Ex-minnaars: Herman Brusselmans en Tania De Metsenaere

Meer dan vier jaar zijn ze nu al ex-minnaars, maar Herman Brusselmans en Tania De Metsenaere doen nog veel samen. Een aangrijpend interview geven, bijvoorbeeld, over schrijven, leven, liefhebben, achter een struik zitten schijten, scheiden en borstkanker de deur uit schoppen.

Voor ons dinertje hebben we in de loft van Brusselmans (57) zitten praten over ‘Poppy en Eddie en Manon’, de 700 gram die de schrijver heeft toegevoegd aan zijn obese oeuvre en die het relaas is van het afgelopen jaar. ‘Vijf sterren,’ zegt Tania (50), en ze weegt de pil van 544 bladzijden op haar hand.

Tania De Metsenaere «Het is een typische Brusselmans: bullshit loopt hand in hand met een diepe, diepe liefde voor sommige mensen en dieren. Een cocktail waar ik nog altijd gek op ben.»

Herman Brusselmans «Dank u, Tania.»

Tania «Voor mij is het ook een ijkpunt in zijn oeuvre, omdat het over een ijkpunt in ons leven gaat: we zijn nu vierenhalf jaar uit elkaar, en voor het eerst heeft – enfin, had – één van ons beiden een andere relatie.»

HUMO Waarmee we meteen bij de Manon uit de titel zijn. Het is toegestaan om daarin Melissa Janssens te herkennen, de journaliste van P-Magazine met wie Herman in 2013 een relatie begon.

Tania «Ik had het sneller door dan hij. Herman had me over haar verteld...»

Herman «Zoals ik Tania alles vertel.»

Tania «...en na een paar afspraakjes met Melissa vroeg ik hem of hij me niets moest vertellen. Hij was verrast, en ik zei: ‘Ik denk dat jullie een koppel zijn. Ik denk dat jij een lief hebt!’»

Herman «Ik was blij en opgelucht dat ik dat kon toegeven. Tania moest het sowieso als eerste weten, maar ik was wel bang om het te vertellen. Want we waren op dat moment al drie jaar geen koppel meer, maar wel nog heel erg close met elkaar – Tania is altijd mijn soulmate gebleven. Ik kon niet inschatten hoe ze zou reageren op een derde die daar plots bij kwam. Niet dat ik verwachtte dat ze daar een groot drama van zou maken, maar ze had ook kunnen zeggen: ‘Shit, díé griet toch niet?’ Of ze had kunnen vinden dat ze te jong was – Melissa was toen 25 – of te dit of te dat. Maar Tania reageerde op een fantastische manier, en dat was het moment waarop ik wist: nu kan ik er echt voor gaan.

»Hoe kort ook, het is een belángrijke relatie geweest. Na Tania was ik ervan overtuigd dat ik nooit nog iets van die intensiteit zou meemaken. Maar toen kwam Melissa, en dacht ik: ‘Fuck, met haar kan ik de rest van mijn leven doorbrengen.’ Dat was ook echt mijn plan, én het hare. Maar het is anders gelopen: Melissa struikelde over de schrijver in mij die nu en dan raar doet, en te veeleisend is, en zijn meisje doodknijpt met liefde. En daarnaast was er een levensgroot praktisch probleem: onze dagen volgen een verschillend ritme. Ik leef ’s nachts, terwijl Melissa een ochtendmens is. Ze wil een partner die samen met haar gaat slapen en samen met haar opstaat – wat ik helemaal begrijp.»

HUMO Je beschrijft in ‘Poppy en Eddie en Manon’ hoe je een week in een Gents hotel logeerde omdat je loft herschilderd werd. Daar lukte het je wél om te leven in het licht en te slapen in het donker.

Herman «Ik wilde toch vermijden dat het kamermeisje om vier uur ’s middags moest komen poetsen.»

Tania (glimlachje) «Herman is heel beleefd.»

Herman «Thuis gleed ik als vanzelf weer in m’n ouwe ritme. Ik heb de nacht op de één of andere manier nodig om de waanzin in mijn hoofd om te zetten in het soort boeken dat ik schrijf. Eigenlijk is ‘Poppy en Eddie en Manon’ een boek over een fundamenteel eenzaam mens. Want het gaat wel veel over die drie, maar ze zijn zelden fysiek aanwezig. Haal alle passages eruit waarin de schrijver alleen is, en je houdt maar een kwart van het boek over. Mijn leven blijft toch: de nachten die ik alleen doorbreng.»

HUMO Nachten waarin...

Herman «...ik me afvraag of mijn lief niet continu in bed ligt met zo’n hipster met een knot in z’n haar, ik neurotisch nadenk over een geschikte titel voor mijn boek en nauwkeurig turf hoe vaak ik moet gaan pissen. Je zit hier voor een halve wacko, dus.»

HUMO De ‘driekwart waanzin’ waar je het in je roman over hebt.

Herman «Ik ben in wezen een doordeweekse lul-de-behanger, maar wel een lul-de-behanger die buien heeft, die soms depressief is of zwartgallig of whatever. Zonder die buien was ik misschien wel de bijna-perfecte partner geweest voor een vrouw, maar was ik ook geen schrijver geworden. Had ik de keuze, dan zou ik nog altijd opteren voor de man-met-buien, omdat ik schrijver wil blijven. De literatuur is mijn redding. En mijn leven kromt zich naar die literatuur – niet omgekeerd. Wat ik nu doe, moet straks opgeschreven worden. Daar begin ik me soms naar te gedragen: ‘Nog vijf hoofdstukken, dus dát en dát moet nog gebeuren in mijn leven.’»

Tania (fijntjes) «Maar daar heb je niet altijd vat op, hè.»


Emotionele dommigheid

HUMO Stel je je Herman weleens voor zonder complexen en neuroses, Tania?

Tania «O nee. Dan was ik nooit voor hem gevallen. Het is net de combinatie van de twee die zo fijn is: de warme, liefdevolle, betrekkelijk normale man en het melancholische, veeleisende nachtdier. Maar die combinatie doet hem soms ook de das om.»

Herman «Drie keer al. In mijn eerste huwelijk was dat bezeten schrijven er al – toen nog gecomplementeerd met bezeten zuipen. Daarna was er heel lang Tania, maar ook zij is op een bepaald moment weggegaan. En nu is er dus Melissa.»

Tania «Er zijn altijd twee partijen, hè. Je mag het niet voorstellen alsof jij de grote schuldige bent die zijn vrouwen wegjaagt. Het lag ook aan mij, en het ligt ook aan Melissa. (Tot Humo) Maar het is waar: ik heb hem dikwijls de raad gegeven om bij Melissa niet dezelfde fouten te maken als bij mij.»

HUMO Een citaat over jou uit 1989, Herman: ‘Hij geeft veel aan mensen, maar in ruil verwacht hij onvoorwaardelijke liefde. Hij is enorm veeleisend: emotioneel wil hij het onderste uit de kan.’ Weet je van wie?

Herman «Zeg het maar.»

HUMO Gerda, je eerste vrouw. Eentje uit 1993: ‘Herman is emotioneel héél vrijgevig, maar in ruil wil hij een relatie tot op het bot.’

Herman «Van Tania?»

HUMO Juist.

Tania (lacht)

Herman «Dan moet je je toch afvragen of dat geen emotionele dommigheid van mij is. Drie keer dezelfde fout: dat is idioot, hè.»

Tania «Nee, dommigheid is het zeker niet.»

Herman «Maar na Tania had ik toch de kracht moeten hebben om dat te veranderen. De breuk met haar was een bom. Dat spatte werkelijk uiteen in mijn gezicht, ik was daar ongelooflijk kapot van. Met die ervaring in het achterhoofd had ik meer rekening moeten houden met hoe een vrouw van 25 – ondertussen 26 – in het leven staat. Melissa zit er niet op te wachten om alleen maar thuis te zitten en voor haar vent te zorgen. Ik kan de mantra zo afratelen: ‘Geef haar de tijd om fulltime bezig te zijn met haar job. Eis niet te veel. Verwacht niet dat ze én kan koken én met mij naar Amsterdam rijdt én als er een kind komt – want daar hebben we over gepraat – daar 90 procent van de tijd voor zorgt.’ Maar ik heb het dus niet in de praktijk gebracht.

»Ik wilde mijn vrouwen helpen, er altijd voor ze zijn. Zo zag ik de liefde: ik heb jou voortdurend nodig, en jij hebt mij voortdurend nodig, en dus moeten we elkaars schaduw zijn. We moeten aan elkaar geplakt zijn. Maar dat deugt niet. Je verstikt iemand op die manier. Soms willen mensen dat je back off doet, hebben ze je even niet nodig. Maar dat begreep ik nooit.»

HUMO Je kreeg hem dat niet uitgelegd, Tania?

Tania «Ik was me daar zélf niet van bewust. Mijn beslissing om weg te gaan was niet het eindpunt van een lang proces: ik nam ze snel en onverwacht. Het is niet zo dat er al jaren een sluipend gif in onze relatie zat.»

Herman «Veel mensen dachten verkeerdelijk dat Tania alleen maar voor mij leefde.»

Tania «Dat was voor een stuk ook zo. En laat de feministen daar maar over kijven: ík was daar gelukkig mee. Ik zorg graag, punt. Maar heel plots kwam er dus een dag waarop ik dat niet meer wilde. Ik was me daar liever langzaam bewust van geworden.»

Herman «Dan hadden we het kunnen aanpakken. Dan hadden we dingen kunnen uitpraten en veranderen. Maar inderdaad, op een dag zei ze: ‘Ik trek het niet meer. Ik ga ergens anders wonen.’ Ik kon het eerst niet geloven.»

Tania «Ik neem het mezelf echt kwalijk dat ik het allemaal niet voorvoeld had. Ik heb ongelooflijk lang met een schuldgevoel rondgelopen. Ik had de idylle kapotgemaakt! Terwijl ik hem nog altijd doodgraag zie. Herman is de vent van mijn leven.»

Herman «Er begon toen een tijd van ruzie en jaloezie en achterdocht. Zo’n periode hadden we in onze relatie niet gekend: wij maakten nooit ruzie. Maar plots was het wel zo. Verwijten, Tania die furieus bij me vertrok, nachtelijke sms’en over en weer. Tania had dan weleens, euh, een half glas wijn te veel op, en dan kwam er een agressie in haar naar boven die ik niet kende. Waarop ik dan weer in zelfanalyse ging: ‘Als Tania nu plots agressief is, wil dat zeggen dat ze opkomt voor zichzelf, en dat voorheen niet deed. En wil dát dan zeggen dat ik altijd een vrouw heb gewild die alleen maar meegaand is?’ Misschien was ik het inderdaad zo gewoon dat vrouwen altijd voor me zorgden.»

HUMO Melissa is expliciet niet zo.

Herman «Nee, en ze is daar altijd heel straight in geweest. Ze zei niet: ‘O, schatje, ik ga morgen m’n rijbewijs halen zodat ik je voortaan altijd kan voeren.’ Nee, ze zei: ‘Ik heb geen rijbewijs, en doe alles met de trein – neem jij dan ook gewoon de trein.’ Dat was iets nieuws voor mij. En ik had daarin moeten meegaan.

»Een relatie is ook een bedrijfje. Je mag zo verliefd zijn als je wil, je mag zo veel met elkaar in bed liggen als mogelijk is, op een bepaald moment moet iemand opstaan om de vuilniszakken buiten te zetten. En Melissa was niet zinnens om dat voor mij te doen. Zij zei: ‘Run jij je eigen bedrijfje maar.’»

HUMO Nadat jij uit het bedrijfje was gestapt, Tania, zocht je een psychologe op.

Tania «Ik kon niet uitgelegd krijgen wat er aan de hand was – niet aan Herman, maar ook niet aan mezelf. Ik zat er te dicht op: ik had afstand nodig.

»Ondertussen heb ik een helderder zicht op de dingen. Weet je, Herman heeft altijd graag iemand gevormd. En ik liet me graag vormen. Maar misschien was ik op een bepaald moment klaargevormd. Misschien was ik ‘af’.

»(Tot Herman) Ik ben blij met de vrouw die ik nu ben, en daar heb jij een groot aandeel in.»

HUMO Heeft zij jou ook gevormd, Herman?

Herman «Ja, natuurlijk! Tania heeft mij een stuk sterker gemaakt. Stoppen met drinken in 1993, mijn angstaanvallen indammen, met mijn aangeboren pessimisme omgaan: daar heb je weerbaarheid voor nodig, en die weerbaarheid kreeg ik van Tania. Ik ben een fundamentele twijfelaar die voortdurend gelooft dat wat hij doet op geen kloten trekt. Zij helpt me dan uit de put. Want dat ben ik: iemand die nu en dan uit de put geholpen moet worden. En dat hoeft dan niet met een praatsessie van twee uur. Soms is een blik van haar al genoeg. In die blik zie ik dan altijd dat ze me ernstig neemt, en dat ze wat ik voel nooit zal afwimpelen als iets onbeduidends.»

Tania «Op 23 december kenden we elkaar 23 jaar. We zijn die avond samen gaan eten, en daar werd ik echt wat melancholisch van. Plots schoot door mijn hoofd hoe ik 23 jaar geleden helemaal niet wist hoe drastisch mijn leven van de ene op de andere seconde zou veranderen. Mensen vragen me soms of ik het opnieuw zou doen. Natuurlijk! Meteen! Ik heb geen spijt – behalve dan van de manier waarop het geëindigd is.»

Herman «Het heeft tijd gevraagd, maar nu voel ik een diep respect voor haar beslissing. Omdat Tania heeft gedaan wat je fundamenteel moet doen in het leven: voor jezelf kiezen. Ik heb respect voor iemand die zegt dat ze achttien jaar gelukkig is geweest met een vent, maar het nu anders wil. Tania heeft op een heel propere manier voor zichzelf gekozen. Melissa ook, trouwens. Zij zegt: ‘Wat jij wilt, kan ik je over tien jaar geven.’ Ik begrijp dat. Alleen: zij heeft tijd, ik niet. Ik ben over tien jaar een oude vent. En ik ben niet ongevoelig voor wat er rond mij gebeurt. Patrick De Spiegelaere, (pdw), Fons van The Scabs, Luc De Vos, drie weken geleden nog een goeie vriend van me: het is niet absurd om op mijn leeftijd geen tien jaar meer vooruit te plannen.»


Met moeder op huwelijksreis

HUMO In ‘Poppy en Eddie en Manon’ tel je uitgebreid af naar een reisje naar Ibiza, waar je samen met Melissa de 50ste verjaardag van Tania gaat vieren. De trip zelf handel je vervolgens op een schamel paginaatje af.

Herman «In de stijl van een vertelseltje, ja: ‘En toen dit, en toen dat, en toen...’ Ik heb het bewust zo kort gehouden, omdat zo’n reis naar Ibiza niet mijn leven is. Ik heb me er geamuseerd, hoor, het waren vier goeie dagen: het feest van Tania, de tochtjes op de Vespa met Melissa. Maar ik ben niet thuisgekomen met de gedachte die Tania wél heeft: ‘Ik wil daar zo vaak mogelijk zijn.’»

Tania «Ibiza is mijn tweede thuis. Ik kom daar toe, en er valt meteen een lichtheid over mij. Ik kan er ook goed nadenken: toen ik ziek was, heb ik daar beslist om een chemokuur te volgen.»

HUMO Waarom verhuis je niet?

Tania «Ik speel halvelings met het idee om er te gaan wonen. Herman is altijd de passie geweest in mijn leven. De uitkomst van een memorabel gesprek met Herman en Melissa in mijn tuintje was dat ik weer zo’n passie moet zien te vinden. De behandeling van mijn kanker is voorbij, en ik voel alweer een onrust opkomen: wat gaat die passie zijn? Ik ben niet op zoek naar een relatie, dus moet ik ze misschien wel in een job vinden. En misschien moet dat wel een job op Ibiza zijn.

»Wat me tegenhoudt is dat ik Herman dan moet achterlaten.»

HUMO Die kan mee.

Herman «Dat gaat niet. Dit is mijn biotoop. ‘Ik liep over straat in het Patershol’: dat verwacht mijn lezer van mij. Als ik plots schrijf dat ik op Ibiza een wandeling maak, gaat die dat niet pikken.»

Tania «Waarom niet?»

Herman «Ik kan toch niet ineens een chroniqueur van het leven op Ibiza worden? Een Ibizaschrijver?»

Tania «Maar je bent toch een chroniqueur van het léven? De specifieke plek doet er toch niet toe?»

HUMO Ik lees je toch ook niet in de eerste plaats omdat je me zo’n helder inzicht in het stratenplan van Gent verschaft.

Herman «Mja, maar toch... Op Ibiza is er niets dat ik kén. Ik moet daar weer van nul af aan beginnen.»

Tania «Nu zijn we er: je bent gewoon honkvast. Niet te verplanten. Met je eerste vrouw ben je op huwelijksreis geweest naar Luxemburg. En onze huwelijksreis heb ik met m’n moeder mogen doen, terwijl jij thuisbleef (lacht).»

Herman «Ik ben nu eenmaal iemand die genoeg heeft aan deze ruimte. Hier mijn zetel en mijn boeken, daar mijn televisie, en ginder het bureau waar ik aan schrijf. Ik ben daar content mee. Zoals ik ook content ben met de aangename sleur van een relatie.»


De smartphoneblues

HUMO Uit ‘Poppy en Eddie en Manon’ leer ik ook dat het leeftijdsverschil tussen jou en Melissa op zich niet zo’n probleem was. Wel dat jij eigenlijk niet in dezelfde tijd leeft als zij.

Herman «Klopt, en dat heeft veel te maken met de sociale media. Ik lees nieuws nog vaak in de krant. Voor de generatie van Melissa bestaat het concept nieuws – als in: iets dat je na de feiten van iets of iemand verneemt – nauwelijks nog. Ze weten alles op het moment zelf, omdat het op hun schermpjes verschijnt.»

HUMO Is dat zo’n probleem?

Herman «Nee, maar het gaat me om het beslag dat die schermpjes op je leggen. Het lijkt alsof geen enkel nieuwsfeit – in de ruime wereld, maar ook in de privésfeer – nog verborgen blijft. En dat gaat dag en nacht door. Om twee uur ’s nachts zijn ze allemaal nog op hun smartphone bezig. Dat ik dan denk: ‘Ligt heel de wereld nog wakker, en zijn jullie allemaal samen nog dingen aan het bespreken?’

»Op mijn 25ste was ik weliswaar al getrouwd, maar ik wist van niks. Terwijl 25-jarigen nu een heel ruime kijk hebben op de wereld. Niet alleen de wereld van Palestina, Syrië en Oekraïne, maar ook de wereld van het ex-buurmeisje, de klasgenoot uit het middelbaar en de achternicht in het buitenland. Er is zoveel meer informatie.

»Jonge vrouwen zijn ook veel zelfbewuster dan vroeger. Ze kiezen in de eerste plaats voor een eigen leven. Een man kan daarin passen of niet. En natuurlijk hebben ze ook allemaal hun twijfels en hun verliefdheidjes, maar ze kiezen zelf hun prioriteiten. En Tania, die een generatie ouder is, heeft dat op een bepaald moment ook gedaan.»

HUMO Zou je nu graag een vrouw van 25 zijn, Tania?

Tania «Ja, best wel. Ik heb veel twintigers en dertigers in mijn vriendenkring, en die leren me veel.»

Herman «Omdat jij, ook al ben je vijftig, nog een stuk van die wereld meepakt. Terwijl ik besloten heb dat ik een ouwe zak ben die er niet meer aan meedoet. Maar zelfs los daarvan zou ik in deze tijd geen 25 willen zijn. Het lijkt me zo... vermoeiend.»

HUMO Ook een terugkerend thema in je boek: je bent moe.

Herman «Ik ben een hoop van mijn fut kwijt. Structureel moe. Fysiek vooral, want in mijn kop is alles nog helder.»

HUMO Dat komt door al dat sporten.

Herman «Ja, misschien moet ik toch maar stoppen met die triatlons. (Tot Tania) Jij hebt nog altijd de fut, de kracht en het begrip om mee te gaan met mensen. Om mee te leven. Mijn empathie is beperkter.»

Tania «Ik vind dat wel meevallen, hoor. Jij bent net een magneet voor mensen die iets van het hart moet. Omdat ze weten dat je luistert, en verdomd goeie raad geeft.»


Stapelzot en smoor

HUMO Je hebt borstkanker gehad, Tania.

Tania «Een flinke klap, dat hoef ik je niet uit te leggen. Maar in die hachelijke situatie had ik wel de beste startpositie: we waren er vroeg bij, er waren nog geen uitzaaiingen, de behandeling was borstsparend. Er zijn mensen die het niet overleven, hè.

»Ik heb anderhalf jaar op de trein van die chemokuur gezeten, en nu pas bedenk ik: ‘Amai, wat een rit was dat toch!’ Het is allemaal goed verlopen, maar ik weet dat ik voor de rest van mijn leven op controle moet. Ik ga nooit meer zéker zijn van mijn gezondheid. Af en toe valt dat me zwaar, maar 95 procent van de tijd ben ik positief.»

Herman «Je ziet er ook fantastisch uit – ik kan me niet voorstellen dat er onder die glanzende huid een kanker woekert.»

Tania «Met kaal worden had ik de grootste moeite. En ik word nu uitvoerig gecomplimenteerd met m’n korte kopje, blijkbaar staat het me goed, maar het voelt nog altijd niet aan als ík.»

HUMO Heeft de kanker je kwetsbaarder gemaakt?

Tania «Natuurlijk. Ik heb me altijd onsterfelijk gevoeld. En nu voel ik me plots heel sterfelijk. Soms word ik ’s nachts wakker en bel ik Herman: ‘Ik heb wél uitzaaiingen. En jij weet het, hè.’ Maar hij kan me gelukkig heel goed geruststellen. In dat anderhalf jaar heb ik trouwens voortdurend op hem mogen leunen.

»Vijftig worden maakte me nog wat extra kwetsbaar. Ik kwam plots tot de vaststelling dat ik weleens aan mijn toekomst mocht beginnen te werken.»

Herman (lacht) «Tania De Metsenaere, 50, begint aan haar toekomst te werken.»

Tania «Ik wil me nog één keer smijten. Nog één keer iets vinden – bij voorkeur een job – dat me begeestert. En daar ben ik nog niet uit, maar ik heb wel het gevoel dat ik altijd op m’n pootjes terechtkom.»

HUMO De complexe relatiebreuk, de kanker: zou je de afgelopen vijf jaar niet het liefst gewoon vergeten?

Tania «Nee, ik wil me die net grondig herinneren. Ik ben ongelooflijk dankbaar voor de manier waarop ik nu in het leven sta. Mijn vriendschappen, de band met Herman: ik ben heel rijk, hoor. Dat we dat samen hebben doorstaan, dat is toch grandioos?»

HUMO Daar heb je ’t weer: samen. Waarom worden jullie niet gewoon weer een koppel?

Herman «Omdat het goed is zo. In die vierenhalf jaar hebben we beiden toch een ander leven opgebouwd. Zowel met Tania als met Melissa heb ik nu een vriendschapsrelatie. Ik zie ze nog graag, en ik wil ze in mijn leven. En door het feit dat we geen man-vrouwrelatie meer hebben, gaat het allemaal veel gemakkelijker.

»Ik ben een sucker for love. Ik wil véél doen voor iemand op wie ik verliefd ben. Maar dat is me heel weinig overkomen in mijn leven. Op Tania was ik smoor vanaf de eerste seconde, smóór. En ook op Melissa was ik meteen stapelzot. Ze hebben elk op hun manier mijn leven een wending gegeven die het fundamenteel beter heeft gemaakt. Waarom zou ik die twee mensen die ik zo graag zie uit mijn leven bannen omdat de relatie zogezegd mislukt is? Ik wil nog iets betekenen voor een vrouw, zelfs al is de relatie afgelopen.»

Tania «Herman is het eerste waar ik ’s ochtends en het laatste waar ik ’s avonds aan denk. We trekken nog vaak met elkaar op, en ik speel ook nog regelmatig voor chauffeur. En dan zijn er inderdaad mensen die dat heel verwarrend vinden: ‘Hoe zit het nu eigenlijk?’ Maakt dat iets uit?

»Twintig jaar lang heb ik geen contact gehad met mijn vader. Ik had hem in een interview bekrompen genoemd, en gezegd dat hij de scheiding met mijn moeder nooit had verwerkt. Toen vond ik het flauw dat hij zo reageerde, nu begrijp ik dat die woorden hard aankwamen. Onder impuls van mijn psychologe heb ik in 2013 – twee maanden voor ik ziek werd – weer contact gezocht met hem. Nu zien we elkaar weer af en toe, en dat gaat goed. En we proberen niet krampachtig om die verloren tijd in te halen, maar dat is het wel: verloren tijd van twee mensen die eigenlijk gewoon liefdevol met elkaar hadden moeten blijven omgaan. Hetzelfde geldt voor mijn ouders onderling: ze hebben na de scheiding nooit meer met elkaar gepraat. Mijn moeder en mijn stiefmoeder lagen op een bepaald moment naast elkaar in het ziekenhuis om te bevallen, maar mijn vader en mijn moeder weigerden om ook maar een woord met elkaar te wisselen. Pas nu, onlangs, hebben ze elkaar voor het eerst weer goeiedag gezegd. Als ik dat slagveld van geknakte relaties en opgekropte gevoelens bekijk, kan ik alleen maar vinden dat de manier waarop Herman en ik het hebben opgelost eerder regel dan uitzondering hoort te zijn.»

Herman «Absoluut. Zo kan het dus ook.

»Nu ja, ik kan me wel voorstellen dat mensen die me vandaag over straat zien lopen met Tania en me morgen zien dineren met Melissa zich afvragen: ‘Wat is dat allemaal?’ Maar het werkt gewoon perfect zo. Ook al omdat Tania en Melissa het zo goed met elkaar kunnen vinden.»

HUMO ‘Ik begin langzamerhand te geloven dat een diepe vriendschap tussen twee vrouwen die ooit met dezelfde man hebben geslapen zo goed als niet mogelijk is,’ las ik nochtans in ‘Poppy en Eddie en Manon’.

Tania «Er zijn inderdaad wel momenten geweest waarop ik dacht: ‘Shit, dat is wel míjn vent, hè.’ Dat ik toch eventjes bizar reageerde. Maar Melissa bleek gelukkig heel begripvol.»

Herman «Ze heeft nooit tegen mij gezegd: ‘Wat is dat met die ex-vrouw van jou? En je bent nog getrouwd, hoe zit dat precies?’ Ik zie hoe het klikt tussen Tania en Melissa, ondanks het leeftijdsverschil en het feit dat ze twee verschillende types zijn. Niet dat ze elkaars deur platlopen, maar er hangt nooit spanning in de lucht. Als Tania hier binnenkomt en Melissa is hier, verandert de ruimte niet.»

HUMO Willen jullie nog een nieuwe relatie?

Tania «Ik heb het daar gisteren nog met Melissa over gehad. We kunnen ons op dit moment niet echt voorstellen dat er iemand na Herman komt.»

Herman «Ik denk dat ik lessen getrokken heb uit die twee liefdesbreuken, maar ironisch genoeg zijn dat lessen voor een toekomst die ik niet meer wil.»

HUMO Dat is nieuw, want je hebt altijd gezegd dat je iemand bent die een relatie moet hebben.

Herman «Ik kan in mijn leven geen tien intense relaties hebben zoals met Tania en Melissa. Ik kijk nog, ik babbel nog, ik ga nog eten met meisjes, maar er hoeft niets meer: ik zit gebeiteld met die twee diepe vriendschappen.»

Tania «Terwijl hij de laatste tijd net veel aantrek heeft van de meisjes. Ze zijn niet van zijn lijf weg te slaan.»

Herman «Daarvoor moet ik dan zo oud geworden zijn. Toen ik 17 was, zagen ze mij verdorie niet staan (lacht).»


???

HUMO Een uitsmijter: wat wensen jullie elkaar toe in 2015?

Herman «De beste gezondheid van de wereld, natuurlijk – dat de huid van Tania zo mag blijven glanzen. Dat ze hier of op Ibiza een job vindt die haar weer passie schenkt. En dat het tussen ons zo mooi blijft.»

Tania «Eigenlijk... (Aarzelt even) Eigenlijk hoop ik dat het weer goedkomt met Melissa. Ik voel dat jullie echt nog gek zijn op elkaar. Jullie zouden de praktische bezwaren aan de kant moeten schuiven, en een compromis moeten zoeken.»

Herman «Als ik mezelf ook nog wat mag wensen is het dat, ja.»

Tania «De tederheid, de speelsheid, de liefde... Ik zie het nog altijd: jullie twee. (Aait de hond, die net ontwaakt uit een soezerige middagdut) Wat denk jij, Eddie

Eddie Brusselmans-De Metsenaere (knikt beslist)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234