null Beeld

Erotische cultclassics: 'Vampyros Lesbos' (Jesús Franco, 1971)

Als voorspel op de bioscooprelease van de wulpse thriller 'L'Amant Double' op 14 juni, onderwerpt Humo's filmjournalist Erik Stockman zich aan vijf erotische cultclassics. Vandaag: 'Vampyros Lesbos' van Jesús Franco. Licht, camera, minnekoorts!

Erik Stockman


Meer erotische cultclassics

Een in een bloedrode omslagdoek en in ravenzwarte lingerie gehulde deerne voert op de funky tonen van een losgeslagen synthesizer een sensuele dans uit. In de achtergrond: een vijfarmige kandelaar, een staande spiegel en een tweede, poedelnaakte deerne. De eerste deerne drukt de poedelnaakte vrouw tegen de vloer en zet haar tanden in haar hals terwijl de synths blijven tekeergaan en we op de geluidsband een hypnotiserende mannenstem altijd maar – als in een mantra - hetzelfde zinnetje horen herhalen: ‘I am... ecstasy!’

Welkom in één van de raarste uithoeken van de wonderlijke wereld van de cinema, met name het subgenre van de horrotica, waarin schrikwekkende gore-scènes moeiteloos samensmelten met erotische uitspattingen. Rennen de vrouwen in de meer traditionele horrorfilms nog rond in al dan niet doorzichtige nachtgewaden, dan vliegen de gewaden in dit genre helemaal uit. Kortom: ziehier het enige gekende filmgenre dat u zal doen verstijven van angst!

De horrotica maakte vooral opgang in de jaren 70, toen in de cinema alles kon en alles mogelijk was en filmmakers overal ter wereld – maar toch vooral in Europa – aan het experimenteren sloegen. En ‘Vampyros Lesbos’ van Jesús Franco, een Spaanse regisseur die tussen 1960 en 2013 als een soort Roger Corman op speed meer dan tweehonderd trashy films inblikte (met titels als ‘Orgasmo Perverso’ en ‘Mari-Cookie and the Killer Tarantula’), geldt als één van de meesterwerken van het genre.

De plot volgt losjes – zo losjes als een rond het lijf van een blondine zittende babydoll – het klassieke verhaal van Bram Stokers ‘Dracula’. Hoewel een hotelmanager haar nog probeert tegen te houden (‘Waanzin en dood heersen op die plek! Ga er niet heen!’), reist nalatenschapsmakelaar Linda Westinhouse (rol van de Zweedse actrice Ewa Strömberg) af naar een Turks eiland ten einde een erfeniskwestie te regelen. Haar cliënt, gravin Nadine Carody (rol van de mythische, op 27-jarige leeftijd overleden Soledad Miranda), houdt zich niet op in een door spinnenwebben overwoekerd kasteel, maar in een villa die staat volgestouwd met meubels die in 1971 ongetwijfeld als duur design werden beschouwd, maar vandaag hopeloos retro overkomen (die stoelen!).

Linda, een blondine met smaragdblauwe ogen, en de gravin, een stoot in een witte bikini en met het soort zonnebril op de neus zoals vrouwen die alleen in de jaren 70 durfden te dragen, hebben nauwelijks goedendag gezegd aan elkaar of de gravin stelt al voor om samen een duik te nemen. ‘Maar ik heb geen badpak bij!’ protesteert Linda nog, maar de gravin dringt aan: ‘Je schaamt je toch niet voor mij?’ Reeds in de volgende scène zien we de twee vrouwen onder het slaken van genotskreetjes spetteren en plonzen: heerlijk toch wanneer een film er geen gras over laat groeien (al zullen de kenners onder u wel opmerken dat het verhaal hier breekt met de regel dat vampieren geen zonlicht kunnen verdragen).

De gravin blijkt – en hier begint ‘Vampyros Lesbos’ zijn titel waar te maken - een ex-minnares te zijn van de enige echte graaf Dracula, al dient gezegd dat ze het niet zo bruin bakt als Mircalla Karnstein (Ingrid Pitt), de vrouwelijke vampier uit de Hammer-productie ‘The Vampire Lovers’ uit 1970: die zoog het bloed rechtstreeks uit de borsten van haar slachtoffers. Ondanks het genot dat ze op het eiland beleeft, ziet Linda het toch niet helemaal zitten om tot minnares voor de eeuwigheid te worden uitverkoren (oei, twijfelachtige subtext: volgens deze film is lesbische seks niet echt zaligmakend), maar gelukkig weet haar psychiater, die zich ineens ontpopt als een specialist in de occulte wetenschappen, raad: hij overhandigt haar een bijl (‘Om haar hoofd in twee te splijten’) en een spies (‘om haar te doorboren’).

Is de plot al behoorlijk van de, euh, pot gerukt, dan is de look van de film nog uitzinniger. Liefhebbers van pretentieuze avant-garde worden beloond - en meer traditionele horror- en erotiekfans gestraft – met liefdesscènes waarbij je de meest doorgetripte orgeltjes en zangstemmen hoort tekeergaan (‘I am... ecstasy!’) en de camera maar blijft inzoomen op – achterhaal zelf de symboliek - schorpioenen en rode windvliegers. Yep, horror en erotiek fuseren in ‘Vampyros Lesbos’ tot een psychedelische trip zoals je die alleen maar in de vroege jaren 70 kon maken. U gaat ons niet horen beweren dat dit nu hoogstaande cinema is, maar met horrotica is het zoals met het roken van een joint: je moet er geen gewoonte van maken, maar je moet het toch één keer in je leven hebben uitgeprobeerd.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234