null Beeld

Erotische cultclassics: 'Et Dieu... créa la femme' (Roger Vadim, 1956)

Als voorspel op de release van ‘Fifty Shades Freed’ op 7 februari, onderwerpt Humo’s filmjournalist Erik Stockman zich aan vijf erotische cultclassics. Vandaag: ‘Et Dieu… créa la femme’ van Roger Vadim. Licht, camera, minnebrand!

Erik Stockman


Meer erotische cultclassics »

Bent u klaar om vijftig tinten donkerder te gaan? Klaar om het corset van de preutsheid af te werpen, de ketenen van het puritanisme te verbreken en samen met ons verder af te dalen in de glibberige spelonken van de erotische cinema? Welaan dan: welkom terug bij de erotische cultclassicsfranchise! En om te beginnen richten wij onze spanking paddle op één van de oerklassiekers uit het erotische genre, één van de grootste schandaalfilms uit de jaren 50, en tevens de rolprent die van de toen 21-jarige Brigitte Bardot een superster, een sekssymbool én een mode-icoon maakte: Roger Vadims ‘Et Dieu... créa la femme’!

Al in de tweede scène zien we hoe de 18-jarige nimf Juliette (Bardot) in een tuin met uitzicht op de baai van het slaperige vissersdorpje Saint-Tropez spiernaakt ligt te zonnen (noot: het was onder meer dankzij het immense succes van ‘Et Dieu... créa la femme’ dat Saint-Tropez in de daaropvolgende jaren uitgroeide tot de meest mondaine badplaats sinds Oostende). En het dient gezegd: één blik op de adembenemende welvingen van Bardots in CinemaScope-formaat uitgestrekte lijf en je bent verkocht.

Diverse mannen proberen Juliette in te palmen, onder meer de steenrijke haventycoon Carradine (Curd Jürgens) en de arme scheepsbouwer Michel (Jean-Louis Trintignant), maar als er over één vrouw mag worden gezegd dat ze hard to get is, dan zij wel. Naar onze hedendaagse verdorven maatstaven gaat het er in deze film vrij zedig aan toe – er valt niet één schaamhaarpuntje te bekennen - maar in 1956 stuurde ‘Et Dieu... créa la femme’ een schokgolf door de wereld. In die tijd was Frankrijk, en bij uitbreiding de rest van onze aardkloot, nog een soezerig oord waar iedereen braafjes naar de pijpen danste van de burgerlijke moraal. De eerste bh moest nog worden verbrand, Lennon en McCartney waren elkaar nog niet tegen het lijf gelopen, de swinging sixties in London waren nog een verre droom, in San Francisco groeiden de bloemen nog niet uit hippiehaardossen maar gewoon uit het gras, de bioscoopzalen werden gedomineerd door conventionele epossen zoals ‘The Ten Commandments’ en ‘Alexander The Great’, en het enige bloot dat men in die tijd op het witte doek te zien kreeg, was de kale knikker van Yul Brunner in ‘The King and I’. En terwijl de mannen zelfs onder de brandende zon van de Rivièra beknellende dassen en kostuums droegen, namen de vrouwen gedwee vrede met hun plaats in de pikorde van het universum – de keuken. Maar plots was daar Juliette – vrij, onbezonnen, en met een seksuele drift als een tornado. Zij was de in een spectaculaire rode jurk gehulde torpedo die zich in het middenrif van het puriteinse establishment boorde. Wie Juliette - ‘Een vrouw die de moed heeft om te doen wat ze wil en wanneer ze wil’ - in 1956 door Saint-Tropez zag huppelen, kon al een klein beetje de kracht voelen die de seksuele revolutie zou doen ontvlammen.

En mooi dat Juliette is, olalala! BB was toen nog niet de verkreukelde dragonder die ze vandaag is, maar een echte frisse beauté. Een boezem met een grotere actieradius dan een duikbommenwerper, benen waarvoor men spontaan een staande ovatie wil geven, een rug die uitnodigt tot schansspringen en een kont waarvan zelfs de Koninklijke Sterrenwacht zal moeten toegeven dat ze het middelpunt vormt van het gekende heelal. En echt, we hebben nooit iets sensuelers gehoord dan de ‘Lalala, lalala’ die ze neuriet terwijl ze in de zwoele zomerlucht wegrijdt op haar fiets. Maar waag het niet om Juliette een naïef duifje te noemen, want zoals de meeste vrouwen zit ze complexer in elkaar dan we soms denken. Ze wil ongebonden zijn, en tegelijk wil ze dat er hartstochtelijk van haar gehouden wordt. Ze houdt van pleziertjes, maar ze is ook materialistisch tot op het bot (ze droomt van een sportauto). En ze worstelt met sombere gedachten: ‘Sterven zou zo makkelijk moeten zijn als het achteroverslaan van een dubbele whisky.’

De pijn-van-het-vrouw-zijn wordt misschien nog het aangrijpendst voelbaar gemaakt wanneer Juliette zich – in een verrassend ontroerende scène - ‘s nachts op een keienstrand laat ontvallen dat het ‘voor een vrouw moeilijk is om gelukkig te zijn.’ Het hoogtepunt is natuurlijk die woeste mambo-dans waarbij Juliette in een glinstering van zweet met omhooggetrokken rokken en op blote voeten als een wervelwind over de dansvloer tolt terwijl de sax, de piano en de bongo’s tekeergaan. Ziehier het soort meisje dat een man maar beter kan vergeten, ware het niet dat men zulke meisjes simpelweg niet kán vergeten. Het enige wat eropzit, zo horen we één van de vele mannen zeggen die naast haar heeft gegrepen, is blijven lachen en de pijn verbijten. Morgen: borsten, billen, en bier in Duitsland!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234