null Beeld

Evil Superstars (CC Mechelen)

Onder een oplichtende hemel sloeg het middernacht in Mechelen: dokter Pawlowski hield eens te meer spreekuur in z'n rariteitenkabinet.

Tom Raes

Het is met Evil Superstars zoals met vluchten van Oosterse vliegtuigmaatschappijen tegenwoordig: je hoort her en der geruchten dat ze nog bestaan, alleen weet je niet waar ze zijn en weet niemand er precies het fijne van - tot je brokstukken begint tegen te komen en weet: ze zijn dan tóch weer geland. Van jokken is nog nooit iemand doodgegaan, en wie Mauro geloofde toen ie zei dat ze vorige zomer op Pukkelpop naar een éénmalige reünie stonden te kijken, kon zich bekocht voelen toen bleek dat Evil Superstars in het najaar nog een paar shows uit de mouw wisten te schudden. Sinds zaterdagavond is ook 2016 niet langer verstoken van z'n eigen Evil Superstars-moment: het is, kortom, een beter jaar geworden.

Het zou dan wel niet de laatste keer worden dat Evil Superstars de kop opstaken, zo wist Tim Vanhamel deze week te zeggen in Humo, het zou wel de laatste keer zijn dat dat onder deze vorm was. Voor wie erbij was op Pukkelpop, of bij één van de latere shows dat jaar, kwam één en ander namelijk bekend voor: de setlist was nagenoeg identiek. Maar aan de andere kant kon je ook het aloude gezegde 'never change a winning team' - Marc Wilmots neme nota - in de schaal werpen, gevolgd door het besef dat je in 2016 naar Evil Superstars stond te kijken en dat klagen dus sowieso een luxe was die zich niemand kon veroorloven.

Dat betekende dat ook deze keer de avond geopend werd met een grap: dertig seconden 'Satan is in my Ass', dat meteen gekortwiekt werd om plaats te maken voor het potige '1.000.000 Demons Can't be Wrong': opnieuw het enige voldragen nummer van debuutplaat 'Love is Okay', en het beste bewijs dat ook lelijke liedjes niet per se lang hoeven te duren. En naast gitaren werden ook uw voeten weer met verve bespeeld door Mauro en trawanten: bekend materiaal als 'If You Cry (I'll Go to Hell)' en 'Laserblack' werd afgewisseld met obscuurder ('A Few Screams (For the Teens)', 'Darkagedisco', 'Good News for Women') of nieuw spul. Maar die zeldzame keren dat er op herkenning gemikt werd, was het ráák: 'I Can't Seem to Fuck Things Up' had een broederlijke samenzang tussen Pawlowski en Vanhamel, 'Holy Spirit Come Home' mat 40 graden koorts en werd prompt uitgeroepen tot populairste Europese vakantiebestemming, en de zwiepende fallus van 'B.A.B.Y.' liet zich ook deze keer niet wegrelativeren. 'Iedereen hier is verdoemd', wist Mauro na die laatste te melden, bij wijze van bindtekst. We konden niet zeggen dat het nieuws als een verrassing kwam.

Maar het was vooral bij het rondje 'nagelnieuw maar loodzwaar' - 'Cosmic Dance' en 'Hail the Rectangle', heette dat volgens het stukje setlist dat we na wat knokken naar buiten wisten te smokkelen - dat het besef volledig doordrong: 'Hé, ik sta niet bepaald naar een opgewarmd lijk te kijken'. Integendeel: voor de vierde keer al in één jaar kregen we het bewijs dat er nog genoeg leven zit in Evil Superstars. Alleen de vraag hoe dat zich voortaan zal uiten blijft nog over. Eén voordeel: wie in de jaren negentig z'n tijd al ver vooruit was, kan ook in de volgende eeuw nog doen alsof ie piepjong is.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234