Ergens beter dan 'Thuis'? Drie acteurs openhartig over het leven na de soap

De tijd dat ‘Thuis’ een kabbelende constante was, is wijlen. Verhaallijnen rollen af en aan, maatschappelijke taboes gaan de gehaktmolen in, en er wordt al eens een Poolse gastarbeider ernstig mishandeld. Ook het personeelsbestand vervelt: het voorbije anderhalf jaar verdwenen vier vaste waarden van het scherm. Chris Boni en Sally-Jane Van Horenbeeck werd de weg naar de uitgang gewezen, Janine Bischops en Bill Barberis vonden ’m zelf. Humo trok naar drie van hen met twee heldere vragen: ‘Wat doet zo’n ontslag met je?’ En: ‘Is het ergens beter dan ‘Thuis’?’

'Ik heb veel wijn gedronken en maanden aan een stuk gehuild, maar nu ben ik bevrijd'


Janine Bischops: ‘Een kordate aangetekende brief’

In februari bereikte Rosa en co. een droevig bericht: Jenny, in Marokko op bezoek bij haar dochter, was onverwacht gestorven. Een bruuske wending die het gevolg was van een ferme beslissing van Janine Bischops (74), die 21 jaar lang als Jenny over het scherm ruiste.

Janine Bischops «Ik was al twee jaar ongelukkig. Ik had mijn collega’s al meerdere keren verteld dat ik dacht aan stoppen. Dan kreeg ik altijd dezelfde reactie: ‘Maar Janine, doe dat toch niet!’»

HUMO Het frustreerde je dat je personage naar de achtergrond geschoven was.

Bischops «Ik had nog wel mooie scènes, hoor. Maar: het draaide altijd om iemand anders. Jenny die Rosa goeie raad gaf, Jenny die Peggy troostte, Jenny die Marianne een hart onder de riem stak: mijn personage was een instrument geworden. Maar nooit nog draaide het om Jenny zélf. Er zat geen vlees meer aan mijn rol. Op een bepaald moment las ik een scenario met wéér zo’n scène waarin ik een ander uit de nood hielp. In diezelfde aflevering kwam Mereltje (Merel de Vilder Robier, die lang Bianca speelde, de dochter van Jenny, red.) nog eens langs, maar er was niet eens een scène voorzien waarin moeder en dochter elkaar opnieuw in de armen konden sluiten. Er knapte iets in mij, en ik heb toen meteen een kordate aangetekende brief naar de producers gestuurd: ik stopte per direct met ‘Thuis’. Niemand geloofde dat ik het écht meende, maar ik zag geen andere optie meer.

»Ik heb de geplande scènes nog opgenomen, en ben vervolgens blètend vertrokken. Ik herinner me nog hoe ik in mijn loge alle foto’s van de muur aan het halen was, al die herinneringen aan 21 jaar plezier, en hoe Hans Roggen (producer van ‘Thuis’, red.) om de tien minuten binnenkwam: ‘Janine, ben je zeker? Wil je toch niet blijven?’ Dat streelde mijn ego, maar mijn besluit stond vast.»

HUMO Het verhaal van Yvette – gespeeld door Chris Boni – werd langzaam afgerond. Ze werd ziek, stierf en kreeg een emotioneel adieu. Jouw afscheid was bruusk en onzichtbaar.

Bischops «Ze hebben me gevraagd om nog zes maanden te blijven, zodat er een mooi afscheid bedacht kon worden. Maar ik kon het niet meer opbrengen. Ik heb toen zelf gezegd: ‘Stuur me maar naar Marokko.’»

HUMO Waarom was je zo beslist? Je had ook van het comfort van een vast inkomen kunnen blijven genieten.

Bischops «Dat strookt niet met mijn aard. Ik moet spélen, en spelen is voor mij: een rol waar ik mijn tanden in kan zetten. Ik weet dat ik niet piep meer ben, maar ik voel me wel nog heel jong en energiek. Ik ben godverrrdomme nog flink, hoor, en ik kan nog alles aan.

»Toen ik mijn laatste scène speelde, dacht ik wel: ‘O God, nu is mijn carrière voorbij.’ Maar het is helemaal anders uitgedraaid. Ik heb nu meer werk dan ooit! Samen met Frank Van Erum speel ik ‘Het laatste woord’, een komische theatervoorstelling, en ik bereid al een opvolger voor. Ik kom binnenkort met een mooie monoloog, ik speelde in het theaterstuk ‘Café Beveren’ van Jeroen Maes, had een rol in ‘Verborgen verlangen’, een prachtige film van Maarten Moerkerke die dit jaar uitkomt en volgend jaar ben ik de oma in ‘Zoo of Life’, een musical naar aanleiding van 125 jaar Zoo van Antwerpen.

»Al dat werk is mijn redding geweest. Dat zeggen mijn kinderen me ook: ‘Mama, jij moet werken, want anders ga je dood.’ Vergeet ook niet dat ik al bezig ben sinds 1962, hè. Het is mijn leven! Ik ben ook altijd in het theater blijven spelen: ik moet die planken onder mijn voeten voelen, of ik kwijn weg.»

HUMO Opmerkelijk: je kreeg ook een rol in ‘Familie’, de grote concurrent van ‘Thuis’.

Bischops «Ik heb geen minuut getwijfeld toen dat aanbod kwam: ‘Natuurlijk!’ Ik hoorde ook dat Kürt Rogiers had gezegd dat hij meteen in zijn auto zou springen om me te overtuigen als ik twijfelde. Ja, dan wordt je ego wel gestreeld, hè. Ik heb me ontzettend goed gevoeld op die set. En in principe is het een gastrol, maar schrijf het gerust in grote letters op: ik hoop dat er méér komt. Als ze me nog eens bellen, zal ik een gat in de lucht springen – en al ginder zijn nog voor ik vertrokken ben (lacht)

'Thuis' heeft invloed op maatschappelijke thema's. Ik was niet zomaar een figuurtje in zomaar een soap'

HUMO Riskeerde je niet de tics en gewoontes van Jenny mee te nemen?

Bischops «Ik ben al zo lang actrice: ik wist dat ik dat absoluut niet mocht doen. Maar we hebben allemaal maar één gezicht, hè. Ik denk graag aan de woorden van Robert De Niro: ‘Ik speel altijd hetzelfde. Ik trek alleen een ander kostuum aan.’ Toch schoon gezegd van de Robert, nee? Zijn nuchtere benadering van ons vak is ook de mijne.»

HUMO Mis je Jenny?

Bischops «Ze was mijn tweede huid, hè. We leken ook zo op elkaar: twee eenvoudige, oprechte vrouwen, sociaal en goedlachs. Het onderscheid tussen J&J – Jenny en Janine – was soms verwaarloosbaar. Het gebeurde weleens dat ik overdag op de set van ‘Thuis’ een zin uitsprak die ik ’s avonds in mijn echte leven ook gebruikte. Maar haar écht missen? Neen, want dan was ik wel gebleven.»

HUMO Je hebt 21 jaar in ‘Thuis’ gespeeld. Dat is meer dan een detail op je cv.

Bischops «Ik ben er vooral trots op dat ik mee heb mogen pionieren. Want aanvankelijk was ‘Thuis’ een klassieke soap: aanhouderij en familiale problemen. Maar gaandeweg werden de grote maatschappelijke thema’s geïntroduceerd, onderwerpen die niet voor de hand lagen. Dat is begonnen met de borstkanker van Jenny. Dat was voor mij de meest beklijvende periode bij ‘Thuis’. Een vriendin van me had borstkanker, en zei me dat ik haar strijd moest spelen. Ik stelde het voor aan de producer, en een dag later waren ze al aan het schrijven: Jenny zou borstkanker krijgen. Mijn vriendin is uiteindelijk overleden, maar ze heeft nog een stukje van die verhaallijn kunnen zien, en ze liet me weten dat ik het waarachtig speelde. Het was op dat soort momenten dat ik besefte: Jenny is niet zomaar een figuurtje in zomaar een soap.»

HUMO Eigenlijk zit je nog altijd in de reeks: op het dressoir van Rosa staat een foto waarop Jenny ons toelacht.

Bischops «Ik heb het gezien, ja, en dat vind ik echt tof. Ik hoop dat die foto daar mag blijven staan. Dat het allemaal zo abrupt geëindigd is, heeft mijn herinneringen niet verkleurd: het was een fantastische tijd, en ‘Thuis’ zal altijd een grote plek behouden in mijn hart.»


Bill Barberis: ‘Een kleine elektrische schok’

Een kloeke drie jaar lang bracht Bill Barberis (35) als de vrolijk fladderende Toon allerhande vrouwelijke hormonenhuishoudingen in de war. Maar begin dit jaar sloeg hij de deur van het ‘Thuis’-universum dicht.

Bill Barberis «Dat was mijn beslissing. Ik vond dat het tijd was voor Toon om de building te verlaten. Het was een impuls waar ik vervolgens wel goed over heb nagedacht. Ik vind het belangrijk om af te gaan op mijn gevoel. Want liet ik alleen de ratio spreken, dan was ik gebleven: als acteur is het een luxe om een stabiel inkomen te hebben. Die afweging heb ik wel gemaakt. Maar ik had uitzicht op andere projecten, én ik vind dat je af en toe eens iets moet durven. De onzekerheid opzoeken, risico’s nemen: dat is voor mij net het wezen van acteren.»

HUMO Maar waarom moest je zo nodig van Toon af?

Barberis «Ik was hem helemaal niet beu, hoor, en er waren nog heel veel lagen onaangeroerd in dat personage. Je zag dat hij met iets worstelde, maar hij benoemde het nooit. Dat vond ik prettig. Acteren is soms: het geheim bewaren. Veel belangrijker dan heel de geschiedenis van Toon uit te spellen, vond ik het om op een hoogtepunt te stoppen, en naar mijn gevoel was dat moment aangebroken. Maar ik ben zeker niet te laat vertrokken: saai is het nooit geworden.»

'Het is in 'Thuis' zoals in elk bedrijf: als er iemand ontslagen wordt, krijgt de hele vloer een kleine elektrische schok'

HUMO Hoe reageerden de makers van ‘Thuis’?

Barberis «Ze vonden het jammer, maar begrepen mijn argumenten. Zo was het ook voor mezelf: ik begreep waarom ik die keuze maakte, en voelde tegelijk een milde spijt. Ik liet een leuke ploeg mensen achter én een personage dat toch een beetje onder mijn vel was gekropen.»

HUMO Je maakte deel uit van de generatie die ‘Thuis’ gevoelig verjongde.

Barberis «Het charmeert me als mensen me bij die generatie rekenen. Ik ben 35: echt héél jong is dat niet meer, en het is toch tien jaar ouder dan pakweg Joy Anna Thielemans en Moora Vander Veken. Ik snap het wel: Toon was één van de mensen die de boel wat kwamen opfrissen. Ik heb wel een paar hechte vriendschappen overgehouden aan ‘Thuis’ – met Joy Anna, bijvoorbeeld – maar het was niet zo dat ik me als een onvervreemdbaar lid van die jonge posse beschouwde.»

HUMO De deur staat wel nog open: Toon is reisleider geworden in Zuid-Amerika. En een ijzeren soapwet wil dat zolang een personage niet dood is, het altijd kan terugkeren.

Barberis «Inderdaad: misschien raakt Toon dat ooit beu (lacht). Het is niet aan de orde, maar ik sluit niet uit dat ik ooit nog terugkeer.»

HUMO Hoe heb jij het afscheid van Chris Boni, Janine Bischops en Sally-Jane Van Horenbeeck ervaren?

Barberis «Dat waren zware dobbers – heel anders dan mijn verhaal. Het was telkens schrikken en slikken voor de hele ploeg. Dat waren kleine donderwolken die boven de productie hingen. Je voelt mee met je collega’s, hè. Op dat vlak gaat het in ‘Thuis’ zoals in een gewoon bedrijf: als iemand ontslagen wordt, krijgt de héle werkvloer een kleine elektrische schok.»

HUMO Heb je overwogen om je leven helemaal om te gooien? Om iets fundamenteel anders te gaan doen?

Barberis «Neen. Acteren was een late roeping voor mij, maar wel eentje waar ik heel blij mee ben. Dat ik zou blijven spelen, stond vast. En gelukkig kreeg ik kansen: ik zat in ‘Zie mij graag’ op Eén, ‘#hetisingewikkeld’ op VIER, ‘Vechtershart’ op NPO 3, de film ‘Allemaal familie’... Het was fijn om eens dat andere werkproces te beleven. Het ritme ligt hoog bij ‘Thuis’ en daardoor liep ik het risico om alleen nog op automatismen te teren. Het tragere ritme van die series en die film lagen me: ik kon werken aan de details, en leerde een hoop dingen bij.»

HUMO Je zit straks ook in ‘De slimste mens ter wereld’.

Barberis «Een heel spannend fictieproject (lacht). Neen, ernstig: ik ben best zenuwachtig. Ik quiz graag, en dus stond ‘De slimste mens’ stiekem wel op m’n bucketlist. Laat ons nu vooral bidden dat ik er niet al na één aflevering uit lig. Mijn vrienden bereiden me alleszins goed voor: ik krijg voortdurend ‘Wat weet je over...’-sms’en.»

HUMO Vooruit dan maar: wat weet je over Toon uit ‘Thuis’?

Barberis «Vooral dat ik die jongen dankbaar mag zijn. Dankzij hem heb ik een hoop dingen geleerd, én geweldig veel lol getrapt.»


Sally-Jane Van Horenbeeck: ‘Beerput vol ideeën’

Waar was u op 23 september 1995? Sally-Jane Van Horenbeeck (46) kan het zich nog precies herinneren: op een televisiescherm. Net als Janine Bischops zat ze in de eerste aflevering van ‘Thuis’, waarin ze de fleurige Peggy speelde, de dochter van Rosa en Frank die zich doorheen de jaren zou bekwamen in rampen, catastrofes en ander verstrekkend onheil. Vorig jaar werd ze ontslagen, nu hoopt ze snel haar Thais restaurant ‘SiamSally’ te kunnen openen.

Sally-Jane Van Horenbeeck «Toen we indertijd met ‘Thuis’ begonnen, zat ik nog in mijn laatste jaar op de Studio Herman Teirlinck. Er is toen een regeling uitgewerkt waardoor de reeks als mijn eindexamen zou fungeren. Dat was niet evident, want in die tijd werd er nog neergekeken op tv-werk. Het was aanvankelijk niet de bedoeling dat ‘Thuis’ een soap zou worden. Een midweekdrama, was het plan, elke week twee keer 50 minuten, als tegenhanger van ‘Wittekerke’. Maar uiteindelijk vroeg de VRT om er een dagelijkse soap van te maken.

»Enfin, het werd iets anders dan me voorgespiegeld was, en ik was vast van plan om na twee jaar niet bij te tekenen. Ik amuseerde me, maar als jonge actrice droomde ik nog van andere dingen. Shakespeare en Tsjechov spelen! Een grote theateractrice worden. Maar dat is er dus niet van gekomen. Frustreert dat me? Neen: op een bepaald moment rijpt het besef dat je je centen moet verdienen. Als je een partner hebt met een iet of wat vaste job, kan je je als acteur risico’s veroorloven. Maar helaas zit mijn man (acteur Robert de la Haye, red.) in hetzelfde schuitje (lacht). ‘Thuis’ gaf me financiële stabiliteit, en daardoor heb ik met mijn zoon prachtige reizen kunnen maken. Op zijn 14de heeft hij zijn duikdiploma behaald in Bali: dat heeft ‘Thuis’ toch maar mooi mogelijk gemaakt.

'­­­Als jonge actrice droomde ik ervan om Shakespeare en Tsjechov te spelen. Het is iets anders geworden'

»Ik heb trouwens ook in het theater gestaan, maar eerlijk: langlopende voorstellingen hingen me danig de keel uit. Een stuk maken, dat is de hemel op aarde. Maar als de première dan achter de rug is, is het voor mij klaar. Ik heb voorstellingen gespeeld met 164 opvoeringen. Dat klinkt als het summum, maar ik vond het strontvervelend. 164 keer hetzelfde spelen, zeg! Dan is een soap toch afwisselender, omdat de grote gebeurtenissen elkaar zo snel opvolgen: je bent een marathon aan het sprinten. Never a dull moment – zéker niet als je iemand als Peggy mag spelen. Het mooie was ook dat er altijd deining was in haar leven. Ik heb weinig ‘geef de confituur eens door’-scènes moeten spelen.»

HUMO Was Peggy een satelliet van jezelf?

Van Horenbeeck «Toch wel. In ‘Wittekerke’ speelde ik ooit een opgetut popje met valse nagels – helemaal niet wie ik ben. Elke dag moest ik mezelf eraan herinneren: ‘Elegant zijn, Sally. En benen dicht!’ Maar Peggy leunde wel heel dicht bij mij aan. Het enfant terrible: dat is leuk om te spelen. En om te zijn, eigenlijk. Toch niets ergers dan een saaie trien?»

HUMO ‘Het personage Peggy was op,’ klonk het na je ontslag bij de makers.

Van Horenbeeck «Zo wordt het altijd geformuleerd, ja. Maar een personage is fictief, hè. Scenaristen kunnen het adem inblazen op de manier die zij wensen. Natuurlijk gaat het bij zo’n ontslag over de acteur, en niet over het personage. Maar naar de concrete reden heb ik niet gevraagd. Het was duidelijk dat het over was: dat volstond.»

HUMO Je bleef wel nog zes maanden aan de slag.

Van Horenbeeck «Dat was een heftige periode. Je moet weten: ‘Thuis’ wordt gemaakt in blokken van tien afleveringen. Zo’n blok heeft een vast team met een regisseur, schminkers, rekwisiteurs... In die zes maanden heb ik nog verschillende blokken meegemaakt, en dus ben ik een halfjaar lang bezig geweest met afscheid nemen. Het was niet: op mijn laatste dag mijn collega’s een waterig handje geven, en klaar. Neen, het was voortdurend blèten

HUMO Je was populair bij je collega’s.

Van Horenbeeck «Goh, ik probeerde de sfeer erin te brengen. Toen ik in 2008 terugkeerde (Van Horenbeeck stapte eerder enkele keren vrijwillig uit de reeks, red.) heb ik me ontfermd over de feestjes: er moest weer meer gevierd worden, vond ik (lacht). En ik heb op het scherm zéér innige relaties onderhouden met mensen waar ik stiekem van gruwde, maar met veel van mijn collega’s was de band oprecht innig. Nu nog zien we elkaar vaak. In het begin was dat moeilijk. Want waar er voorheen altijd een voor de hand liggend gespreksonderwerp was – de opnames van die dag – kon het daar nu niet meer over gaan. Maar algauw ontdekte ik het voordeel daarvan: wat overblijft is de essentie. Dat is veel aangenamer dan wat kletsen over je tekst van die dag.»

HUMO Je koos voor een drastische ommezwaai: een Thais restaurant openen in Antwerpen.

Van Horenbeeck «Na zo’n ontslag maak je automatisch de balans op. Ben ik tevreden met wat ik de afgelopen twintig jaar heb gedaan? Ben ik gelukkig? Ik kan iedereen zo’n denkoefening aanraden. Ik heb veel wijn gedronken, veel tranen laten vloeien, maar uiteindelijk heb ik heel sereen beslist om voorlopig te stoppen met acteren.

»Al tijdens ‘Thuis’ was ik aan het denken over een plan B. Ik ben goed in feestjes, en kan prima koken. Ik heb eerst een jaar van alles geprobeerd, zoals met een standje op festivals gaan staan – ‘Beter dan Thuis’ stond erop (lacht). Van één ding was ik zeker: ik zou geen eigen restaurant beginnen, want dat raadde iedereen me af. Maar uiteindelijk vond ik een foodtruck niet bij mij passen.

»Het werd dus toch een restaurant. Ik ben daarvoor een cursus gaan volgen bij Unizo. Dat klinkt knullig, maar het heeft me geweldig vooruitgeholpen. Door de stomme oefeningen die je daar moet doen, begin je tot het besef te komen dat er maar 24 uur in een dag zitten, en geen 48. Mijn man zegt altijd dat ik een beerput vol ideeën ben. Dat klopt: ik heb schriften vol vage plannen. Maar als je die wilt concretiseren, moet je een plan hebben en je kosten berekenen. De werkelijkheid is toch altijd een beetje anders dan de felgekleurde droom in mijn hoofd.

»Enfin, ik heb dus de meest haalbare drol uit mijn beerput gevist – al moet ik dringend ophouden met kakgerelateerde metaforen (lacht). Mijn deelname aan ‘Masterchef’ is ook cruciaal geweest. Want techniek valt te leren, maar de kunde om smaken te combineren, die heb je of die heb je niet. En bij ‘Masterchef’ wees Wout Bru me er op dat ik die héb.»

HUMO De zaak is ingericht, de menukaart is klaar – maar je restaurant is vooralsnog niet open. Hoe komt dat?

Van Horenbeeck «Ik ben geen held in alles wat met regeltjes te maken heeft. En een restaurant openen is een kluwen van stedenbouwkundige regels, en de bureaucratie die daarbij hoort. Ik moet nog een aantal dingen in orde brengen. Soms is het allemaal zo van de pot gerukt dat het hilarisch wordt. Maar het is natuurlijk vooral vervelend: een kleine helletocht. Ach, part of the game, zeker? Het komt heus wel in orde.»

HUMO Je hebt al wel even geproefdraaid voor vrienden en kennissen.

Van Horenbeeck «De adrenaline die toen door mijn lijf gierde! Maar iedereen was bijzonder enthousiast.

»Het is allemaal zo spannend: ik voel me plots heel kwetsbaar en onzeker. Ik ben 16 kilo vermagerd – al mocht dat ook wel – en schrik nog altijd meerdere keren per week in het midden van de nacht wakker. Dan hang ik boven de pot te kotsen, puur van de zenuwen. Maar ik ben ervan overtuigd dat het goedkomt. Iedereen valt ooit. Maar de vraag is niet: ‘Hoe val je?’ Wel: ‘Hoe sta je recht?’»

HUMO Het lijkt wel alsof je ontslag bij ‘Thuis’ je bevrijd heeft.

Van Horenbeeck «Dat is best ironisch. Ik ben indertijd actrice geworden omdat ik creatief wilde zijn. Maar ik ben pas écht creatief kunnen worden door te stoppen met acteren. Doorheen de jaren werd de controle bij ‘Thuis’ almaar groter: er werd je gezegd wat je moest spelen, en hoe je dat moest doen. Er was geen ruimte meer voor eigen inbreng, om een beetje contrair doen. Dat correspondeert niet echt met mijn karakter. En dat heb ik misschien iets te hard laten blijken – vandaar allicht mijn ontslag. Maar in mijn restaurant ben ik wél vrij. Zodra al die praktische rotzooi achter me ligt, hoop ik er een prachtig gesamtkunstwerk van te maken. Peggy zal trots op me zijn (lacht)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234