null Beeld

Eugene McGuinness - Eugene McGuinness

Gooi achtereenvolgens in de blender: The Kinks, skiffle, Billy Bragg, Ierse pubmuziek, jaren 30-weemoed, Britse vaudeville, de geest van matineevoorstellingen in een vergane Pavillion Ballroom aan de Engelse kust, The Incredible String Band (dat ontregelende, nu en dan éven onder de toon zingen), Morrissey, een weerbarstig singer-songwriteridioom, Elvis Costello, een snuifje Syd Barrett, Rufus Wainwright, Beirut (de artiest), Patrick Watson, jeugdige branie. Shake it. En wat krijgt men? Een bruisend brouwsel dat wij wegens de vele ingrediënten niet precies kunnen omschrijven maar waar wel een naam op kleeft: die van Eugene McGuinness, een 22-jarige knaap met een onschuldig babysmoeltje. Uit Londen.

Op zijn titelloze debuut-cd (vorig jaar verscheen de vooruitgestuurde ep 'The Early Learnings of Eugene McGuinness') brengt McGuinness al die invloeden samen in twaalf grillige popsongs. Met slimme teksten, die zowel verwijzen naar The Beatles en Scott Walker, als naar Shaftesbury Avenue of de Londense wijk Bethnal Green.

Rake typeringen ook: 'We said farewell and synchronized our watches / And arranged for the next meeting of our crotches' - een afspraak voor een volgend vrijpartijtje ooit al prozaïscher weten maken? Of: 'He was built for the mountains / But lived in a shoebox in Soho' En: 'But like the 25 bus, I've waited far too long / Before three come along at once' Om maar die drie voorbeelden te geven.

Maar het draait op 'Eugene McGuinness' toch vooral om de liedjes en de melodietjes, en die gaan als een stuiterbal alle kanten uit. 'Those Old Black and White Movies Were True' klinkt bijvoorbeeld nostalgisch en gedempt, helemaal in de geest van de songtitel. 'Knock Down Ginger' ademt melancholie en mistig stilleven uit elke porie. 'Moscow State Circus' is tegelijk een evenwichtsoefening op de notenbalk (de muziek) en behendigheid aan de trapeze (de stem), opgesmukt met achtergrondgezang dat een bescheiden kozakkenkoor moet suggereren. 'Nightshift' zal dan weer tijdens menig optreden aanleiding geven tot frivool dansen - op de wijze van de polonaise. En reken maar dat het refrein van 'Not So Academic' volgende zomer op vele festivalweides uit vele kelen zal weerklinken: 'But mother I'm not so academic / I'm not so academic / But I love'. U herkent er zich hopelijk in.

Met zijn buigzame stem verkent Eugene McGuinness alle regionen - tot en met de hoogste, in bijvoorbeeld het puntige 'Fonz' of het bedwelmende 'Wendy Wonders'. Een koebel, een tinkelende piano, een koekendoos strijkers en een toeter geven extra kleur waar nodig. Uit dat avontuurlijke aanbod is het moeilijk de krent te kiezen voor de 'Arriba!'-selectie hiernaast, maar doe ons dan toch maar 'Atlas', met zijn aanstekelijk kermisriedeltje: een mens wordt er in deze grimmige tijden zowaar opgewekt van.

In de afsluiter 'God in Space' zingt onze debutant: 'In a dream-tinted flicker of light / I threw my guitar into the sea'. Dat McGuinness het kleinood maar gauw weer opvist, hij zal het de komende weken en maanden nog vaak nodig hebben!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234