null Beeld

Every Thing Will Be Fine

Die goeie ouwe Wim Wenders kan het nog.

‘The Salt of the Earth’, zijn geestverruimende portret van de rondreizende fotograaf Sebastião Salgado, was voor de Duitse cineast Wim Wenders, zo blijkt nu, de glijbaan naar een verrassend mooie fictiefilm, zijn eerste sinds ‘Palermo Shooting’ uit 2008. ‘Every Thing Will Be Fine’ heeft misschien niet de frisheid van de parels uit de beginjaren van de cineast (‘Summer in the City’, ‘Alice in den Städten’), laat staan de monumentale schoonheid van het meesterwerk ‘Der Himmel über Berlin’, maar dit drama heeft niettemin een vreemd inwerkende kracht; ’t is een emotionele slow burner die als zacht strijklicht het hart binnenvalt.

Jawohl, de hoogdagen van Wenders mogen dan allang achter hem liggen, zijn talent gloeit in ‘Every Thing Will Be Fine’ prachtig na. Omdat het (zoals meestal) tot aanbeveling strekt om zonder voorkennis in de film te glijden, gaan we over het verhaal (dat werd neergepend door Bjørn Olaf Johannessen, wiens ‘Nowhere Man’ in 2008 werd verfilmd door Patrice Toye) zo weinig mogelijk loslaten; alleen dat de film opent met een tragisch ongeluk in de overrompelende, magnifiek in beeld gezette sneeuwvlakten van Québec. In een reeks korte scènes laat Wenders zien wat voor impact het ongeluk heeft op het leven van de direct betrokkenen: Tomas (James Franco), een Amerikaanse schrijver die na het incident een lang en bitter gevecht aangaat met zijn schuldgevoelens; en Kate (Charlotte Gainsbourg), een alleenstaande moeder die met ongelijke wapens tegen het ondenkbare strijdt. Al zijn we niet helemaal zeker of ‘scènes’ wel het juiste woord is voor de kleine levensmomenten die Wenders hier probeert vast te leggen. Een vrouw die een beetje in haar huis rondscharrelt, een koppeltje in de keuken: wat Wenders hier laat zien, is de ruimte tússen de scènes, de stilligheid tússen de grote emotionele momenten. Kleine, hyperrealistische snapshots die, voor ze de kans krijgen om klef te worden, telkens worden afgerond met een korte fade to black. En op sommige van die momenten etaleren Wenders en zijn cameraman, de Belg Benoît Debie, een soort onopvallend poëtisch meesterschap, bijvoorbeeld wanneer Tomas en Sara (Rachel McAdams) een nachtelijk telefoongesprek voeren in wat we alleen maar kunnen omschrijven als dromerige split screen. En ook die ene reflectie in het glasraam, die heel even zichtbaar wordt wanneer Tomas tijdens een lange, vreemde nacht de deur van zijn villa openzet, is een even simpele als briljante touch die laat zien dat Wenders hét nog altijd in zich heeft, zij het dan in microdosissen.

Puike vertolkingen ook: Franco is, met dat typische onpeilbare aura van hem, ideaal gecast als de schrijver die zich emotioneel in zichzelf heeft ingekerkerd; Gainsbourg stapt door de sneeuwvlakten als een prachtig gedimd dwaallichtje; en de schitterende, in Brussel geboren acteur Patrick Bauchau speelt de vader – een man die over zichzelf zegt dat hij alles in zijn leven verkeerd heeft gedaan. ‘Every Thing Will Be Fine’ wordt door veel critici afgebrand (‘Te traag, te log, te klassiek’), maar wij zagen een warme film die – en maak u klaar voor een kleffe uitsmijter – heel mooi laat zien dat, hoe zwaar het leven soms ook is, zelfs het diepste zwart vroeg of laat altijd wordt gevolgd door een fade to white.


Bekijk de trailer:

undefined

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234