Erotische cultclassics: Madame Claude (Just Jaeckin, 1977)

Als voorspel op de release van de sensuele parel ‘Lady Macbeth’ op 12 april, onderwerpt Humo’s filmjournalist Erik Stockman zich (opnieuw) aan vijf erotische cultclassics. Vandaag: ‘Madame Claude’ van Just Jaeckin. Licht, camera, minnelust!"


Meer erotische cultclassics »

‘Yesterday Yes a day, like any day/Alone again for every day, seemed the same sad way...’ De frêle fluisterstem van Jane Birkin en de tere muziek van Serge Gainsbourg zweven rond de liefdesscènes in ‘Madame Claude’ zoals losgemaakte jarretelles langs naakte dijen kunnen bungelen: welkom terug in onze infame erotische cultclassics-franchise!

Gainsbourg had in 1974 het aanbod afgeslagen om de soundtrack te schrijven voor ‘Emmanuelle’, een beslissing waar hij dikke spijt van kreeg toen die film een groot succes werd. In 1977 kwam regisseur Just Jaeckin – ook bekend van het eerder in deze reeks besproken ‘Histoire d’O’ - opnieuw aankloppen en ditmaal zei hij ‘Mais oui!’: behalve het zinnelijke ‘Yesterday Yes A Day’ bezorgde hij Jaeckin vervolgens een soundtrack die voornamelijk bestaat uit krolse funk en wufterige disco. Op de generiek van ‘Madame Claude’ prijken nog andere interessante namen: hoofdactrice Françoise Fabian had eerder samengewerkt met Eric Rohmer, Claude Lelouch en Luis Buñuel ; een verrassend ingetogen Klaus Kinski vertolkt een manipulatieve scheepsmagnaat; en de rol van David Evans, de schlemielachtige fotograaf, wordt gespeeld door Murray Head, een Britse zanger die ooit een hitje scoorde met het door Benny Andersson en Björn Ulvaeus (van ABBA) geschreven ‘One Night in Bangkok’. Het resultaat van die hoogst merkwaardige fusie van talent: een curieuze erotische thriller waarvan het hoofdpersonage, Madame Claude, is gebaseerd op Fernande Grudent, een legendarische Franse hoerenmadam-deluxe die in haar hoogdagen naar verluidt JFK en Marlon Brando tot haar clientèle mocht rekenen. In één van de eerste scènes verdedigt Madame Claude haar emplooi als volgt: ‘Ik doe het voor de macht die ik over mannen kan uitoefenen. Voor de invloed. En voor het geld natuurlijk: alleen geld maakt een vrouw écht onafhankelijk.’ Afgemeten aan haar levensstijl, hoeft Madame Claude zich over haar onafhankelijkheid geen zorgen te maken: ze draagt bontjassen waarvoor honderden zeehondjes zijn gesneuveld, laat zich in luxerestaurants bedienen door obers met leliewitte handschoenen, en nipt het liefst van wijnen uit het voortreffelijke jaar soixante-neuf. Wie voor Madame Claude wil arbeiden, moet evenwel aan uiterst strenge eisen voldoen. Wanneer haar tandarts, een spectaculair knappe dame bij wie ook wij weleens in de stoel willen gaan zitten, zich tussen het boren en vullen laat ontvallen dat ze het best ziet zitten om bij Madame Claude bij te klussen, onderwerpt de hoerenbazin haar prompt aan een meedogenloos examen: ze beveelt de tandarts om zich uit te kleden – aldus onthult zich een ravenzwart slipje - en om plaats te nemen op haar bidet. Waarna Madame Claude haar, met een hooghartigheid die we nog tamelijk kinky vonden, genadeloos afwijst: glamourgirls behoren namelijk wítte slipjes te dragen, en ‘bovendien beleef je teveel genot wanneer je jezelf op je bidet zit te wassen.’ (niet vergeten: in de wereld van Madame Claude draait seks rond het verkrijgen van macht, invloed en geld, niet rond genot). Noem ons gerust een rare snijboon, maar wij zitten bij het zien van dit soort softskinscènes telkens weer tot op het bot geamuseerd aan onze canapé genageld. Maar let op: wie nu denkt dat de blote billen en borsten in ‘Madame Claude’ voor het grijpen liggen, staat een afknapper te wachten. Meestentijds zit je immers te kijken naar een behoorlijk sterk vertolkt drama met alle kenmerken van de samenzweringsthrillers uit de gouden jaren 70: er is sprake van schaduwelites, afluisterpraktijken, moord, en in de nachtelijke straten van Parijs brandt er zelfs een korte achtervolging los tussen twee juweeltjes van toen: een BMW 3.0 Csi en een Renault 5! Puur film noir wordt het wanneer Madame Claude en één van haar beschermheren een spannende conversatie voeren in een ondergrondse parkeergarage – in een Citroën DS nog wel – terwijl de gele lichtbundels van de voorbijrijdende auto’s langs hun gezichten strijken: alsof Jaeckin, die in die tijd de reputatie meedroeg van softpornospecialist, van de gelegenheid gebruikmaakt om te demonstreren dat hij ook échte, stijlvolle cinema kan maken. Gelukkig mogen de softcorelampen dan toch op tijd en stond aanfloepen. Twee hoogtepunten: de lichtekooi die, poedelnaakt in een vintage draaistoel gezeten, haar (uiteraard witte) slipje als een liefdesrevolver rond haar wijsvinger laat draaien, en de kasteelorgie, waarbij we de in een onnavolgbaar gouden gewaad gehulde Klaus Kinski door een zee van naakte deernen zien waden terwijl – we verzinnen dit niet – halfnaakte dubbelgespierde negers met spierwitte tulbanden op en met streng gekruiste armen een oogje in het zeil houden. Groovy! En wij hadden het ook wel voor die ene dame die in bed ligt te telefoneren terwijl de knalrode krullende draad van haar bakelieten telefoontoestel zich fotogeniek langs haar melkwitte borsten kronkelt. Ja, dat waren nog eens tijden. Wij pleiten dan ook niet alleen voor erkenning van ‘Madame Claude’, maar ook voor de terugkeer van den draad. Morgen: schneidige Skilehrer, willige Skihäschen und viele lustige Witwen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234