null Beeld

Erotische cultclassics: 'Sliver (Philip Noyce, 1993)'

Als voorspel op de bioscooprelease van de wulpse thriller ‘L’Amant Double’ op 14 juni, onderwerpt Humo’s filmjournalist Erik Stockman zich aan vijf erotische cultclassics. Vandaag: 'Sliver' van Philip Noyce. Licht, camera, minnekoorts!

Erik Stockman


Meer erotische cultclassics »

Het is dit jaar alweer 25 zomers geleden dat ‘Basic Instinct’ uitkwam, de erotische thriller van Paul Verhoeven die van Sharon Stone voor een vluchtig ogenblik een sekssymbool maakte en tevens de film die de mensheid – toen de film uitkwam op VHS en nog later op dvd – de kracht van de pauzeknop op de afstandsbediening leerde waarderen. In het zog van het wereldwijde succes van ‘Basic Instinct’ begon Hollywood ineens de ene erotische thriller na de andere af te scheiden.

‘Sliver’, ‘Consenting Adults’, ‘Body of Evidence’, ‘Disclosure’, ‘Color Of Night’, ‘Jade’: voor een korte tijd lieten de Amerikaanse filmstudio’s hun preutsheid een heel klein beetje varen, gingen de sterren massaal uit de kleren, en mocht er in een grote commerciële film (‘Body of Evidence’, met name) zelfs kaarsvet op blote buiken druipen. Tot het legendarische floppen van ‘Showgirls’, nota bene van diezelfde Paul Verhoeven, een einde maakte aan die mini-opstoot van grofzinnelijkheid in de Amerikaanse mainstreamcinema.

Nu hebben we héél even overwogen om in het kader van onze cultclassicsfranchise het schitterende en hoogsensuele ‘Basic Instinct’ onder de loep te nemen – onze duim rustte al op de pauzeknop – maar omdat we nu eenmaal een zwak hebben voor slonzige trash vonden we het interessanter om ons aan één van de hierboven vermeldde afgietsels te onderwerpen: ‘Sliver’, dus. Het scenario was van de hand van de op dat moment razend populaire ‘Basic Instinct’-scribent Joe Eszterhas, en de hoofdrol werd gespeeld door de naar de top gerezen Sharon Stone: een duidelijk teken dat de studio driftig hoopte op een herhaling van het ‘Basic Instinct’-kunstje.

In het begin vernemen we dat Carly (Stone), die net haar intrek heeft genomen in een appartement in een erecte wolkenkrabber, net gebroken heeft met haar vriend: ‘Ik heb zeven jaar van mijn leven vergooid!’ In het licht van het verdere verloop van de festiviteiten is dit een cruciaal stukje informatie: ze heeft er duidelijk een rotrelatie opzitten, ligt bijgevolg stevig in de knoop met zichzelf, en is op zoek naar een nieuwe structuur, een nieuwe betekenis en een nieuwe zingeving in haar leven. Wat haar, zeg maar, vatbaar maakt voor radicaal gedachtengoed.

Dit gedachtengoed wordt haar aangereikt door Zeke (William Baldwin), de creep van het dertiende verdiep. Zeke is aardig voor haar, vrijt haar op, en begint haar na een tijdje zelfs te verleiden tot het spelen van kinky spelletjes: op restaurant vraagt hij, terwijl hij gedecideerd van zijn glas rode wijn nipt, of ze het slipje draagt dat hij haar cadeau heeft gedaan: ‘Laat zien!’ Carly’s gezichtsuitdrukking – en dit speelt Stone heel goed - gaat van lichte geschoktheid naar gêne naar onverwachte opwinding: ze beseft dat Zeke haar langzaamaan uit haar seksuele comfort zone aan het trekken is, maar iets in haar doet haar gehoorzamen. Is hier sprake van dwang?

Maakt Zeke misbruik van haar onzekere gemoedsgesteldheid? Zit hij haar te indoctrineren? Of maakt hij met zijn oneerbare voorstellen alleen maar iets wakker dat al in haar zat, maar dat die vorige vriend – de slapjanus – nooit uit haar heeft gekregen? In de volgende scène bedrijven ze hitsig de liefde tegen een pilaar, en uiteindelijk toont Zeke haar zelfs zijn grote geheim: een gigantische videowall waarmee hij alle bewoners van de met verborgen camera’s volgestouwde wolkenkrabber kan bespieden (‘Laten bouwen in Osaka. Heeft me zes miljoen dollar gekost.’).

Aanvankelijk reageert Carly ontzet, maar het duurt niet lang of ze neemt met een begerige blik plaats achter de console en begint zélf naar de buren te gluren; en als godsliederlijk toemaatje vraagt ze aan Zeke om hun eerder opgenomen sekstape op de videowall af te spelen terwijl ze zich door hem laat betasten. En wat een kick moet dit zijn voor Zeke! Niet alleen heeft hij deze vrouw verleid tot pilaarseks, het is hem zelfs gelukt - als een imam die een meisje beweegt tot een radicaal geloof - om haar helemaal mee te trekken in zijn ziekelijke obsessies. Of was Carly al die tijd al een gelijkgestemde ziel?

En mag je het woord ‘ziekelijk’ nog wel gebruiken wanneer twee volwassen mensen elkaar vinden in hun diepst verborgen verlangens, hoe raar die misschien ook zijn? De interessante vragen die hun gedrag oproept, zitten jammer genoeg verpakt in een vrij erbarmelijke film: het moordplotje is een grap, het einde (dat na desastreuze testscreenings door de producenten werd veranderd) is een verraad aan alles wat voorafging, en tussen de twee hoofdacteurs vonkt het nog minder dan tussen twee natte boterhammen (het is eraan te zien dat Stone en Baldwin elkaar op de set niet konden luchten). Maar de pilaar verdient een Oscaar.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234