null Beeld

Exclusief: Pierre Herinne over de dopingaffaire-Dedecker

'Het is knap lastig: 's ochtends een spuit, 's avonds een spuit, eentje links, eentje rechts, en je hébt maar twee armen.' Exclusief: Pierre Herinne, de hoofdbeschuldigde in de 'dopingaffaire-Dedecker', spreekt voor het eerst.

Redactie

undefined

Ex-renner Pierre Herinne heeft gedeald, geeft hij toe. Naar eigen zeggen een jaar of drie, om zijn eigen spul te betalen en vrienden in het peloton te plezieren. En af en toe, als hem dat uitkwam, verdiende hij ook een centje bij. Maar de spin in het web van een nationale trafiek in epo en pot belge - zoals het parket van Kortrijk hem, op aangeven van senator Jean-Marie Dedecker, neerzette? Excuseer, maar dat ontkent hij met klem: Spiderman woont niet in Fleurus.

Drie honden slaan aan als we vruchteloos naar de huisbel zoeken. Een stratier, een boxer en een Duitse herder. En allemaal grommen ze om het hatelijkst. Er is geen bel, blijkt na minutenlang kabaal. Maar één telefoontje en Pierre Herinne verschijnt met een brede glimlach en een uitgestoken hand in de deuropening. Atletische torso, groot kruis om de hals, kleren van Armani - het aura van de topsporter kleeft nog altijd aan hem, ook al staat zijn racefiets tegenwoordig op stal. Voorgoed, heeft hij gezworen.

PIERRE HERINNE « Sinds mijn negende rijd ik met de fiets. Ritjes met de club wielertoeristen van mijn vader, een kilometer of vijftig, nooit meer. En nooit hard ook: we reden niet meer dan vijfentwintig kilometer per uur. Het was de beste opleiding voor een aankomende wielrenner: je hart wende langzaam aan de zware inspanningen die je op de fiets levert.

Op mijn vijftiende ging ik koersen bij de nieuwelingen. Ik kende niemand in het milieu, ik wist niet hoe het eraan toeging, ik was een volslagen bleu. Het was niet simpel om in dat eerste jaar het peloton te volgen, maar vanaf het tweede jaar ging het behoorlijk goed: ik won tien à vijftien koersen per seizoen. Clean, welteverstaan, ik wist nergens van.»

HUMO Wanneer heb je de verborgen kant van het wielrennen ontdekt?

HERINNE « Ik was naïef, en verzorgde me zoals ik dacht dat de anderen zich verzorgden. In '89, toen ik Belgisch kampioen tijdrijden bij de beloften werd, werd ik begeleid door de Naamse dokter Lambert, de vertrouwensman van Claude Criquielion. Hij spoot me dingen in: vitaminepreparaten, beweerde hij. Achteraf heb ik ontdekt dat ik, voor de Belgische kampioenschappen tijdrijden, ook cortisone toegediend heb gekregen. Cortisone was toen nog niet opspoorbaar: ik won makkelijk voor Bart Leysen en Johan Verstrepen.

Het jaar daarop ben ik ziek geworden: mononucleose, de ziekte van de jongeren, zoals dat heet, la maladie du baiser (lacht) - het seizoen was om zeep. Ik ging werken als magazijnier bij Caterpilar, het bedrijf waar mijn vader ook als arbeider werkte.

Daarna kreeg ik nog één seizoen respijt van mijn ouders: 'Nu moet je het goed doen.' En ik heb het geweldig goed gedaan: winst in Luik-Bastenaken-Luik, ritwinst in de Ronde van Griekenland en de Ronde van België, dertiende op de wereldkampioenschappen. En ik werd prof bij Lotto.

Bij Lotto hadden ze geen dokter, wel een soigneur die de elementaire dingen deed: eerst gaf hij je iets om je lever schoon te maken, daarna suikers en vitamine B-preparaten. Van epo en hormonen was geen sprake. Alleen, het viel niet mee om zo aan profwielrennen te doen. Een soigneur, Laurent Van Brussel, zei me op een dag: 'Zo gaat het niet langer.' Hij stuurde een staaltje bloed naar de Franse dokter Bellocq, de oud-dokter van Bernard Thévenet. Bellocq analyseerde mijn bloed, en stuurde daarna twee soorten capsules terug: rode - voor de koersdagen - en groene - voor de andere dagen.»

undefined


Lees het volledige artikel in Humo 3497

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234