Eurosong 2006

Het geluk is een kiezelsteentje in een kinderschoen; het zit dus in de kleine dingen. Om de twee jaar komen we dankzij 'Eurosong' te weten hoe de plaatselijke showbizz zich een kanshebber voor het Eurovisiesongfestival voorstelt. Telkens weer verheug ik me op de voorrondes, waaraan ik meer plezier beleef dan aan het eigenlijke Eurovisiesongfestival, want om dáár op-en-top van te genieten ben ik wellicht net niet homoseksueel genoeg.

Hoe het ook zij, die zondagavond had ik in een bovenste beste stemming voor de kijkbuis plaatsgenomen. Het kan niet anders of ik straalde een positieve levenshouding uit die men mij niet zou nageven, een voor mijn doen alleszins merkwaardige attitude die mijn vrienden dadelijk de vraag 'Gáát het een beetje?' zou inblazen. Of de vraag: 'Doe je Bart Peeters na?', subiet gevolgd door het advies: 'Hou daar dan mee op, en wel nú.' Vrienden: kan ik zonder?

'200'

Ik kwam haast zintuigen te kort - een extra voelspriet was me goed van pas gekomen - om het decor in me op te nemen. 't Zag eruit als een ruimtestation tijdens een alarmfase: alles zwierde, zwenkte en zwaaide, badend in een afwisselend roze en blauwe gloed die de hoerenloper meteen herkent van de horecazaken waar hij tegen betaling een stief kwartiertje thuis is. Aan dat kijkspel had ik genoeg, maar de muziek moest ik erbij nemen: 't mag gek klinken, maar dat dééd ik.

Bart Peeters, de presentator, had er weer zodanig veel zin in dat ik plaatsvervangend hoopte dat hij na afloop van dit programma aan de dopingcontrole zou kunnen ontsnappen. De jury bestond uit Yasmine, de gisse voorzitster, Marcel Vanthilt, die de deelnemers zoals gewoonlijk ambachtelijk moest afzeiken, André Vermeulen, die in Leuven, Bologna, Heidelberg en Marche-en-Famenne de leerstoel Eurosongkunde bekleedt, en de Ierse charmezanger Johnny Logan, ervaringsdeskundige, bekend van de hit 'What's another bleedin' Eurovision Song Contest?' Voorwaar een patent gezelschap.

In de rand van deze eerste preselectie doken twee eigentijdse meiden op, Ella en Dorien Leyers, die de deelnemers schalkse vraagjes stelden zonder ook maar één ogenblik in een eventueel antwoord geïnteresseerd te zijn. Kijk, dat noemen we nu 'een vleugje humor' in de showbusiness.

Brahim, een vermoedelijk sympathiek product van 'Idool', trad als eerste aan. In een inleidend filmpje zagen we hem met z'n eeuwige cap op, een toupet met een zonneklep, aan zijn conditie werken in een fitnesscentrum. Zijn manager vond namelijk dat hij aangekomen was, en dat er al genoeg moddervette rappers omkwamen in de gemiddelde drive-by shooting in Torhout. Hij droeg tijdens de preselectie een hagelwitte outfit, die mij aan gestileerde gevelschilders deed denken die ons in musicals van op een steiger toezingen dat het heerlijk is om van je kwast te leven. Hij bracht 'P.O.W.E.R.' voort, een diffuse lel hiphop zonder hook. Of met te veel hooks tegelijk, zodat je niet wist waar je je touw aan moest vastknopen. Daar stond je dan te dreutelen met dat touw in je hand. Op de achtergrond scharrelde een Franse rapper rond, die naar verluidt een begrip is in zijn land, zij het nog lang niet zo'n begrip als La Tour Eiffel of camembert.

Jeason, de tweede gegadigde, bleek de zoon te zijn van ene John Horton, die ooit de Vlaamse Roy Orbison werd genoemd door mensen die hun mond niet kunnen houden. Jeason was in Spanje opgegroeid, en zong dan maar in het Spaans. Daar bewees hij misschien onze oud-vorstin een gunst mee, al zou het me verbazen mocht de voormalige landsvrouwe heur kapsel uit fatsoen laten brengen door een op testosteron lopende latin lover die 'Dame amor, dame vida' zong: afgezaagde latin pop voor toeristen, die mij in een Spaans restaurant zou nopen tot het verzoek om de muziek een beetje zachter te zetten, por favor, opdat ik me beter op de gemarineerde cojones El Cordobés zou kunnen concentreren.

Sonny O'Brien heeft soul. In Vlaanderen betekent dat meestal dat je een keel kunt opzetten zonder in nood te verkeren. Uit een filmpje bleek dat Sonny in Avelgem, parel van de Vlaamse Rivièra, een huis aan het bouwen is, en dat ze over die werkzaamheden het oppertoezicht houdt. Een dorpsgenoot drukte daarover zijn bewondering uit: 'Een carrière in de showbusiness én bouwen: je moet het maar doen.' Sonny relativeerde het allemaal: 'Tijdens Eurosong is het juist bouwverlof, 't valt dus allemaal wel mee.' Van interessante informatie kan ik maar geen genoeg krijgen. Sonny zong 'I'll Be There for You': een ballad vol smeerbaar sentiment, waarbij ik al snel het gevoel kreeg dat ik, hoewel ik een fervent niet-metselaar ben, aan bouwverlof toe was.

Fantoom was het enige popgroepje van deze selectie: ze leken zó uit de padvinderij te komen, en hun nummer 'Hier sta ik' klonk als een kladje van Clouseau uit het begin van de jaren tachtig. Er is vast wel een markt voor, bij die jongens thuis. Zenna, een duo dat voor de gezelligheid ook een stelletje vormde, probeerde naar eigen zeggen met 'Someone Is Calling' twee overleden vaders in de hemel te bereiken. Reken maar dat ik gevoelig ben voor zulke initiatieven. Daarom wens ik hen van harte toe dat het heelal die zondagavond vrij was van atmosferische storingen, maar méér durf ik niet voor ze te hopen.

Katerine, de lolita van 'Star Academy', mocht zich in de gunst van de sms'ende meerderheid verheugen, zodat zij als uitverkorene uit deze voorronde kwam. Hoewel het zogeheten volk meestal iets anders wil dan ik, moet ik toegeven dat de sound van 'Watch Me Move' me in deze wedstrijd voor het eerst aan het jaar 2006 deed denken, met gemengde gevoelens weliswaar. Er is geen denken aan dat ik dit singletje ooit zou kopen, maar toch. Johnny Logan vond dat Katerine haar sexuality meer had moeten exploiteren. Dat vind je als heteroman nogal snel als je in díé fase bent beland waarin je denkt dat de aanschaf van een motorfiets op slag je gevorderde leeftijd terugschroeft.

Met opzet heb ik Vanessa Chinitor eventjes achtergehouden. In 1999 nam zij al deel aan het Eurovisiesongfestival, met het tijdelijk onsterfelijke 'Like the Wind', waarmee zij twaalfde werd. Volgens dr. Vermeulen was dat de tweede beste Vlaamse score ooit behaald: alleen Liliane Saint-Pierre eindigde ooit hoger. Vanessa Chinitor zong dit keer 'Beyond You', een nummer waaruit bleek dat het Engels ook maar een schamele variant van het Dendermondse dialect is. De zangeres hield staande dat er een weldoordacht concept aan haar performance ten grondslag lag. Haar nummer ging over een vrouw die om één of andere reden uit een cocon wilde losbreken: 't komt vaker voor in de natuur. Een danseres moest dat proces op de achtergrond aanschouwelijk maken; we zagen haar expressief met die cocon worstelen, maar kennelijk wilde de beeldregisseur ons de rest van het concept besparen, want hoe ze zich uiteindelijk had bevrijd, kregen we niet te zien. Maar nog mooier was het inleidende filmpje van Vanessa Chinitor, omdat het ons een blik gunde in het dagelijks leven van iemand die ooit op twaalf was geëindigd in het Eurovisiesongfestival. Vanessa Chinitor maakte zich samen met haar echtgenoot, tevens manager en manusje-van-alles, op voor een optreden op een bruiloft in een feestzaaltje ten plattelande. Het pasgehuwde paar en de bijbehorende bruiloftsgangers waren nog niet aangekomen, en in afwachting testte Vanessa's echtgenoot even zijn geluidsinstallatie uit. Die soundcheck bestond uit een trits moppen aangaande het huwelijk, die hij later op de avond, tussen twee optredens van zijn vrouw door, óók zou vertellen. Het leven zoals het is, na het Eurovisiesongfestival in Jeruzalem in 1999. (RV)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234