null Beeld

Erotische cultclassics: 'Exzesse Im Folterkeller' (Noribumi Suzuki, 1979)

Welkom terug bij de erotische cultclassicsfranchise, uw knetterende rode neonlichtbaken in de steeds beklemmender wordende duisternis van de nieuwe preutsheid! Met een onvervaardheid die ook Stanley & Livingstone moeten hebben gevoeld toen ze indertijd gebieden betraden waar het christelijk geloof nog niet was doorgedrongen, vervolgt filmjournalist Erik Stockman zijn ontdekkingstocht doorheen de heidense onderwereld van de erotische cinema. Vandaag: 'Exzesse Im Folterkeller' van Noribumi Suzuki . Licht, camera, minnevuur!

Meer erotische cultclassics »

Er zijn erotische films waarvan men echt iets kan opsteken. Zo hebben wij van het gisteren besproken ‘Het Rijk Der Zinnen’ niet alleen onthouden dat de shamizen, de Japanse luit, een hoogst welluidend instrument is, maar ook dat Japanse dames weleens gebruik durven te maken van dildo’s in de prachtig uitgesneden vorm van een Japanse nachtegaal. Wat wij ook hebben onthouden, is dat regisseur Nagisa Ôshima met het taboedoorbrekende ‘Het Rijk Der Zinnen’ de traditionele rolpatronen van de Japanse erotische cinema doorbrak.

Daar waar de meeste Japanse seksfilms worden gekenmerkt door extreem geweld tegen vrouwen, draaide Ôshima de rollen om: in ‘Het Rijk Der Zinnen’ is het de man die bloedt. Maar is de Japanse adult entertainment sector dan werkelijk zo vrouwonvriendelijk? Omdat wij factchecking hoog in het vaandel voeren, besloten wij om nog wat langer in het land van de rijzende zwengel te blijven.

Eerste vaststelling: wie zich in de wereld waagt van de bloeiende Japanse porno-industrie, komt terecht in een bizar kluwen van tientallen genres en subgenres waarin elke denkbare én ondenkbare seksuele fantasie aan bod komt. Zoals het chikan purei-genre, dat zich toespitst op meisjes die in metrorijtuigen door meerdere mannen worden aangerand. In het gokkun-genre laven de vrouwen zich aan bokalen vol zaad alsof het Colaflessen zijn, in de tamakeri-categorie laten mannen zich stevig in de ballen meppen (autch!), en in het genre van de tentakel-erotiek... och ja, google het zelf maar.

Wij concentreren ons vandaag (uiteraard ter uwer lering ende vermaak) op het Roman Porno-softcoregenre, dat z’n hoogdagen kende in de jaren 70 en zich specialiseerde in bondage, SM en geknevelde grieten die naakt in kerkers zitten te zuchten. Het speciale aan die door de legendarische Nikkatsu-studio geproduceerde Roman Porno-films (met veelzeggende titels als ‘The Rose and the Whip’, ‘True Story of a Woman in Jail: Sex Hell’, ‘Cruelty: Black Rose Torture’ en ‘Oryu’s Passion: Bondage Skin’) is dat ze werden gedraaid met relatief grote budgetten en dat de regisseurs de creatieve vrijheid kregen om er iets ‘artistieks’ van te maken.

Eén van de bekendste Roman Porno-classics is ongetwijfeld het uit 1979 daterende ‘Dabide no hoshi: Bishôjo-gari’, een in Japan immens populaire flick die ook bekendstaat onder de Engelstalige titels ‘Beautiful Girl Hunter’ en ‘Star of David: Beauty Hunter’. Omdat hij zo geweldig klinkt, en omdat hij de lading zo goed dekt, maken wij hier evenwel gebruik van de titel die staat te pronken op de flap van de Duitse import-dvd die we enkele jaren geleden op de kop wisten te tikken in de Rektum, de Oostendse videotheek die wordt gerund door Eddy van ‘t Zedeloze Zeetje.

Reeds in de eerste scène zien we hoe een gluiperige inbreker zich hardhandig vergrijpt aan een dame terwijl de geknevelde echtgenoot wordt gedwongen om toe te kijken. De schurk verkoopt zijn slachtoffer onder het roepen van ‘Verdammte Schlampe!’ (we zeiden het al: we zitten in de Duitse versie) enkele muilperen, scheurt haar kimono aan flarden, knijpt in haar borsten alsof het dringend leeg te knijpen citroenen betreft, en randt haar aan terwijl hij zinnetjes ligt te declameren als ‘Je hebt talent!’ en ‘Zie je, ouwe? Zo doe je dat!’

Of de shockfactor van die openingsscène dan niet afstotelijk hoog ligt? Maar neen, integendeel: dat die schelm de hele tijd een overdreven boosaardig gegrinnik laat horen (‘Hèhèhèhè!), maakt dat we zaten te hikken van het lachen. Negen maanden later bevalt die arme vrouw van een jongen, Tatsuya, en het is hij, de zoon van de verkrachter, die in deze geschiedenis het eigenlijke hoofdpersonage is.

In de volgende sequens zien we hoe de net meerderjarig geworden Tatsuya is uitgegroeid tot een voorbeeldige student die rondrijdt in een blitse auto, klinkende vastgoeddeals afsluit, en van klassieke pianoconcerten geniet. Een gecultiveerde jongen, zou je denken, ware het niet dat Tatsuya zich na de uurtjes ontpopt tot een sadist die – zo de vader, zo de zoon - jonge vrouwen ontvoert en opsluit in zijn tot folterkamer omgebouwde kelder, waar hij zijn slachtoffers laat kennismaken met het geselkoord.

Stelt u zich hier evenwel niks schokkends bij voor, want opnieuw worden de folterscènes gekenmerkt door een uitzinnig gevoel voor humor: wanneer Tatsuya bijvoorbeeld iemand een steek toebrengt met een mes, dan mag het bloed zoals in de allerbeste martial arts-actiefilms uit het gaatje spuiten met de kracht van een hogedrukreiniger. Twee of drie bloedfonteinen later laat Tatsuya zijn oog vallen op Kyoni, een schoolmeisje dat in de streek enige bekendheid geniet omdat ze op televisie een redevoering heeft gehouden met als titel ‘Vertrouwen in de Mensheid’.

Reeds in de volgende scène zien we hoe Kyoni in de folterkelder naakt aan een katrol hangt te bungelen terwijl Tatsuya haar dwingt om te kijken naar een video-opname van haar eigen ‘Vertrouwen in de Mensheid’-redevoering: lachen, gieren, brullen! In de meest hilarische scène slaagt één van Tatsuya’s slachtoffers erin te ontsnappen door hem een harde klap met een zilveren dienblad te verkopen. Het meisje ontvlucht de kelder, rent de villa uit en loopt pijlsnel de straat op, recht in de armen van... de vader van Tatsuya, de boosaardig grinnikende verkrachter uit de openingsscène! Lachen, proesten, schateren!

Moraal van het verhaal? Wie kijkt naar ‘Exzesse im Folterkeller’ komt terecht in een erotisch slapstick-universum dat even ver verwijderd staat van de realiteit als Tarantino’s ‘Inglourious Basterds’ van de feitelijke oorlogsgeschiedenis. Met andere woorden: verwacht u niet aan een sexploitationflick vol weerzinwekkende sekshorror, maar aan een compleet van de pot gerukte, totaal over de top schietende klucht waarin de zwepen zóluid mogen klakken dat het gewoonweg hilarisch wordt. Of deze film nu extreem geweld tegen vrouwen bevat? Jazeker, vrouwen worden hier herleid tot verdammte Schlampen die poedelnaakt in kooien worden opgesloten of aan rammelende kettingen aan de zoldering hangen te bengelen.

Maar wat dan gezegd over de mannen? Die worden hier met precies dezelfde groteske overdrijving gereduceerd tot wreedaardige seriemoordenaars, ziekelijke sadisten en boosaardig grinnikende verkrachters. Iederéén wordt hier herleid tot extreme karikaturen, iederéén zit mee in de samenzwering, en geen hond die dit ernstig kan nemen. Maar waag het niet om uw lief een verdammte Schlampe te noemen, of u krijgt met ons te doen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234