Erotische cultclassics: Wild Orchid (Zalman King, 1989)

Als voorspel op de release van de sensuele parel ‘Lady Macbeth’ op 12 april, onderwerpt Humo’s filmjournalist Erik Stockman zich (opnieuw) aan vijf erotische cultclassics. Vandaag: ‘Wild Orchid’ van Zalman King. Licht, camera, minnelust!"


Meer erotische cultclassics »

Guilty pleasures: elke sterveling heeft ze. Uw dienaar bijvoorbeeld is absoluut wild van ‘Just An Illusion’ van Imagination, leest één keer per maand een roman van de onvolprezen sciencefictionschrijver Jack Vance, en kijkt minstens één keer per jaar naar de film ‘Wild Orchid’ van Zalman King; en telkens weer zitten wij in opperste fascinatie aan het scherm gekluisterd. Zalman King!

Hoe zou de geestelijke vader van de indertijd mateloos populaire televisiereeks ‘Red Shoe Diaries’ in de erotische cultclassics-franchise kunnen ontbreken? Nee, de in 2012 overleden King was geen Orson Welles, maar met ‘9 ½ Weeks’ (waarvan hij de producent was), ‘Two Moon Junction’ en ‘Wild Orchid’ verruimde hij de grenzen van de Amerikaanse mainstream cinema in libertijnse richting (glossy gerampetamp in dure Hollywoodproducties: ineens kon het) en plaveide hij de weg voor onder meer ‘Basic Instinct’ en ‘Sliver’.

In ‘Wild Orchid’ maken we kennis met een pas afgestudeerde advocate (Carre Otis) die met de Greyhoundbus vanuit de Midwest – zeg maar de Amerikaanse boerenbuiten – naar Chicago reist voor een sollicitatiegesprek bij een grote advocatenfirma. Voormalig fotomodel Carre Otis als Emily de advocate: het moet één van de ongeloofwaardigste castings aller tijden zijn. Ofschoon we, in een scène die telkens weer op onze lachspieren werkt, tijdens het sollicitatiegesprek te weten komen dat Emily behalve Engels ook Frans, Spaans, Italiaans, Portugees én een beetje Chinees spreekt, en ofschoon King haar op een bepaald moment in beeld brengt met een brilletje op de neus en een klembord onder de arm, blijft Otis er de hele tijd uitzien als een, nou ja, in een erotische film getuimeld fotomodel.

In Rio, waar ze samen met zakenvrouw Jacqueline Bisset één of andere vastgoeddeal dient te beklinken, raakt het meisje hopeloos in de ban van de mysterieuze magnaat James Wheeler (Mickey Rourke). Overigens: dat klasbakken als Rourke – toen nog niet de botoxfreak die hij vandaag is - en Bisset – één van de grootste Franse filmsterren - indertijd niet alleen wilden tekenen voor een softskinflick, maar vervolgens ook nog eens bereid waren om zelfs in scènes als het ‘rundsvlees-met-puree-en-worteltjes’-tafereel te acteren alsof ze in iets van Ingmar Bergman zaten: het blijft ons bij elke kijkbeurt mateloos verbazen.

In de rol van Jerome, de hitsige zakenman met wie Emily op vraag van Wheeler op het balkon de liefde bedrijft terwijl hijzelf vanaf het trottoir met een gepijnigd gezicht staat toe te kijken (we zeiden het al: fascinerende film), zien we de jonge Bruce Greenwood, een acteur die later zou uitgroeien tot een goede en gerespecteerde karakterspeler in films als ‘Capote’, ‘Flight’ en ‘Thirteen Days’. In de balkonseksscène zien we Greenwood poedelnaakt boven de al even naakte Otis uittorenen, en werkelijk, u heeft nog nooit een man zóovermatig zien transpireren; let vooral op die motherfucker van een zweetdruppel die zich nog net aan zijn kin weet vast te houden en aldus als een soort druppel van Damocles boven het moordlijf van Otis hangt te bungelen.

In het volgende shot zien we Greenwoods tong in closeup langs het blote buikje van Otis vegen, wat dus betekent dat de man zijn éigen zopas neergedruppelde zweetspetters uit haar navel ligt op te likken! Mijn God! Nu, is ‘Wild Orchid’ dan niets meer dan een vermakelijk zo-slecht-dat-ie-weer-hilarisch-wordt onding? Niet helemaal: waar King het écht met u over wil hebben, is het seksuele ontwaken van een plattelandsmeisje. Wanneer Emily in het begin van haar verblijf in Rio met eigen ogen ziet hoe een Braziliaanse chick zich laat nemen door een zwarte hunk, rent ze weg van het tafereel alsof ze net de baarlijke duivel heeft gezien: aan zoveel dierlijkheid is die preutse boerendochter duidelijk niet gewend. ‘Heb je hét dan nog nooit gevoeld?’ zo vraagt Wheeler haar.

‘Het oergevoel?’ En voilà, daar zijn we: onder al die softerotische camp gaat een welgemeend pleidooi schuil voor een alternatief feminisme. Vrouwen moeten niet streven naar gendergelijkheid - ben je mal! Neen, vrouwen moeten streven naar het Oergevoel. Een vrouw, zo zit ‘Wild Orchid’ je aldoor door te seinen, is pas écht top wanneer ze zich gegéérd voelt; wanneer ze zich durft over te geven aan het gevoel van onverzadigbaarheid dat ze in haar lendenen voelt; wanneer ze haar – we citeren Wheeler - ‘begeerlijke ik’ vindt. Noem het onzin, maar voor Emily werkt het: op het eind is het plattelandsmeisje, dat vroeger in een kerkkoor zong en bramen plukte, veranderd in een sterke dame; bloempje wordt wilde orchidee. Het beste dat je een vrouw toewensen kan, zo mogen we uit ‘Wild Orchid’ besluiten, is een weinig decadentie.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234