Erotische cultclassics: 'Lady Libertine' (Gérard Kikoïne, 1983)

Welkom terug bij de erotische cultclassicsfranchise, uw knetterende rode neonlichtbaken in de steeds beklemmender wordende duisternis van de nieuwe preutsheid! Met een onvervaardheid die ook Stanley & Livingstone moeten hebben gevoeld toen ze indertijd gebieden betraden waar het christelijk geloof nog niet was doorgedrongen, vervolgt filmjournalist Erik Stockman zijn ontdekkingstocht doorheen de heidense onderwereld van de erotische cinema. Vandaag: 'Lady Libertine' van Gérard Kikoïne . Licht, camera, minnevuur!

Meer erotische cultclassics »

‘Enkele jaren geleden, op een prachtige avond in de maand april, reed ik na een lange jachtpartij te paard naar huis over een door bomen omzoomde weg, toen ik honderd meter voor me ineens de figuur van een jongen zag die alleen over de weg wandelde.’ De off-screen uitgesproken openingszin van ‘Lady Libertine’ heeft misschien niet de poëtische galm van de eerste paragraaf uit ‘De Val van het Huis Usher’ van Edgar Allen Poe (‘De hele dag, een stille, sombere herfstdag met dreigende, laaghangende wolken, had ik eenzaam te paard door een naargeestig landschap gereden’), maar er bestaan minder beschaafde manieren om een in de 19de eeuw gesitueerde softcoreflick te beginnen.

De ruiter, een Engelse aristocraat met een dure ring aan de vinger, trekt aan de teugels en het komt tot een gesprek aan de rand van de bosweg. De jongen, een engelachtige verschijning in een aftands bruin kostuum, beweert 16 jaar te zijn, afgelopen nacht op een hooiberg te hebben geslapen en geen familie of vrienden te hebben. ‘Wel, je komt maar beter mee met mij,’ glimlacht de goedmoedige aristocraat. ‘Misschien kan mijn huishoudster wat eten voor je vinden. En een bed.’

Om er off-screen aan toe te voegen: ‘Intuïtief voelde ik dat die jongen me niet de hele waarheid vertelde.’ Het is op dit punt dat wij intuïtief de armen ten hemel wierpen en luidkeels ‘Jij blinde idioot!’ uitriepen. Kerel, heb jij dan niet die opvallend mooi gecoiffeerde blonde haren van die ‘jongen’ gezien? Dat fijne gezicht met de uitgesproken vrouwelijke trekken, die nauwelijks door de jas verhulde vooruitstekende boezem, die verdacht brede heupen? Heb jij dan écht niet in de smiezen dat je hier hebt te maken met een als jongen vermomde gríet?

Maar neen, ondanks al die uiterlijke tekenen komt de aristocraat voorlopig niet verder dan een voorzichtig geformuleerd: ‘Er was iets aan die jongen dat niet klopte.’ De aristocraat, Charles de Beaumont, neemt de jongen, die beweert Frank te heten, mee naar zijn kasteel, waarbij één blik op de sierlijke kroonluchters, de schitterende dressoirs en het prachtige houtsnijwerk ons bevestigt dat we zijn aanbeland in een Europese softcorefilm uit de eerste helft van de jaren 80.

Typisch voor de erotische producties uit die tijd is dat de kostuums en de decors er onberispelijk mochten uitzien, dat er flink wat geld aan de hele onderneming mocht worden verspild, en dat de acteurs zowaar hun best deden om deftige vertolkingen neer te zetten. Wanneer Charles zijn jonge pupil enkele dagen later in de bibliotheek betrapt met een boek vol erotische prenten in zijn handen (‘Zo, Frank, is dit hoe jij je tijd spendeert?’), besluit hij dat de jongen moet worden gestraft met de karwats. Aha, we zitten dus in een softcoreflick waarin de edele kunst van de spanking zal worden beoefend!

‘Broek omlaag!’ roept Charles uit terwijl hij het zweepje alvast een paar keer met zwiepende geluiden heen en weer door de atmosfeer laat snijden. ‘Niet op mijn blote kont!’ smeekt Frank nog, maar er is geen houden meer aan: de broek gaat uit en terwijl we in de achtergrond dreigend klokgelui horen, kwestie van het katholieke zondebesef nog wat extra in de verf te zetten, zien we in closeup de bekende rode striemen op de blanke billen verschijnen.

En het is in deze scène, waarin we overigens getuige zijn van een puike hand-on-flogger-techniek, dat Charles tot de vaststelling komt dat Frank eigenlijk een griet is: ‘Ik zag het, en alles werd duidelijk. Frank was een meisje!’ Charles en Frank, die vanaf nu Frances heet, drukken elkaar in de armen (Charles: ‘Het idee om een als jongen vermomd meisje in mijn nabijheid te hebben, scheen me ineens erg opwindend toe.’), al houdt hun liefdesrelatie Charles niet tegen om af en toe een bezoekje te brengen aan zijn minnares Maud (de ravissante actrice Sophie Favier was in 1983 door het magazine Lui uitgeroepen tot fille de l’année), of aan het lokale bordeel, waar de lichtekooien zich blijkbaar hebben gespecialiseerd in het uitdelen van porties billenkoek.

Wat volgt zijn enkele zedig in beeld gebrachte tableaux vivants waarbij vrouwelijke vingernagels zich in het gelige schijnsel van het kaarslicht begraven in mannelijke huidplooien en waarbij aristocratische heren zich in door baldakijnen omgeven hemelbedden laten verwennen door half ontkleedde dames die de champagne al giechelend en kirrend over hun borsten laten gutsen; na de uitzinnige wreedheden uit de twee vorige erotische cultclassics die we hier hebben besproken, met name ‘Het Rijk Der Zinnen’ en ‘Exzesse Im Folterkeller’, voelt het aan als een verademing.

Nu dienen wij wel toe te geven dat er in ‘Lady Libertine’ een vrij ouderwets beeld op seksualiteit zit vervat. De mannen menen het recht te hebben om naar eigen goeddunken over de lichamen van de vrouwen te beschikken, om hen op een canapé te laten plaatsnemen, hun keurslijfjes los te knopen en om hun rokken naar believen omhoog te tillen. En toch stemt het zien van dit soort films ons ook altijd weer een tikkeltje melancholisch.

‘Lady Libertine’ is namelijk één van die films die dateren uit de reeds lang vervlogen hoogdagen van de softerotische bioscoopfilm. In de tweede helft van de jaren 80, toen de aandacht van het publiek verschoof naar harde porno, en toen de VHS-technologie het mogelijk maakte om die porno in de beslotenheid van de eigen huiskamer te degusteren, waardoor het niet langer nodig was om met omhooggeslagen kraag een seksbioscoop te betreden, was het genre van de softerotische langspeelfilm morsdood en dienden de meeste sekscinema’s hun deuren te sluiten.

Het maakt van ‘Lady Libertine’ een perfect bewaard gebleven kinky relikwie uit het verleden; een vermakelijk overblijfsel van een voorgoed afgesloten tijdperk in de filmgeschiedenis; een erotisch museum waarvan de deuren nog één keer mogen openzwaaien. Vooruit, de dames wachten op hun pleziertjes! U mag hen niet laten wachten!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234