null Beeld

Erotische cultclassics: 'Body of Evidence' (Uli Edel, 1993)

Welkom terug bij de erotische cultclassicsfranchise, uw knetterende rode neonlichtbaken in de steeds beklemmender wordende duisternis van de nieuwe preutsheid! Met een onvervaardheid die ook Stanley & Livingstone moeten hebben gevoeld toen ze indertijd gebieden betraden waar het christelijk geloof nog niet was doorgedrongen, vervolgt filmjournalist Erik Stockman zijn ontdekkingstocht doorheen de heidense onderwereld van de erotische cinema. Vandaag: ‘Body of Evidence’ van Uli Edel. Licht, camera, minnevuur!

Erik Stockman


Meer erotische cultclassics »

Madonna blaast – ietwat moeizaam, want met hijgerige ademstootjes – dit jaar 60 kaarsjes uit. En de erotische cultclassicsfranchise viert mee! Want wij hebben ons voor de gelegenheid nog eens onderworpen aan één van de beroemdste films uit Madonna’s omstreden acteercarrière, te weten de druipende kaarsvetklassieker ‘Body of Evidence’! ‘Body of Evidence’ was in de jaren 90 één van die Amerikaanse softerotische filmpjes die een graantje probeerden mee te pikken van het succes van ‘Basic Instinct’.

Nadat die sensuele thriller van Paul Verhoeven onverwacht was uitgegroeid tot een reusachtige hit, stortte zowat elke grote Hollywoodstudio zich op het softerotische genre, wat resulteerde in licht-pikante drama’s als ‘Sliver’, ‘Color of Night’, ‘Disclosure’ en ‘Striptease’. En ook Madonna vond dat ze recht had op haar eigen erotische Hollywoodmoment. Nu zijn de Hollywoodstudio’s nooit vies geweest van copycatgedrag, maar ‘Body of Evidence’ ging de mosterd wel héél nadrukkelijk halen bij ‘Basic Instinct’: zo is de openingsscène, waarin we een poedelnaakte, schrijlings op een man zittende blondine van jetje zien geven, vrijwel identiek aan die uit ‘Basic Instinct’; alleen de ijspriem ontbreekt.

Ook de plot doet een verdacht belletje rinkelen: Willem Dafoe speelt een advocaat die het te pakken krijgt voor een mysterieuze vrouw (Madonna) die misschien, maar misschien ook niet, een moordenares zou kunnen zijn. Hallo, detective Nick Curran? Hallo, Catherine Tramell? Wanneer haar steenrijke oudere minnaar tijdens een potje heftige seks (zie de tepelklemmen op het nachtkastje liggen) aan een hartaanval overlijdt, wordt het personage van Madonna, Rebecca Carlson, van moord beschuldigd. Rebecca zou namelijk geweten hebben dat de man een zwak hart had.

‘Is het mogelijk om iemand dood te neuken?’ zo vraagt iemand zich in ‘Body of Evidence’ doodserieus af. En kun je het vrouwelijke lichaam in zo’n geval beschouwen als moordwapen? Het is een vraag die sinds ‘Body of Evidence’ op elke rechtenfaculteit aanleiding geeft tot stormachtige discussies. Het leidt allemaal tot werkelijk één van de meest ridicule rechtbanktaferelen uit de hele filmgeschiedenis, waarbij de aanklager, euh, hard probeert te maken dat Rebecca een moorddadige vrouw is die – we citeren uit de film – ‘neukt met boos opzet’.

Hoe Willem Dafoe in de rechtbank bij het debiteren van volstrekt belachelijke zinnetjes als ‘The state would like you to believe that she somehow fornicated a man to death’ z’n uitgestreken gezicht weet te bewaren: indrukwekkend. Dat doet er ons trouwens aan denken dat we jaren geleden eens een interview hadden met Dafoe. Het werd een buitengewoon aangenaam en ongewoon lang gesprek, maar toen uw dienaar iets wilde vragen over de samenwerking met Madonna, brak de overigens onwaarschijnlijk sympathieke Dafoe het gesprek vriendelijk maar abrupt af.

Eén ding was duidelijk: door over ‘Body of Evidence’ te beginnen, hadden we een topic aangesneden waar de acteur liever niet aan wordt herinnerd. Het hoogtepunt, en tevens de scène waarvoor ‘Body of Evidence’ altijd zal worden herinnerd, is natuurlijk de beruchte kaarsvetscène, waarbij Madonna een angstaanjagende hoeveelheid sissend kaarsvet (vraag: werden de kaarsen aangeleverd door Spaas Kaarsen NV?) op de blote bast van Dafoe laat druppelen. Vervolgens zien we hoe de naakte Madonna het nog niet gestolde kaarsvet gretig oplikt: het moet zijn dat het kaarsvet van een goed jaar was.

Nu zou het best kunnen dat de wax play-liefhebbers onder u al helemaal warmlopen, maar nu komen we bij de achillespees van ‘Body of Evidence’: dit is namelijk één van de meest onerotische erotische cultclassics die we tot nu toe hebben besproken. Wat we hier hebben is een stroom van slechte seksscènes, bijvoorbeeld die waarin Madonna in een ondergrondse parkeergarage op een motorkap gaat staan, haar jurkje omhoog tilt, en haar eigen ondergrondse parkeergarage laat likken door de amechtig toesnellende Dafoe. En eerlijk gezegd: dat ‘Body of Evidence’ zo’n onopwindende film is, ligt volgens ons niet alleen aan het lamentabele script van Brad Mirman, aan de klunzige regie van Uli Edel, of aan de overdreven ‘zwoele’ saxofoonmuziek die ze onder elke seksscène hebben gezet, maar ook aan Madonna zélf.

Madonna, die er in die tijd alles aan deed om zichzelf te vestigen als seksueel icoon (zie ook haar koffietafelboek ‘Sex’) gaat in ‘Body of Evidence’ meermaals uit de kleren, ze schudt met haar borsten, ze betast zichzelf en ze laat haar blote kont doorprikken met acupunctuurnaalden, maar sexy of sensueel wordt het nooit. Vergelijk de verschijning van Madonna in ‘Body of Evidence’ maar eens met die van Sharon Stone in ‘Basic Instinct’: zelfs in de scènes waarin Stone haar jurken aanhield en de benen gekruist hield, straalde ze onwaarschijnlijk veel sensualiteit, macht, intelligentie en gevaar uit, iets waar Madonna in ‘Body of Evidence’ op geen enkel moment aan toekomt. Autch, dat moet hebben gestoken. Maar genoeg kaarsvetzakkerij.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234