken naar films als ‘A Nightmare on Elm Street’. Ik vond die avonden verschrikkelijk: ik keek liever naar de tienerkomedies van John Hughes. Alle respect voor filmfans die kicken op bloederige bijlen en slagersmessen, maar ik wil die beelden niet in mijn hoofd.»

HUMO Waarom dan meespelen in ‘Hereditary’? Want als er één horrorfilm barst van de angstaanjagende beelden, dan wel deze.

Collette «Omdat ik ‘Hereditary’ meer zag als een karakterstudie dan als een horrorfilm. Ik was nochtans met de nodige reserves het script beginnen te lezen. ‘Bekijk dit eens,’ had mijn agent gezegd. ‘Een griezelfilm waarin allerlei paranormale dingen gebeuren.’ Dat klonk niet overtuigend, maar ik gaf het toch een kans. En hoe meer bladzijden ik omdraaide, hoe meer ik begon te denken: wacht even, waar zit de gore? Waar blijven de bijlen en de slagersmessen? Ik had niet het gevoel dat ik in een horrorfilm zat, maar in een prachtig, goudeerlijk, pijnlijk confronterend portret van een moeder die een intens rouwproces doormaakt.»

HUMO Los daarvan gebeuren er in ‘Hereditary’ natuurlijk wel bovennatuurlijke dingen.

Collette «Ja, je denkt dat je naar een klassiek familiedrama over rouw en verdriet zit te kijken, en ineens word je meegesleurd door die steeds sneller voortrazende rollercoaster naar de hel. Dat je ‘Hereditary’ niet meteen in een hokje kunt steken, is precies de reden waarom ik verliefd ben geworden op het script. Dat gold trouwens ook voor ‘The Sixth Sense’. Ook dat was geen pure horrorfilm, maar een drama vol verrassende wendingen.»

HUMO U hebt de opname van ‘Hereditary’ de meest slopende ervaring uit uw carrière genoemd.

Collette «Absoluut. Ik ben verschrikkelijk diep gegaan, en achteraf voelde ik me totaal uitgeput. Maar ik zie het nu eenmaal als mijn job om zo diep mogelijk in mijn personage te glijden, ook al betekent het dat ik, zoals voor ‘Hereditary’, soms naar duistere plaatsen moet reizen. Er borrelt ook zoveel extreme woede en wrok in Annie. Al sinds haar kindertijd loopt ze rond met het onrustwekkende gevoel dat er iets niet klopt in haar leven. In het begin van de film verneem je dat haar vader en haar broer op gruwelijke manier om het leven zijn gekomen, en dat de relatie met haar moeder altijd heel slecht is geweest. In haar dagdagelijkse bestaan slaagt ze er nog enigszins in om haar onrust weg te stoppen en om normaal te functioneren, maar diep in haar onderbewustzijn wéét ze dat ze haar hele leven lang al wordt gemanipuleerd door haar moeder. Als de film één ding duidelijk maakt, dan wel hoe verschrikkelijk diep de stempel is die een ouder op een kind kan nalaten. De échte nachtmerrie van ‘Hereditary’ schuilt dan ook niet in de bovennatuurlijke verschijnselen, maar – toch in het geval van Annie – in de afschuwelijke wetenschap dat je je ouders meedraagt in je genen.

»Dat ‘Hereditary’ mentaal en fysiek het uiterste van me heeft gevergd, komt misschien ook omdat ik al een dagje ouder word (lacht). En ook omdat Ari ons geen enkele gelegenheid gaf om tussendoor naar adem te happen. Andere regisseurs hebben de gewoonte om zware scènes af te wisselen met lichtere opnames. Bij Ari daarentegen moesten we ons helemaal geven, elke dag opnieuw, van ’s morgens tot ’s avonds.»

HUMO Ari is een groentje. Wat heeft hij gedaan om uw vertrouwen te winnen?

Collette «Uit het fantastische script viel al op te maken dat Ari barst van het talent. En toen ik hem ontmoette, werd dat gevoel meteen bevestigd. Nooit eerder heb ik met een regisseur gewerkt die zijn film zó kristalhelder in zijn hoofd had zitten.»

HUMO U heeft natuurlijk nooit met Stanley Kubrick gewerkt.

Collette «Wel, ook Ari is een supertalent, laat dat duidelijk zijn. Elke dag opnieuw stak hij zijn hart en ziel in de opnames, en dat werkte besmettelijk. Niemand op de set wilde onderdoen voor hem.»

HUMO Heeft de scène waarin Annie een geest probeert op te roepen u geen zin gegeven om zelf eens deel te nemen aan een seance?

Collette «Nooit! Tijdens mijn middelbare schooltijd waren er enkele klasgenoten die seances organiseerden, maar geen haar op mijn hoofd dat eraan dacht om mee te doen. Ik ben er rotsvast van overtuigd dat er méér bestaat dan de fysieke wereld om ons heen, en ik geloof ook dat we beter niet rotzooien met datgene wat we niet kennen. Aan iedereen die na het zien van ‘Hereditary’ zin heeft om op het internet op zoek te gaan naar instructies voor het oproepen van een demon, zeg ik: wees voorzichtig! Open die deur niet! Je weet niet wie of wat je in je huis uitnodigt (lacht).»

HUMO Ari vertelde dat hij u heeft gecast op basis van ‘Muriel’s Wedding’.

Collette «Ja, die film heeft blijkbaar een enorme indruk nagelaten. In de weken nadat ‘Muriel’s Wedding’ was uitgekomen, werd ik op straat voortdurend aangeklampt door mensen die me vertelden dat ik een vreselijke zangeres ben. Spuugzat was ik het! En nu zijn we 25 jaar later, en de mensen spreken me er nog stééds over aan (lacht). Ongelooflijk eigenlijk dat een kleine Australische film zó lang geliefd kan blijven.»

HUMO In één van de meest gedenkwaardige scènes uit de komedie ‘Mental’ stak u met behulp van een aansteker een zelfgeproduceerde scheet in brand. Is er eigenlijk iets dat u níét zou doen voor een camera?

Collette «Wel, ik heb altijd gezegd dat ik nooit ofte nimmer op een set zou masturberen. Nu heb ik onlangs de opnames afgerond van ‘Wanderlust’, een nieuwe Netflix-serie. En jawel hoor, in die serie sla ik gretig de hand aan mezelf. Maar ik heb er geen spijt van: in dit leven moet je af en toe iets doen wat je bang maakt (lacht).»

Hereditary is vanaf 27 juni te zien in de bioscoop.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234