null Beeld

Eva Daeleman in een quarterlife crisis: 'Het is tegenwoordig not done om toe te geven dat je niet vrolijk bent. Er is geen dislike-knop'

De 25-jarige radio- en televisiemaakster Eva Daeleman trok zeven weken door Azië, in haar eentje, voor het eerst, en kreeg er de crisis van haar leven.

Stefanie De Jonge

HUMO Ik heb nog nooit een boek gelezen waarin iemand zo vaak eerlijk vertelt dat-ie aan...

Eva Daeleman «...het huilen was. Zielig, hè? Toen ik het herlas, dacht ik: ‘Het is bijna clownesk zoals ik in steden en langs rijstvelden maar loop te huilen.’ (lacht) En ook: ‘Misschien moet ik het allemaal toch een beetje minder eerlijk opschrijven.’ Maar dat deed ik niet. Ik wou de dingen nu eens eindelijk tonen zoals ze zijn.

»Het vreemde is dat ik voor mijn vertrek al acht maanden helemaal niet had kunnen huilen. Terwijl ik toch een heel woelig jaar achter de rug had. Ik had gebroken met mijn vriend (Studio Brussel-medewerker Arnout Bracke, red.). Dat was zwaar. Ik moest na jaren weer alleen gaan wonen, wat voor een chaotisch iemand als ik niet evident is. De makkelijkste manier om daarmee om te gaan was voor mij: werken en nog meer werken, sporten en uitgaan. Dat is wat ik doe als ik me in mijn emoties dreig te verliezen. Wanneer ik mijn focus verleg naar veel werken en sporten, kan ik meteen ook weer trots op mezelf zijn, mezelf weer een beetje liever zien. Ik ben niet snel trots op mezelf. Dat heb ik ontdekt op reis, dat ik echt wel veel móét van mezelf. Als ik moe ben, ga ik niet in de zetel liggen, neen, dan ga ik eerst nog sporten. Pas ná die inspanning mag ik me ontspannen.»

HUMO Waarom leg je jezelf die druk op?

Daeleman «Vanwege alle kansen die ik heb gekregen, denk ik. Ik voel me verplicht om daar zo veel mogelijk tegenover te stellen.

»Kijk, ik had snel veel succes. Ik was 19 toen ik bij de radio mocht beginnen – ik zat nog maar in mijn tweede jaar op het RITS. Weer twee jaar later vroeg de VRT me om naar de televisie te komen. Ik greep al die kansen zonder veel na te denken. Ik dacht alleen maar: ‘Ja! Ja! Dóén!’ En alles lukte. Maar toen las ik, vlak voor ik op reis vertrok, een interview met Selah Sue, die zei: ‘Ik ben heel succesvol, maar eigenlijk ben ik niet gelukkig.’ Zij neemt antidepressiva. Ik niet. Maar ik herkende in haar verhaal mezelf wel voor een stuk. Al dacht ik meteen daarna: ‘Stel je niet aan, Eva. Je mag niet zeuren na alles wat jij in je schoot geworpen hebt gekregen.’ Ik heb me keihard voor mijn radio- en televisiewerk ingezet om toch maar het gevoel te hebben: ik verdien het. En ik deed er ook alles aan om iedereen te tonen: ja, ik ben wel echt blij, hoor. En zo bleef ik maar voortdoen, om niet te hoeven toegeven dat ik me helemaal niet zo goed voelde – ook omdat dat zo vreselijk ondankbaar zou klinken. Nu durf ik hardop te zeggen: succes maakt niet gelukkig.»

HUMO Eén van de tips van de site ‘How to Overcome Your Quarterlife Crisis’ is: laat je niet vangen door het idee dat je, met alle kansen die je kreeg, niet het recht hebt ongelukkig te zijn. Je kunt de dingen pas oplossen als je toegeeft dat je je niet goed voelt.

Daeleman «In deze tijd is het not done om toe te geven dat je niet vrolijk en happy bent. Alles moet perfect zijn, je moet zo veel likes hebben. Er is geen dislike-knop. Ik bedoel: iedereen moet alles fijn vinden en je moet constant de beste versie van jezelf tonen. Mensen stellen zich daar geen vragen meer bij. Het is vanzelfsprekend dat je op Instragram alleen de mooie beelden van je leven zet. Ik heb ook al gemerkt dat mensen het eng vinden dat ik in mijn boek zo vaak ongelukkig ben. Ze zeggen: ‘Dat je dat durft schrijven!’»

HUMO Misschien lucht het hen tegelijk ook op.

Daeleman «Dat hoop ik.»

undefined

null Beeld

undefined

'Toen ik mijn boek herlas, dacht ik: 'Het is bijna clownesk zoals ik in steden en langs rijstvelden loop te huilen. Misschien moet ik het allemaal een beetje minder eerlijk opschrijven.''


Instagramkoppeltjes

HUMO Je kunt, kind van je tijd dat je bent, op reis geen seconde zonder je iPad en iPhone. Je bent, geef je zelf toe, verslaafd.

Daeleman «Ja, mijn moeder zit ook op Facebook, maar zonder haar leven ernaar in te richten. Haar leven is veel minder op de sociale media geënt dan het mijne. Maar 12-jarigen zijn daar dan weer erger in dan ik. Ik ben echt blij dat ik nu geen 12 ben: bij die generatie zal de quarterlife crisis er nog duizend keer harder inhakken. De sociale druk bij die generatie ligt op die jonge leeftijd al veel hoger. Op Instagram tonen wat voor mooie kleren je draagt, hoeveel je hebt gesport, hoe perfect je lijf is en hoe mooi je leven: het is een must. Maar niks van wat ze tonen gaat over hoe ze zich echt voelen – wat natuurlijk op een gegeven moment, weet ik nu, toch keihard komt bovendrijven. En dan begin je het ook te doorzien. Van de koppeltjes die hun ‘Kijk eens hoe perfect wij samen zijn’-beelden op Instagram beginnen te zetten, denk ik meteen: ‘Hm, daar gaat het volgens mij niet zo goed.’»

HUMO Werk je aan je verslaving?

Daeleman «Zeker, want ik wil ervan af. Elke keer die paniek als de batterij leeg is. Ik heb nu ook weer een gewone wekker. Ik slaap niet meer met mijn telefoon naast me en ik ben zelfs oprecht opgelucht als mijn batterij plat is. Ik heb mezelf ook een vaste regel opgelegd: geen Facebook voor negen uur ’s ochtends. Overdag mag ik mijn pagina wel af en toe checken, maar ’s avonds is het weer taboe. In het begin is het even lastig, want je bent heel snel niet meer mee.»

undefined

'In Azië was er geen werk of sport om me op te focussen. Ik moest er mezelf onder ogen zien. En toen kwamen de tranen'

HUMO En hoe zit het met je fear of missing out?

Daeleman «De drang om op vrijdagavond naar buiten te gaan omdat je op Instagram foto’s van alle hippe feestjes ziet, ben ik helemaal kwijt. Ik vind het prima om hier in mijn zetel naar ‘K3 zoekt K3’ te kijken. Dat ik elke vrijdagavond weg móést, was volgens mij ook omdat ik zo bezig was met wat anderen van mij vonden. Of ze de manier waarop ik in het leven stond, goedkeurden. Allemaal een gevolg van dat plotse succes en al die ogen die opeens op mij gericht waren. Het blijft toch heftig, hoor: dat er een stortvloed van artikels verschijnt als ik mijn haren zwart verf.»

HUMO Je reageerde toch goed op al die haaronzin? Je stuurde een foto rond van Obama die zegt: ‘Can I live’?

Daeleman «Ja, maar als ik die hetze een jaar eerder over me heen had gekregen, dan was ik compleet gek geworden. Van dat oordelen en veroordelen raakte ik helemaal van slag. Zeker in het begin. Wanneer mensen me toen aankeken, probeerde ik voortdurend in hun ogen te lezen wat ze van me vonden.»

HUMO Dat je zo snel voor radio en televisie gevraagd bent, en dat het daar allemaal best lukte, gaf je natuurlijk een goed gevoel: ‘Ze vinden me hier leuk.’ Dan wil je...

Daeleman «...dat dat gevoel constant bevestigd wordt? Tuurlijk! Maar vorig jaar werd het opeens minder. In plaats van zes jobs – lifestyleprogramma’s én liveshows – deed ik alleen nog radio en omroepwerk. Plots kreeg ik geen nieuwe aanbiedingen meer. Als die carrousel van bevestiging ineens stopt, denk je: ‘Oei, ik heb zeker iets verkeerds gedaan.’ Het was ook op dat moment dat ik had besloten dat ik weer alleen wilde zijn. En toen kwam de realiteit opeens op me af. ‘Wat wil ik eigenlijk? Wie ben ik?’ En toen dacht ik dus: ‘Ik moet weg, op reis, ik moet nadenken.’ In Azië was er geen werk of sport om me op te focussen. Ik moest er mezelf onder ogen zien. En toen kwamen de tranen.»


Candy Dulfer worden

HUMO Je vond het doodeng om alleen te zijn, schrijf je.

Daeleman «Ik ben erg bang voor eenzaamheid. Ik heb een doembeeld in mijn hoofd dat ik alleen ga sterven. Dat lijkt me vreselijk. Ik heb afgelopen week mijn boek aan mijn vrienden voorgesteld en de dagen voordien heb ik alleen maar gedroomd dat er niemand zou komen. En dat degenen die het boek hadden gelezen, zeiden: ‘Nu willen we je vriend niet meer zijn.’»

HUMO Waar haal je het?

Daeleman «Ik weet het niet. Toen ik in de media terechtkwam, ben ik veel vrienden kwijtgeraakt vanwege jaloezie. Ik denk dat dat in mijn hoofd wel iets heeft aangericht.»

HUMO Op school was je toch zeker populair?

Daeleman «Helemaal niet. In het middelbaar werd ik flink gepest. Ik zat op internaat. Daardoor zat ik in een zwakke positie, want ik had veel heimwee naar huis. En die zwakheid buitten kinderen graag uit. Ik volgde ook de muzikale richting, speelde saxofoon en deed dat niet slecht. Ik vermoed dat ook dat jaloezie veroorzaakte. Ik ben door dat pesten uiteindelijk humane wetenschappen op een andere school gaan volgen. Mijn saxofoondiploma heb ik in het deeltijdse kunstonderwijs behaald.»

HUMO Heb je je muzikale talent van een ouder geërfd?

Daeleman «Nee. Ik ben een beetje de rare in de familie. Mijn ouders zijn allesbehalve creatief: mijn vader is zelfstandige, mijn moeder is huisvrouw.»

HUMO En jij droomde ervan saxofoniste te worden. Waarom?

Daeleman «Mijn papa luisterde veel naar Candy Dulfer en vanaf het moment dat ik haar had zien spelen, dacht ik: ‘Ik wil Candy Dulfer worden.’ De saxofoon kreeg ik, haar lijf helaas niet (lacht).»

HUMO Vond je vader dat een goed plan: Candy Dulfer worden?

Daeleman «Dat weet ik niet. Maar mijn ouders houden veel van muziek en hebben zelf nooit de kans gehad om een instrument te leren bespelen. Vandaar dat ze het ons zeker gunden. Mijn zus speelt ook saxofoon. Eigenlijk mochten wij alles proberen wat we wilden: ik heb atletiek gedaan, turnen, woordkunst...»

HUMO Eén van de typische kenmerken van de quarterlife crisis-generatie: ze mogen alles doen wat de ouders graag hadden willen doen.

Daeleman «Dat is dus niet alleen een voordeel. De generatie van mijn ouders stond in een mooie, afgebakende wei toen ze moesten kiezen: niet te veel opties, alles heel overzichtelijk. Ons hebben ze in het Andesgebergte gezet: ‘Kies maar een berg.’ En als je de foute berg koos, was je wel heel slecht bezig. Ik heb lang niet geweten wat ik moest doen. Journalistiek leek me wel wat, maar dat ging iedereen doen en was dus niet bijzonder genoeg. Ik heb een toelatingsexamen voor een theateropleiding gedaan, maar daar was ik niet door – tot grote opluchting van mijn ouders. Het was al september toen één van mijn vrienden zei: ‘Is radio niks voor jou?’ Ik kon nog net aan het toelatingsexamen meedoen en was geslaagd. Daarna was er geen tijd meer om een alternatief te zoeken, dus mijn ouders konden niet zeggen: ‘Doe het niet.’ En vanaf dan ben ik van het één in het ander gerold.»

HUMO Zijn je ouders trots?

Daeleman «Vast wel. Alleen maken ze zich soms misschien een beetje zorgen om me. Ik denk dat de wereld waarin ik leef, wat ik doe en meemaak, voor hen moeilijk te begrijpen is.»

HUMO Wat vonden ze van je boek?

Daeleman «Mijn moeder vond het heel mooi, zei ze, maar ik denk dat het voor hen ook wel even schrikken was. Wij zijn thuis wel grote praters, maar niet als het over emoties gaat. Ze wisten wel dat ik heftig was, maar ik weet niet of ze beseften dat het zó erg was. Ik bewandel een heel ander pad dan zij voor mij voor ogen hadden, en soms denk ik dat mijn bewijsdrang dáár vandaan komt, uit de hoop hun ooit te kunnen tonen: ‘Zie je wel, zo kan het ook!’»

undefined

null Beeld

undefined

'De generatie van mijn ouders stond in een mooie, afgebakende wei toen ze moesten kiezen: niet te veel opties, alles heel overzichtelijk. Ons hebben ze in het Andesgebergte gezet: 'Kies maar een berg.''


Goe gegeten

HUMO De quarterlife crisis wordt ook wel gezien als een vorm van uitgesteld volwassen worden – doordat ze vaak hun zin kregen en weinig teleurstellingen en mislukkingen meemaakten, leren de QLC’ers pas laat voor zichzelf instaan. Jij worstelt in je boek ook met ‘volwassen worden’, met de onbeheersbare chaos in je hoofd en het gevoel dat alleen reizen niet echt goed lukt.

Daeleman «Ja, maar ik vind dat dingen tegenwoordig heel snel als ‘falen’ beschouwd worden. Wanneer je eerste studie niet de juiste keuze blijkt te zijn, krijg je meteen te horen: ‘Je weet niet wat je met je leven wil aanvangen.’ En als je op reis gaat, hoort dat van begin tot eind geweldig te zijn. Gaat alles steeds mis, zoals bij mij, dan denk je meteen: ‘Ik ben mislukt.’ Dat wil ik ook tonen met dit boek: ook al was ik in de ogen van veel mensen aan het falen tijdens deze reis, ik heb er wél heel veel van geleerd.»

HUMO Je had heimwee, schrijf je, naar de soep van mama, en naar de sms’jes van je vader.

Daeleman «Wat ik vooral miste, was iemand die voor mij zorgde. ‘Er was niemand,’ zeg ik in mijn boek, ‘om te vragen: ‘Heb je alles bij?’’ Ik ben heel chaotisch en dan is zo iemand handig. Mijn ex-vriend was een enorme regelaar: hij zorgde supergoed voor me. Toen ik de ochtend deed op de radio, kwam hij later werken en bracht hij de spullen mee die ik ’s ochtends had vergeten. Ik heb echt een manier moeten vinden om mijn chaos te beheersen toen ik alleen ging wonen. Van de weeromstuit ging ik daar meteen heel ver in: alles moest op de juiste plek blijven liggen. Dat bracht rust in mijn hoofd, dacht ik toen. Maar op vakantie ben ik zo veel tandenborstels, kleren en schoenen kwijtgeraakt dat ik heb moeten leren accepteren dat ik nu eenmaal zo ben. Ik vind het nu best dat mijn tafel vol spullen ligt. En als ik mijn schoenen straks in het midden van de gang uitdoe, dan staan die daar over twee dagen nog. So what?»

HUMO Toch noem je jezelf een controlefreak.

Daeleman «Dan heb ik het vooral over mijn behoefte om te voorkomen dat ik gekwetst word. Dáárom wil ik graag vat hebben op wat me overkomt. Dáárom was het voor mij zo ingewikkeld om plots een mediafiguur te zijn. Ik wilde bij elke opmerking die ik over mezelf las, tegen mensen zeggen: ‘Denk niet zo over mij. Zo heb ik het niet bedoeld.’ Hele nachten lag ik na te denken: ‘Als ik dit doe, kan ik hun kijk op mij misschien veranderen.’»

undefined

'Ik ben er nog niet helemaal van af, van de angst dat mensen me stom vinden, en dom en lelijk'

HUMO Je maakt je in je boek ook zorgen of je ooit wel van de straat zult raken. Afwijzingen van mannen moeten bij jou ook hard aankomen.

Daeleman «Absoluut. Als ik verliefd word en het draait weer op niks uit, dan kan ik daar echt mijn hoofd over breken. Waar is het misgelopen? Wat heb ik verkeerd gedaan? Zelfs als iemand me ’s ochtends niet vriendelijk goedendag zegt – waarschijnlijk vanwege een ochtendhumeur – is mijn eerste reactie: wat heb ik fout gedaan? Door op reis zo veel verschillende soorten mensen te ontmoeten, heb ik geleerd dat ik niet per se moet begrijpen waarom mensen op een bepaalde manier reageren. Ik heb er ook geen invloed op.

»Nu, ik ben er nog niet helemaal van af, hè, van die angst dat mensen mij stom vinden, en dom en lelijk.»

HUMO Lelijk? Hoe kom je dáár nu weer bij?

Daeleman «Ik ben helemaal niet zeker over hoe ik eruitzie. Ik ben op vakantie bijgekomen. Ik heb, zo blijkt nu, een parasiet binnengekregen, en daardoor werd ik zwaarder. Toen ik terug was en weer ging omroepen, moest ik laten weten dat mijn kleren een maat groter moesten zijn. Dat was toch even slikken. En uiteindelijk moest ik die extra kilo’s ook aan de kijkers tonen. Daar keek ik niet naar uit. Na mijn eerste omroepdag stroomden de berichten binnen: ‘Amai, goe gegeten op vakantie, zeker?’ Dat zet ik dan toch niet makkelijk van me af. Je moet weten: ik was als 17-jarige echt mollig. Iedereen vond mij niet om aan te zien. Dat ik een tv-job kreeg, was voor mij echt een enorme verrassing, en ook wel een beetje een overwinning op de personen die me indertijd zo afkeurden.»

HUMO ‘Misschien moet ik stoppen met elders bevestiging te zoeken,’ schrijf je. ‘Misschien is dat de sleutel tot rust in mijn hoofd.’ Jezélf bevestiging geven zou al veel oplossen.

Daeleman «Ja. Ik moet mijn boek snel nog eens lezen, denk ik (lacht). Het is zo verleidelijk, hè, om weer terug te glijden in die wereld van uiterlijkheden, van bekeken en bewonderd worden. Maar ik probeer mezelf daar dus tegen te verzetten.»

HUMO Je zegt net dat afgewezen worden door mannen je flink in verwarring brengt. Waarom val je dan altijd op mannen die je niet kunt krijgen?

Daeleman «Omdat ik last heb van zowel bindingsangst als verlatingsangst. Ik denk heel lang: ‘Niet te dicht komen! Niet te dicht!’ Ik ben als de dood dat ik tegenval als iemand me echt leert kennen. Maar zodra ik over die grens heen ben, word ik een koala en laat ik niet meer los. Ik ben vreselijk intens in relaties. Ik zeg altijd dat er twee soorten mensen zijn: trapmensen en glijbaanmensen. Trapmensen gaan stapje voor stapje, en zetten een stapje terug als het even niet goed gaat. Ik ben een glijbaanmens. Ik smijt me en hoop dat ik goed terechtkom. Nadenken doe ik altijd achteraf en dan is het te laat: ik kan dan niet meer terug.»

undefined

'In relaties denk ik heel lang: 'Niet te dicht!' Maar zodra ik over die grens heen ben, word ik een koala en laat ik niet meer los'

HUMO Je had je ook niet zo goed voorbereid op je reis. Maar eigenlijk heb je je niet in rare avonturen gestort. Je dacht dat je ginder de sterren van de hemel zou gaan poepen, maar daar is niks van in huis gekomen.

Daeleman «Ik heb me nergens in gestort, nee, dat is waar. Omdat ik daar geen vangnet had, omdat ik wist: als het hier misgaat, moet ik het zelf oplossen. Ik was daar echt helemaal anders. Ik was ook erg voorzichtig met alcohol, omdat ik dacht: als ik zat ben, is er niemand die voor mij kan zorgen.»

HUMO Je zorgde voor jezelf.

Daeleman «Ja, omdat ik niet dood wou! Maar dat zorgde ook voor druk.»

HUMO Maar je kunt het dus wel.

Daeleman «Het is gewoon heel vermoeiend. Daardoor ben ik bang geworden dat ik misschien ook vermoeiend ben voor iemand anders, dat ik echt niet makkelijk ben in een relatie. Goed, we zien wel.»

HUMO Je hebt ook nagedacht over waar je op professioneel vlak naartoe wil. Ben je er al uit?

Daeleman «Ik ben nog zoekende. Ik probeer nu bewuste keuzes te maken. Ik heb er bijvoorbeeld voor gekozen om me eerst helemaal op mijn boek te concentreren, en daarnaast niet ook nog radio te maken. Dat zou ik een jaar geleden nooit gedaan hebben. Dit boek is het eerste wat helemaal van mij is. Ik heb álles zelf beslist. Dat voelt goed. Er zijn nu weer een paar televisievoorstellen, maar ik ga mijn tijd nemen, niet meer overal ja op zeggen. Ik ben nu ook over eigen programma’s aan het nadenken: ik zou graag dingen blijven maken die écht van mij zijn. Dan krijgen de mensen die daarnaar kijken vanzelf een juist beeld van mij, neen? Misschien dat ze me dan wel helemaal zullen begrijpen.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234