null Beeld

Exclusief: Annemie Struyf op paddo's

Begin dit jaar keek Vlaanderen en masse naar 'In godsnaam', waarin Annemie Struyf de zin en onzin van godsdiensten blootlegde, in het spoor van nonnen en zenboeddhisten, goeroes en genezers, monniken en bekeerde moslima's. Deze week verschijnt een dagboek over de vriendschap die de reeks inspireerde.

In 'Zij en ik' zijn de journaliste en haar terminaal zieke hartsvriendin Magdalena vastbesloten van Magadelena's laatste jaar het mooiste van haar leven te maken. Ze gaan op zoek naar God. Onderweg, op de grens tussen wijsheid en waanzin, botsen beide vrouwen niet zelden op valse profeten. In volgende exclusieve voorpublicatie maken ze kennis met een paddenstoelenman.

Nu, zovele jaren later, kan ik mij niet meer herinneren hoe we er uiteindelijk toch toe kwamen die paddenstoelen uit te proberen. Deden we het voor 'ons' boek, of was het pure nieuwsgierigheid? Nu zou ik het nooit meer durven. Maar toen besloten we ons één keer - 'en daarna nooit meer' - aan zo'n experiment te wagen.


28 september 1997

Even hadden we nog overwogen de paddenstoelenavond bij mij te laten plaatsvinden. Maar met vier jonge kinderen in mijn huis leek ons dat echt geen goed idee.

Dus is het alweer Magdalena die haar huis ter beschikking stelt. We zijn met z'n vieren. Magdalena en ik. Bob, een vriend van haar. En Wouter, de paddenstoelenman die, als bewaker, nuchter zal blijven. Eerst geeft hij wat uitleg over wat er zal gebeuren, én wat er eventueel fout kan lopen. Hij raadt ons aan het rustig te houden tijdens het experiment, veel te drinken, niet te eten en vooral binnen te blijven.

Ik: 'En wat als het fout loopt?'

Zij: 'Kan je eruit stappen als je het niet meer leuk vindt?'

Ik: 'Hoe lang duurt zo'n reis?'

Bedachtzaam antwoordt hij op onze vragen. In kleine plastieken zakjes heeft hij de gedroogde paddenstoelen meegebracht. Elk zakje schudt hij uit in een glazen kommetje. Voor elk één. Het zijn kleine, grauwe stompjes, de steeltjes flinterdun.

We eten de paddenstoelen met onze handen, als chips. Kauwend, proevend. Ze smaken best lekker. Na de eerste aarzelende hapjes eten we vlot ons kommetje leeg.

Het is rustig in Magdalena's huis. Overal branden kaarsen en op de achtergrond speelt zachte muziek. Ik ben de eerste die vertrekt. Het begint met wat duizeligheid en een vreemd, ijl gevoel in mijn hoofd. De witte muren krijgen een gele kleur en de gezichten rondom mij worden langzaam rood. Plots krijg ik het koud. Ik ga op de grond liggen en Magdalena legt een deken over mij heen. Maar ik krijg het steeds kouder en begin te klappertanden. Magdalena haalt nog meer dekens en zet haar favoriete muziek op. Het Stabat Mater van Pergolesi. Doodstil blijf ik liggen tot ik de kou langzaam voel wegtrekken en ik de kamer in een sprookjespaleis zie veranderen. Ik hoor water klateren, fris en helder. De muziek verdwijnt en komt terug als een onbekend spel van klanken en ritmes. Als ik mijn ogen sluit, voel ik mij wegdrijven naar een andere wereld. Krampachtig probeer ik mijn ogen open te houden.

Annemie Struyf op paddo's (vervolg)

Zij: 'Niet bang zijn. Laat je maar gaan.'

Ik: 'Ik zal toch wel terugkomen?'

Zij: 'Ja hoor, vertrek nu maar. Het is er goed.'

Daarna zie ik de kamer weer in een sprookjespaleis veranderen en glijd ik weg, diep een andere wereld in. Ik ken hem goed, omdat ik er ooit al geweest ben. Lang geleden, in mijn dromen misschien, voor mijn geboorte of na mijn dood. Ik weet dat het de wereld is die velen zoeken, maar die je alleen maar kan vinden door uit de tijd te stappen. Alles en niets kom ik daar tegen. Ik ontmoet er niemand behalve mezelf, en hoor een stem die mij de waarheid influistert. Ik hoor getrippel, gezoem en gebrom. Kleine diertjes en insecten in de buurt van een waterval, dichtbij en dan weer veraf. Ik kijk naar de grond en zie kristallen druppeltjes uiteenspatten. 'Wat mooi,' denk ik en buk mij om de druppels met mijn vingers uit te wrijven. Pas als het een lange glijbaan wordt, vraag ik mij af waar al dat water vandaan komt. Tot mijn verbazing merk ik dat het mijn eigen tranen zijn.

'Drink wat,' hoor ik Magdalena zeggen, en één voor één voel ik de vliesjes van fruitsap over mijn tong glijden en in mijn keel glippen. De smaak is zo sterk dat ik niet meer dan één slok aankan. Ik sta recht en wankel op mijn benen, verwonderd over het feit dat ik nog kan stappen. Elke beweging is een belevenis. Vloeiend, golvend en zinderend. Bij elke stap die ik zet, is het alsof een schommel mij in een eindeloos trage beweging naar de volgende stap voert. In de keuken was ik mijn gezicht met water dat klinkt als kristallen bellen en klokjes.

De hele nacht blijf ik rondzwerven in die verre droomwereld. Die wereld is eeuwenoud, en ik weet dat dit de plek is waar ik na mijn dood naartoe zal gaan. Het is de wereld waar mijn kinderen waren voor ik hen op de wereld zette. Het is de wereld van leven en dood, de grens die je niet ongestraft bewandelen kan. Maar het is er goed, en ik wil er zo lang mogelijk blijven.

Als ik mijn ogen open, zie ik Magdalena, en ook dat is goed. Ik weet dingen over haar en mij. Ik kruip tegen haar aan, en zij laat het gebeuren en houdt mij in haar armen. Ik zie dat het leven zijn belang heeft, maar tegelijk ook kort en vluchtig is, ontzettend licht en relatief. Je stapt erin, maar je stapt er ook zo weer uit.

Vaagweg, op de achtergrond, hoor ik gepraat. Iemand komt zachtjes aan mijn schouders schudden.

'Wakker worden,' hoor ik de paddenstoelenman in de verte zeggen, 'het experiment is afgelopen.'

Met tegenzin probeer ik op te staan, maar het lukt me niet. Mijn lichaam is moe en zwaar, en blijft op de grond liggen.

'Ik wil niet terugkomen,' mompel ik.

'Laat haar maar,' fluistert Magdalena, 'Ze blijft hier slapen. Ik zorg wel voor haar.'

Het vervolg van deze voorpublicatie leest u in Humo 3655 van dinsdag 21 september 2010.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234