Esther Gerritsen - Dorst

De renommee van Esther Gerritsen zou verder mogen strekken dan de Nederlandse landsgrens: sinds haar debuut in 2000 leverde ze niets dan indringende romans af. 'Dorst' (De Geus), haar nieuwe, is opnieuw een in de kleren kruipend bezoek aan een achterkamertje van de psychologie - daar waar de liefde tussen moeder en dochter ligt te schimmelen.

'Dorst' trapt af met een bizarre ontmoeting. Coco loopt in de stad haar moeder tegen het lijf, die vervolgens wat onaangenaams te vertellen heeft over dat lichaam: er woekert een kanker in, en de dood heeft al een sprintje ingezet. Even later neemt Coco een impulsieve beslissing: ze trekt bij haar moeder in.

Klinkt logisch, maar dat is het in dit geval niet: moeder en dochter zagen elkaar de afgelopen jaren niet vaak, en als ze samen zijn is de omgang houterig en huilt op de achtergrond het verleden een beroerd doodsliedje. Al delen moeder en dochter wel iets fundamenteels: er hangt voortdurend een vlies tussen hun gedachten en de realiteit. Elisabeth heeft iets autistisch, alsof het volle leven nooit tot in haar bloedbanen raakt. En Coco is vooral leeg. Wat ze wil: heftige sensaties. Wat ze voelt: dofheid.

Om dat laatste te verhelpen, kiest Coco opnieuw voor het drankprobleem dat haar vroeger al eens was komen bezoeken. Alcohol geeft haar een valse vrijheid: 'Er is niets meer wat haar tegenhoudt, geen ongemak, geen angst, geen liefde.' Het vult haar, geeft haar betekenis - dronken kán ze iets.

Die illusie wordt in stand gehouden door haar omgeving, die haar gulzig slobberen niet problematiseert. En zo komt het dat Coco de hoofdrol speelt in een hallucinante passage in een vrijwel verlaten café waar ze eerst klunzig danst op John Denver, en vervolgens de treurigste blowjob uit de moderne geschiedenis geeft.

In intrigerende, harkerige dialogen doorprikt Gerritsen de mythe van de vanzelfsprekendheid van de liefde tussen ouder en kind. Elisabeth en Coco worstelen voortdurend met de kloof tussen wat ze voor elkaar zouden moeten voelen en wat ze echt voelen. Daardoor hangt er de hele tijd een sluier van mistroostigheid boven 'Dorst', een deken dat alle zuurstof doodmept.

Maar evengoed is er soms tederheid, dat hoestsiroopje tegen brute eenzaamheid - bijvoorbeeld in de scènes tussen Elisabeth en Wilbert, haar ex-man en ook de vader van Coco. En in de laatste hoofdstukjes, de beste van het boek, wordt duidelijk dat tussen alle nukkigheid, al het onvermogen en al de opspelende frustratie, toch iets schrijnt dat bij gebrek aan beter liefde genoemd kan worden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234