null Beeld

Erotische cultclassics: 'The Sinful Nuns of Saint Valentine' (Sergio Grieco, 1974)

“Als voorspel op de bioscooprelease van de erotische thriller ‘Thelma’ op 29 november, onderwerpt Humo’s filmjournalist Erik Stockman zich aan vijf erotische cultclassics. Vandaag: ‘The Sinful Nuns of Saint Valentine’ van Sergio Grieco. Licht, camera, minnedrift!


Meer erotische cultclassics »

Sla een kruisteken, pak een bidsnoer vast en prevel een schietgebed, want vandaag richten wij onze aandacht op één van de meest godsliederlijke subgenres van de erotische cinema: de nunsploitation! De nunsploitationfilm speelt in op één van de oudste, bekendste en stoutste fantasieën die een mens – ja, ook u! - zich kan inbeelden, namelijk de fantasie dat nonnen geen vrome kwezeltjes zijn, maar zinnelijke wezens die elke gelegenheid te baat nemen om hun habijten omhoog te slaan en zich tussen de vochtige kloostermuren met gloeiende buiken overgeven aan lesbische stoeipartijtjes, satanische triootjes en andere bachannalen.

Het genre van de kloostererotica is ongeveer zo oud als de Sint-Quintinuskathedraal in Hasselt - reeds in de 18de eeuw verschenen er in allerhande geschriften schunnige plaatjes van blote nonnetjes – maar in de cinema piekte de nunsploitation toch vooral in de jaren 70, toen het in oerkatholieke landen als Spanje en Italië (en in mindere mate ook in Vlaanderen) stormliep voor films als ‘Suor Emanuelle’, ‘Flavia, la monaca musulmana’, ‘Satanico Pandemonium’ en ‘The Sinful Nuns of Saint Valentine’. Waarom het genre uitgerekend in oerkatholieke landen zo goed aansloeg? Simpel: dat uitgerekend de non, dat toonbeeld van piëteit, zich stiekem overgeeft aan alle door de Heer verboden seksuele uitspattingen is een gedachte waar – zie die vlokjes speeksel van onze lippen vallen - geen enkele welopgevoedde katholiek aan kan weerstaan.

In ‘The Sinful Nuns of Saint Valentine’, één van de bekendste genreclassics, vangen de zwijnerijen aan wanneer de van ketterij en moord beschuldigde Esteban zich voor de Inquisitie verbergt in – toeval bestaat niet - hetzelfde klooster waar zijn geliefde Lucita op het punt staat om de eed af te leggen. En zoals Esteban snel zal ervaren, zijn er slechtere oorden om in onder te duiken! Lucita is nog maar net wakker, of haar kamergenoot Josefa profiteert er al van om uit haar witte doorkijkgewaad te glijden en om in het bed van Lucita te gaan liggen: ‘Kom, laten we elkaar warmhouden.’ En ook moeder-overste laat zich niet onbetuigd, zoals blijkt uit die scène waarin ze Esteban uitnodigt in haar vertrekken en prompt haar habijt van zich afwerpt: ‘In deze kamer mag je me Incarnación noemen’. Dat het kloosterleven soms zwaar kan wegen, komen we te weten wanneer moeder-overste (wij mogen haar Incarnación noemen) er zich in diezelfde, verrassend ontroerende scène met een bedrukt gezicht over beklaagt dat ze zo zelden met een man kan vrijen: ‘Nooit heb ik eens een man waarmee ik kan praten om de eentonigheid te doorbreken’.

Toch wordt er in het klooster van San Valentino niet alleen ter neukaristie gegaan of op beddevaart getrokken: wie ongehoorzaam is geweest aan de kloostergemeenschap, zoals zuster Rosario, krijgt in de kapel van de karwats terwijl de andere nonnen met een opmerkelijke gretigheid staan toe te kijken – alsof ze even hard naar het handvat van de zweep verlangen als naar een aanraking door de Heer. Opmerkelijk hierbij is dat zuster Rosario bij elke door moeder-overste toegebrachte zweepslag haar bovenlichaam heel even opspant in de richting van de filmcamera, zodat ons bij elke pijnkreet een prachtige kijk wordt gegund op haar bezwete borsten. En tóch kunnen we ‘The Sinful Nuns of Saint Valentine’ geen hoogmis van bloot noemen. Alle vochtige kloostergangen bij elkaar genomen is dit een typische softerotische productie uit de jaren 70: er wordt een poging ondernomen om een verhaal te vertellen, de acteurs doen hun best om deftige vertolkingen neer te zetten, er mocht wat geld naar de decors gaan.

Sterker nog: net zomin we de spaghettiwesterns van Sergio Leone kunnen afdoen als een aaneenrijging van shootouts, zou het verkeerd zijn om het nunsploitationgenre af te wimpelen als een aaneenschakeling van obsceniteiten. Net als de meeste andere nunsploitationfilms uit die tijd, laat ook ‘The Sinful Nuns of Saint Valentine’ namelijk heel goed zien hoe buitensporig wreed de vrouwen in die tijd werden behandeld door de Inquisitie. En zo kan het gebeuren dat zelfs een exploitationfilm als ‘The Sinful Nuns of Saint Valentine’ tussen alle dartelheid door een belangrijk thema aansnijdt, namelijk de onderdrukking van de vrouw door de man.

Wanneer de nonnen hun medewerking aan de Inquisitie weigeren te verlenen, worden ze op bevel van de grote Inquisiteur zelfs levend ingemetseld in hun eigen klooster. Als allegorie voor de ‘Mannen mogen zich alles permitteren en vrouwen moeten knikken en zwijgen!’-mentaliteit die men ook vandaag nog in onze samenleving voelt sudderen, kan het tellen. Het zal ons hoe dan ook niet tegenhouden om vannacht te dromen over Incarnación. Moge onze ziel gered w

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234