null Beeld

Erotische cultclassics: '9 1/2 weeks' (Adrien Lyne)

Als voorspel op de release van 'Fifty Shades Darker' op 8 februari, onderwerpt Humo’s filmjournalist Erik Stockman zich aan vijf erotische cultclassics. Vandaag: '9 1/2 weeks' van Adrien Lyne. Licht, camera, minnevuur!


Meer erotische cultclassics »

Een popsong van Luba onder de openingsgeneriek, shots van New York City, een flashy fotografie: het kan niet anders of we zitten in de jaren 80. Kijk maar eens hoe knisperig Kim Basinger nog was: benieuwd of de actrice vandaag nog steeds bij machte is om (zoals in de restaurantscène) een glas rosé soldaat te maken terwijl er een soeplepel aan haar neus hangt te bengelen.

En kijk eens hoe patent Mickey Rourke er met die kuif, die stoppelbaard en die onthechte manier van doen in die tijd nog uitzag: waren we maar de spaghettisliert die hij in diezelfde restaurantscène naar binnen slurpt. Ja, Kim & Mickey waren op hun top in ‘9 ½ Weeks’, een door Zalman King (tevens de schepper van de erotische televisiereeks ‘Red Shoe Diaries’) geschreven en door Adrian Lyne geregisseerde film die samen met ‘Fatal Attraction’, ‘Basic Instinct’ en ‘Sliver’ deel uitmaakt van het ‘softskin’-tijdperk van Hollywood, toen de Amerikaanse mainstreamcinema heel even kinky werd (in 1995 was het al uit met de pret: Paul Verhoevens ‘Showgirls’ werd de ‘Heaven’s Gate’ van het genre).

De twee hotste sterren van die tijd vertolken Elizabeth en John, twee geliefden die zichzelf verliezen in een steeds pikanter wordend seksueel spel. Een spel dat nog redelijk onschuldig begint, met de beroemd geworden scène waarin Elizabeth zich door hem laat blinddoeken. Waarna zich de volgende onvergetelijke dialoog ontspint:

- Maakt dit je bang?

- Ja.

- Windt dit je op?

- Ja.

- Mij ook.

undefined

null Beeld

Minimalistische dialogen zoals zelfs Jim Jarmusch ze nooit zou kunnen verzinnen. Meteen hierna komt den John aanzetten met een glas vol ijsblokjes die hij, terwijl een panfluit op de soundtrack van jetje geeft, vlak boven haar hoofd dreigend laat rinkelen – yep, in het brandpunt van de passie is werkelijk álles toegelaten. Vervolg op het scherm. De rest van het verhaal is nogal voorspelbaar: Elizabeth laat zich gretig uit haar seksuele comfortzone trekken, maar hoe feller John zich als een manipulatieve klootzak begint te gedragen, hoe meer vragen Elizabeth zich bij de relatie begint te stellen.

Nu zouden we schertsend kunnen besluiten dat ‘9 ½ Weeks’ als cinematografisch werkstuk nog minder om het lijf heeft dan Basinger in de balkonscène (om John maar eens te citeren: ‘There ain’t nothing like a heart-shaped ass’), maar neen: behalve ijsblokjes, aardbeien en groene pepers bevat deze film ook stof tot diepe, diepe bezinning. Helemaal in het begin, nog voor de twee seksduifjes elkaar hebben leren kennen, pakt Lyne uit met een veelzeggende beeldmontage. De mannen van de vuilniswagen fluiten Elizabeth na (‘Hey babe!), en nadat een door een regenplas voorbijsnellende auto haar een nat pak heeft bezorgd, horen we een onverlaat roepen: ‘Hey schatje, zal ik je even afdrogen?!’

Er speelt wel een lachje rond haar lippen, maar echt gediend lijkt Elizabeth niet met die opmerkingen. Maar zie: zodra John op die rommelmarkt z’n kuif opsteekt, is ze verkocht en blijkt ze bereid om zich aan de meest teugelloze seksspelletjes te onderwerpen. Wat zegt dat over haar? Waarom laat ze zich be-ijsblokken door hém, en niet door de man van de vuilniswagen? Omdat hij een steenrijke zakenman is die op de jonge Mickey Rourke lijkt, en geen arbeider, tiens. Maar ook omdat ze, zoals ze het zelf in een korte maar interessante scène verwoordt, ‘een reactie’ op zijn avances voelde. En voilà, daar heb je ‘t. Een man die op straat of op café contact probeert te leggen met een vrouw, speelt in wezen een spelletje roulette: ofwel valt het balletje in het juiste vakje, ofwel niet.

In het eerste geval ben je een geweldige verleider, in het tweede geval een seksistische griezel. Dus, beste dames, oordeel niet te streng over ons. Wanneer wij op straat eens tussen de tanden fluiten, of wanneer wij u op café een lach toewerpen (al lijkt die lach in ons geval meestal op een wellustige grijns), dan doen wij dat ook alleen maar in de vurige hoop dat jullie op ons zullen reageren zoals Elizabeth op John reageerde, zodat we aan de slag kunnen met de ijsblokjes, de aardbeien en de groene pepers. Morgen verdiepen we ons in de sensueelste van alle letters: de O.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234