null Beeld

Erotische cultclassics: 'Pink Narcissus' (James Bidgood, 1971)

Op gisteren vierde de LGBT-gemeenschap feest in de straten van Brussel. Als eerbetoon aan de Belgian Pride onderwerpt Humo’s filmjournalist Erik Stockman zich deze week aan drie erotische holebiclassics. Vandaag: ‘Pink Narcissus’ van James Bidgood. Licht, camera, pinkstervuur!


Meer erotische cultclassics »

Een heerlijke jongeling ligt op z’n buik in een bucolisch grasveld. Zijn blote billen baden in een rode gloed, boven zijn rug fladderen witte vlinders, de muziek van Prokofjev maakt het plaatje compleet. Welkom in de wufterige wereld van ‘Pink Narcissus’, een film waar onze mond geregeld van openviel (hopelijk geeft dit laatste zinnetje u geen foute ideeën). Onze korte verkenningstocht doorheen de wondere wereld van de gay cinema heeft ons de voorbije dagen naar curieuze oorden gevoerd, zoals een strand op Fire Island (‘Boys in the Sand’) en een kamer in Rome (‘Room in Rome’). Maar de vreemdheid van ‘Pink Narcissus’ overtreft alles wat we tot nu toe hebben gezien.

Hoe moeten we deze film definiëren? Als een psychedelische stroom van homo-erotische beelden; een onderdompeling in een losbandige fantasiewereld; een aaneenrijging van hypergestileerde tableaux vivants die wij – vanuit onze beknopte vakkennis – alleen maar kunnen omschrijven als archetypische gayfantasieën. De in zwart leer gehulde motorrijder, ook gekend van de erotische potloodschetsen van Tom of Finland en van The Village People, duikt op in een gigantisch pissijn, net als de bouwvakker met de veiligheidshelm (de indiaan? Niet gezien). De heerlijke jongeling verschijnt opnieuw, deze keer in de met roze en gouden blinkertjes versierde outfit van een matador.

Even later zien we hoe de matador – overigens bevinden we ons nog steeds in het pissijn – met z’n roze doek begint te zwaaien en als in een wulpse corrida in duel gaat: niet met een stier, maar met de motorrijder. Tepels en navels worden van zódichtbij in closeup genomen dat het wel lijkt alsof we naar een maanlandschap zitten te turen. Romeinse soldaten (gehuld in zilveren helmen en laarzen and nothing else) sleuren enkele geketende slavenjongens binnen en gooien hen aan de voeten van een groepje in toga’s gehulde knapen. Vandaar gaat het naar een harem waar een Arabische sjeik in opperste fascinatie zit te kijken naar een met juwelen behangen dansende derwisj.

In de meest exuberante scène bewegen enkele travestieten, een halfnaakte bouwvakker, een priester en een heertje met een hoge hoed zich doorheen een cabaret-achtig decor van flikkerende neonlichten en beschilderde panelen die wolkenkrabbers moeten voorstellen. Iemand gaat rond met een kar vol dildo’s, vibrators en rubberen anussen; even verderop staat een man die de mosterd van z’n hotdog op z’n eigen snikkel laat druipen (noem het komkommer met mosterddressing). Uit wiens koker kwam dit allemaal? De naam van de maker van ‘Pink Narcissus’ bleef lange tijd een mysterie: op de aftiteling staat te lezen dat de film werd geproduceerd, geschreven, gefotografeerd en geregisseerd door Anonymous. In de jaren 70 werd gefluisterd dat niemand minder dan Andy Warhol achter het project zat, maar in de jaren 80 kwam aan het licht dat ‘Pink Narcissus’ het geesteskind was van James Bidgood.

Bidgood, een voormalige dragqueen, kwam eind de jaren 60 aan de bak als fotograaf voor ‘The Young Physique’ en ‘Muscleboy’, legendarische hustlemagazines die traditiegetrouw grossierden in portretten van gespierde jongens in miniscule slipjes. Bidgood pakte het anders aan: hij hulde zijn modellen in witte pelsmantels, zette een kroon van groene bladeren op hun hoofden, en liet hen naast gouden kandelaren poseren in kitcherige decors vol fluweel en satijn. Samen met zijn lievelingsmodel Bobby Kendall werkte hij zeven jaar lang aan ‘Pink Narcissus’, waarbij hij de meeste decors – zelfs het bos uit de beginscène – nabouwde in zijn eigen flat. Maar toen zijn geldschieters hem de film uit handen namen, liet hij zijn naam van de generiek weghalen.

‘Pink Narcissus’ kwam overigens uit in hetzelfde jaar als ‘Boys in the Sand’, maar daar waar Wakefield Poole’s levensveranderende pornofilm in sneltempo uitgroeide tot een grote commerciële hit, verdween ‘Pink Narcissus’ vrijwel onmiddellijk in de plooien van de geschiedenis. Pas in de late jaren 80 werd de film herontdekt en naar waarde geschat, en vandaag geldt het tussen kunst en porno balancerende ‘Pink Narcissus’ als één van de belangrijkste mijlpalen van de gay cinema. Gek hoe het soms kan lopen: terwijl men ‘Boys in the Sand’ vandaag voornamelijk terugvindt op pornosites, kwam ‘Pink Narcissus’ onlangs uit op dvd in een luxe-uitgave van het eerbiedwaardige British Film Institute.

In een interview op die dvd geeft Bidgood, voorheen Mister Anonymous, iets meer tekst en uitleg bij zijn doorgetripte klassieker: ‘Ik nodig je uit in mijn droomwereld en ik laat je zien wat ik ‘s nachts in mijn hoofd zie wanneer ik alleen ben.’ En over die over zichzelf fantaserende heerlijke jongeling: ‘De film handelt over eigenliefde. Wij zijn gay. Wij houden van mannen. Dus houden we van onszelf.’ Logica waar geen buttplug valt tussen te krijgen. En als u ons nu wil excuseren: het potje Dijonmosterd roept ons.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234