null Beeld

éternité

Niet voor iedereen, maar misschien wel voor u.

Over de lange afstandsloper wordt soms gezegd dat vooral de eerste kilometers de lastigste zijn, dat hij de pijn en de klachten moet negeren, dat hij in het juiste ritme moet komen, en dat de beloning voor de geleverde inspanning uiteindelijk aan de gelukzaligheid grenst. Ergens geldt dit ook voor wie naar deze familiekroniek gaat kijken: uw twitterbrein zal het aanvankelijk wellicht moeilijk hebben om in de trage cadans van de film te komen, u zal zich moeten aanpassen aan de hoofse gedragscodes waaraan de personages zich te houden hebben, u zal moeten wennen aan het feit dat een boek vol gedroogde bloemen hier een ‘herbarium’ wordt genoemd. Maar als het u lukt om in de juiste zone te raken, dan zal u – we zweren het u – een magnifieke film zien.

De regisseur, de fijnbesnaarde Vietnamees Tran Anh Hung (‘Cyclo’, ‘L’Odeur de la papaye verte’, ‘Norwegian Wood’), maakt overvloedig gebruik van een plechtige voice-over (‘Arthur en Julie Bourgeois hadden vijf dochters, waarvan twee jong stierven. De drie anderen trouwden allemaal’) en van über-melancholische pianomuziek, maar wat in de handen van een mindere cineast alleen maar kleffe stijlmiddeltjes zouden zijn, vloeit hier samen tot een luisterrijke zintuiglijke ervaring. Prachtig ook hoe de cineast de camera door de decors laat zweven, hoe het zonlicht op het grindpad valt; hoe bijna elk beeldkader een schildering op zichzelf vormt; dit is één van de fraaist gefotografeerde films van het jaar. De atmosfeer is even bedaard als een meer op een windstille dag, maar onder het oppervlak gaat veel tragiek schuil; dit is immers het verhaal van jonggestorven kinderen, van verloren geliefden, van mensen die in het zwart gekleed rond doodskisten staan.

Deze vertelling, die meerdere tientallen jaren omspant en soms doet denken aan de beste werken van Terrence Malick, laat ons uiteindelijk zien dat het leven soms als een zwaar gewicht kan aanvoelen; hoe de geesten van de doden altijd bij ons zijn; en hoe een man uiteindelijk ook maar een man is (zeker dit laatste kunnen we bevestigen). U merkt het: we waren helemaal méé met de gevoelige poëzie van ‘Eternité’. Wees gerust, morgen gaan we ons weer ordinair gedragen, en gaan we in café De Lustige Pekkers de dikke vrouwen op hun gat slaan, maar vandaag willen we ons nog even wentelen in de bezielde gloed van ‘Eternité’. (es)

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234