Erotische cultclassics: 'Éducation Anglaise' (Jean-Claude Roy, 1983)

Als voorspel op de release van het sensueel geladen 'My Cousin Rachel' op 23 augustus, onderwerpt Humo's filmjournalist Erik Stockman zich aan vijf erotische cultclassics. Vandaag: 'Éducation Anglaise' van Jean-Claude Roy (1983). Licht, camera, minnekoorts!


Welkom terug tussen de vurige dijen van onze erotische cultclassicsfranchise! Opnieuw zijn wij - via een door duistere hoge bomen en walmende fakkels afgebakend weggetje - afgedaald in de wonderlijke onderwereld van de erotische cinema, alwaar wij - de taboes als vervelende vliegen van ons afslaand – zonder gêne voor u op zoek zijn gegaan naar misbegrepen meesterwerken, verborgen schatten, en andere artistiek verantwoordde zwijnerijen.

Vandaag richten wij onze rode lampen op een fenomeen dat wel een beetje pijn kan verdragen: spanking! De edele kunst van de geseling is ongeveer zo oud als de kosmos zelf: reeds in de oeroude Kamasutra, het leerboek der leerboeken, stond al tot in het onwelvoeglijkste detail beschreven hoe u uw hartenlapje tot de hoogste verrukking kunt brengen middels het toebrengen van kletsen, klappen en knoetslagen.

En geef toe: sinds uw geliefde al lachend de vliegenmepper op uw derrière liet neerkomen, behoort de wekelijkse portie billenkoek ook tot úw seksuele spectrum. Op de Engelse scholen behoorde het – toch tot in het jaar 2000, toen die praktijk bij wet werd verboden - zelfs tot de dagelijkse gang van zaken om ongehoorzame leerlingen te bestraffen met een stevig potje spanking, met als resultaat dat het merendeel van de volwassen Britten vandaag nog steeds rondloopt met rode striemen op de billen en met diep in het onderbewustzijn ingewortelde spanking-fantasieën.

Het hoeft dan ook niet te verbazen dat het genre van de spanking movie -waarin halfnaakte schoolmeisjes liggen te kirren van de pijn terwijl de schoolmeester of schoolmeesteres hen ervan langs geeft met de roede - bij de Britse cinema hoort zoals een soesje bij de afternoon tea: in de Engelse webshops búlkt het van titels als ‘Spanking The Maid’ en ‘Disciplinary Measures’ – These ladies might look meek but they’ve been so naughty that their sweet pale asses will soon be glowing red! – en ook in de Engelse mainstreamcinema duikt de bullepees verdacht veel op (zo steekt de komedie ‘Personal Services’ van Monty Python-lid Terry Jones de draak met de spanking-fetisj van oudere Britse heren en kunt u in David Cronenbergs ‘A Dangerous Method’ zien hoe Keira Knightley zich laat afkwispelen door Michael Fassbender). ‘Éducation Anglaise’, door velen beschouwd als de ‘Citizen Kane’ van de erotische spankingfilm, is evenwel van Franse makelij. De feestelijkheden beginnen wanneer Sylvie (Obaya Roberts) na de dramatische dood van haar ouders (iets met een liefdeshotel, een welgemeend ‘Alphonse, Alphonse! Snel, ik kan niet meer wachten!’, een boze echtgenoot en drie revolverschoten) anno 1935 in een kostschool verzeilt waar weesmeisjes ‘een voortreffelijke opvoeding kunnen genieten’.

En wat dát zoal inhoudt, wordt ter uwer lering en vermaak gauw uit de doeken gedaan. ‘Wij hangen de Britse opvoedingsmethodes aan!’ aldus de directrice (het soort vrouw waarvoor een man zich vrijwillig in het slijk wentelt). ‘We beroemen ons op onze strengheid! Jonge meisjes zijn vaak brutaal en onbezonnen en hun hoofden zitten vol foute ideeën. Het is ons doel om die meisjes te kneden tot gehoorzame jonkvrouwen! Geloof me, dit is de enige manier om hen op het leven in de maatschappij voor te bereiden!’ We geloven het, we geloven het! Nog terwijl de directrice haar opvoedingsmethoden staat uit te leggen, weerklinkt vanuit het belendende klaslokaal een luid gejammer:

‘Aiai! Oeh! Ai, ai! Aihaai!’ En ja hoor, wanneer de directrice de deur van het klaslokaal openduwt – als een gids die met trots een rondleiding geeft - stoten we op een tafereel dat sommigen onder u ‘Ajakkes!’ zal doen uitroepen, maar dat door vele anderen zal worden beschouwd als een magnifiek erotisch tableau: een lerares staat het blote achterwerk van een meisje af te ranselen terwijl de andere leerlingen, allen in donkerblauwe uniformen en witte sokjes, met gebogen hoofden naast hun antieke lessenaars staan. Dit is waar Madonna over zong in ‘Hanky Panky’: ‘Some girls, they like candy, and others, they like to grind/I’ll settle for the back of your hand somewhere on my behind/Treat me like I’m a bad girl, even when I’m being good to you/I don’t want you to thank me, you can just spank me!’

Sylvie van haar kant leert al snel goed te gedijen in de kostschool: ze leert de geneugten van de lesbische liefde kennen in de armen van Claire, likt af en toe een laars, en ‘s nachts neemt ze deel aan een stoeipartij waarbij drie naakte deernen in een badkuip plaatsnemen en zich door twee andere meisjes laten begieten met verse karnemelk. Neen, dit soort cinema is duidelijk níet geïnteresseerd in de geciviliseerde kanten van het menselijke bestaan. Of net wel. Overigens hoeft het geen betoog dat de badkuipscène alweer culmineert in een geseling: ‘Aiai! Oeh! Ai, ai! Aihaai!’

Het hoogtepunt volgt wanneer Sylvie van de directrice een leren pakje krijgt aangemeten en zélf een karwats in de handen krijgt gestopt, waarna ze een medestudente gretig op haar corpus geeft. ‘Vroeger was ik onderdanig,’ zo noteert Sylvie ‘s avonds ijverig in haar dagboek. ‘Maar nu ontdek ik dat ik er plezier in schep om anderen pijn te doen.’ Ja, lach er maar mee, maar wie bij machte is om verder te kijken dan al die blote borsten en billen, zal toch eens moeten toegeven dat die Franse softerotische filmpjes uit de jaren 70 en 80 vaak zinnige dingen zeggen over de grillige menselijke moraal; zo laat ‘Éducation Anglaise’ zien dat er maar bitter weinig voor nodig is om een gecultiveerd schoolmeisje om te toveren in een wrede dominatrix.

En dan hebben we het nog niet eens gehad over de merkwaardige slotscènes, die een verrassende link leggen met de brandende actualiteit. Op het eind richt de camera zich op enkele hoge heren die elkaar met het champagneglas in de hand complimentjes zitten te geven omdat ze de kostschool hebben laten sluiten en aldus een einde hebben gemaakt aan de morele neergang in hun stad. Waarna de heren het glas heffen en – nu komt de clou – een luide toost uitbrengen: ‘Op de zwarthemden, op ons land! Laten we ons bevrijden van de vreemdelingen, de verloederde mensen en de revolutionairen!’ Kortom: die heren veroordelen het geransel en het gelik in de kostschool, maar zélf likken ze de hielen van een veel grotere gruwel – die van het opkomende fascisme. Geef de mens een laars, en hij zal ‘m likken, zo lijkt ‘Éducation Anglaise’ ons in essentie te willen meegeven. En nu: hier met die vliegenmepper!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234