Ivan De Vadder Beeld Humo
Ivan De VadderBeeld Humo

Tussen hemel & helIvan De Vadder

‘Er gaat niks boven la petite mort. Ik mag dus naar Parijs voor mijn onenightstand: mooi meegenomen’

In zijn woonplaats Gent legt ‘De afspraak op vrijdag’-host Ivan De Vadder welwillend uit waarom De Krook De Krook heet, waar in de buurt je de beste lunchadresjes vindt, en dat je vanaf gindse bocht in de Muinkschelde helemaal de rivier af tot in Oudenaarde kunt fietsen. Alles goed en wel, zolang hij maar niet vergeet waarvoor we gekomen zijn.

IVAN DE VADDER «De hemel op aarde, toch? Ik doe mijn werk buitengewoon graag, maar het dichtst bij het aards paradijs kom ik toch echt op vakantie. Mijn vrouw en ik gaan nu al jaren iedere zomer naar hetzelfde slaperige dorpje in Salento, een landelijke streek in de regio Apulië. Het ligt helemaal vanonder in de hak van Italië: wellicht is het daardoor nog niet te zeer door het toerisme aangetast – vrijwel enkel Italianen gaan er op vakantie. De perfecte dag, die ik later deze maand opnieuw hoop te beleven, ziet er ongeveer als volgt uit: ’s ochtends ga ik een paar uur fietsen, in de namiddag lees ik een goed boek op het terras van onze B&B, en ’s avonds eten we iets in een pittoreske trattoria. Dat noem ik: tot rust komen.»

HUMO Welk boek ligt klaar voor de volgende vakantie?

DE VADDER «Het tweede deel van ‘M.’, de verliteratuurde biografie van Benito Mussolini. Heb je ooit ‘De welwillenden’ van Jonathan Littell gelezen? Een onthutsend boek, omdat je je als lezer verplaatst in het hoofd van een SS-Obersturmbannführer. Diezelfde techniek heeft Antonio Scurati gebruikt in ‘M.’, waarvoor hij in de huid van de jonge Mussolini is gekropen. Deel één gaat over diens opkomst, in de jaren 30. Amper te geloven welk een cultuur van geweld er in die dagen heerste: vakbondslui en andere lastpakken werden zonder pardon neergeknuppeld, ontvoerd of doodgeschoten. We maken tegenwoordig vaak de vergelijking met de jaren 30: ho maar.»

HUMO Situeert je culinaire top zich eveneens in Italië?

DE VADDER «Nee, hier in België: mijn absolute nummer één is witloof in hespenrolletjes. Niet alleen is het ongelooflijk lekker, het creëert ook een gezellig warme sfeer in huis wanneer het klaargemaakt wordt. Aardappelpuree hoeft er voor mij níét bij: koolhydraten probeer ik zo veel mogelijk te vermijden, want ik heb de neiging om te verdikken. Vandaar ook dat ik in een Italiaans restaurant meestal de primo piatto zal overslaan, en meteen voor een secondo ga: vlees of gegrilde vis met groenten. Pasta is voor mij des duivels.»

HUMO Alcohol drink je ook niet?

DE VADDER «Toch wel. Een gulzige drinker ben ik niet – of toch zeker niet zo gulzig als in mijn studententijd in Leuven – maar een lekker wijntje op tijd en stond vind ik te moeilijk om te laten.»

HUMO Het ligt misschien aan mij, maar ik kan je me niet anders dan mager voor de geest halen.

DE VADDER «’t Is nochtans wel vaker gebeurd dat ik te dik stond. Maar op televisie valt dat niet zo op, zeker niet wanneer je enkel met je bovenlichaam in beeld komt. En ik draag een pak en een das, dat helpt ook om het te maskeren. Niet dat dat overigens de reden is waarom je me nooit in een T-shirt zult zien presenteren: ik draag een kostuum omdat ik ermee opga in de wereld waarin ik functioneer. Ik val niet op, waardoor ik mijn werk beter doe. Bovendien hebben kijkers er respect voor, en betuig jij hún respect.

»Dat laatste heb ik geleerd toen ik in 2001 mee naar Zuid-Afrika ben gegaan met toenmalig Vlaams minister van Ontwikkelingssamenwerking Bert Anciaux. Op het einde van een bloedhete dag waarin we in een township van Johannesburg een project bezochten dat gesponsord werd door Vlaams ontwikkelingsgeld, moest ik voor de camera commentaar leveren voor ‘Het journaal’. Ik heb dus de hele dag in kostuum rondgelopen, terwijl de rest van het gezelschap, minister incluis, zich op flipflops en in bermuda’s door het township bewoog. Achteraf sprak één van de bewoners van dat township me nog even aan: ‘Meneer, ik wil u bedanken: door de manier waarop u gekleed ging, was u de enige die respect voor ons toonde.’ Dat is me altijd bijgebleven.»

HUMO Wie of wat werkt je zoal op de zenuwen?

DE VADDER «Middenstrookrijders. (Denkt na) Dat is het wel zo’n beetje, geloof ik.»

HUMO Irriteer jij de jouwen ook weleens?

DE VADDER «Ik ben soms zo geconcentreerd bezig dat ik er als het ware niet bij ben. Mijn partner stoort zich daaraan, zeker wanneer ik afspraken vergeet. Dat ik een berichtje stuur: ‘Wat zullen we eten vanavond?’ Waarop zij: ‘We hadden dat vanmorgen toch heel duidelijk afgesproken?’ Ja, wellicht, maar blijkbaar heb ik het toch niet opgepikt. Vervelend.»

HUMO Wat is voor jou de hel op aarde?

DE VADDER «L’Enfer, c’est les autres: ’t was Sartre die dat zei, hè?

»In Italië is het mijn gewoonte om ’s ochtends vroeg te fietsen, zodat ik de grote hitte vermijd: om half zes ten laatste vertrek ik. Eén keer vertrok ik op een zondagochtend, en stelde ik vast dat het uitzonderlijk druk was op de weg: veel jongeren in auto’s, zo te zien in kennelijke staat, die in de discotheken waren uitgegaan. Het was begin augustus, de periode wanneer de meeste Italianen op vakantie vertrekken: wellicht waren het dus pas gearriveerde Italiaanse toeristen. Op een gegeven moment kwam ik voorbij het soort scène dat je hoopt nooit te hoeven zien: een gedeukte auto, een ambulance, een handvol radeloos kijkende fietsers. Er werd juist een doek gespannen om één en ander aan het zicht te onttrekken. Ik schrok enorm, ook vanwege het contrast: ik bevond me in de hemel, en in één klap werd het een hel.»

HUMO Valt er troost te putten uit kunst?

DE VADDER «Nja. Ik hou van kunst, maar je gaat me niet makkelijk mee naar musea sleuren. Te lui, vrees ik. Vlak voor corona heb ik in het SMAK wel een overzichtstentoonstelling gezien van Kris Martin: ik moet toegeven dat ik daar echt van heb genoten.

»Ik praat er verder niet graag over, maar als je ’t hebt over de hel op aarde: toen ik kanker had, een paar jaar geleden, kwam mijn leven wel verdomd dicht in de buurt. Ik zat in die vreselijke periode eens op restaurant met mijn vrouw, en Kris Martin zat aan het tafeltje naast ons. Op een bepaald moment klonk hij op mijn gezondheid – we kenden elkaar vaag – en deed hij een belofte: ‘Ik ga je elke dag een foto van een kaarsje doorsturen.’ Hij is die belofte nog nagekomen ook: elke dag kreeg ik een mail van hem, met een nieuwe foto van een brandend kaarsje. Toen alles achter de rug was, heb ik ze allemaal naar hem teruggestuurd en gezegd: ‘Kris, je moet daar iets mee doen.’ En ja, hij heeft er een prachtig kunstwerk uit weten te destilleren: een grote lichtvlek met allerlei tinten en variaties. Intrigerend, zeker wanneer je de ontstaansgeschiedenis kent.»

HUMO Wat bezorgt je het opperste geestelijke, en wat het ultieme lichamelijke genot?

DE VADDER «Om de twee weken schrijf ik een politieke column voor Le Soir. Iedere keer weer is het een worsteling, een berg waar je over moet, maar de voldoening is des te groter wanneer je tevreden bent over het resultaat. Wanneer het goed verwoord is, er nergens iets te veel of te weinig staat, en er een rode draad in zit, waardoor het een verhaal wordt. Dat is voor mij het hoogste geestelijke genot. En op lichamelijk gebied gaat er uiteraard niks boven la petite mort, zoals de Fransen het verwoorden. Met een goed glas wijn, ervoor of erna.»

HUMO Time flies when you’re having fun: zeventien jaar geleden kwam je ook al eens aan bod in Tussen Hemel & Hel. Weet je nog wie je toen tot je gedroomde onenightstand uitriep?

DE VADDER «Ja: Francesca Vanthielen. Nooit een reactie op gekregen, helaas (lachje).»

HUMO Kies haar anders gewoon opnieuw?

DE VADDER «Nee, me dunkt dat ze het nu te druk heeft met de vzw Klimaatzaak. Maar ik ga in mijn vakgebied blijven. Veel van mijn collega’s op de VRT zijn voor een aanzienlijk deel met de Nederlandse tv opgegroeid; ik met de Franse. Ik kom namelijk oorspronkelijk uit Brussel, waar de Franse televisie destijds wél te bereiken was met de antenne – de mast stond in Lille – en de Nederlandse niet. Zodoende heb ik zowat heel mijn leven naar de Franse televisiejournaals gekeken. In de regel zijn die nogal rommelig, en zeker hun verslagen zijn nogal wisselend van kwaliteit, maar de ankers beschikken wel over een enorme flair en présence – iets dat ikzelf niet of bijna niet heb. Hoed af hoor, want als journaalanker praat je niet tegen een levend publiek, maar tegen een donker gat.»

HUMO Een naam, Ivan!

DE VADDER «Claire Chazal. Jou volledig onbekend, wellicht? Enfin, ze is jarenlang journaalanker op TF1 geweest. Een monument van een vrouw, une grande dame, die inmiddels wel tegen de 65 aanloopt, maar je blijft hangen op een beeld. (Handenwrijvend) Ik mag dus naar Parijs voor mijn onenightstand: mooi meegenomen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234