null Beeld

Expeditie Robinson 2000

'Expeditie Robinson' is aan zijn achtste editie toe. Herinnert u zich nog hoe het begon: zonder Roos of Evi, maar met de kandidaten Véronique, Melvin en 'low profile'-winnares Karin? Al in de eerste aflevering was voor Dwarskijker duidelijk dat het geen 'kattenpis' was.

Managers op survivaltocht: ik heb ze wel eens op de televisie gezien. Ze bungelen in camouflage-uitrusting aan verend touwwerk boven een snelvlietende rivier in de Ardennen. Vanuit die positie proberen ze een elan te vinden dat met de nieuwe economie spoort. Het wordt een weekend vol roodaangelopen koppen, waar geen camouflagekleuren tegen opgewassen zijn, evenmin als tegen de nieuwe economie. Ergens in het belendende bos schrikken hinden op van het gesteun dat uit die koppen komt; minder schichtige bosdieren, die het tafereel van dichterbij durven te bespieden, proberen te lachen, hoewel dat vermogen naar verluidt niet in hun natuur ligt, maar daar trekken zij zich niets van aan.

undefined

Ik had min of meer verwacht dat 'Expeditie Robinson' óók op verlate padvinderij, maar dan in den vreemde, zou uitdraaien, met een gastronomisch menu nà , maar al snel bleek dit gezelschapsspel geen kattenpis. De eilanden Sribuat en Sembilang zijn ongetwijfeld een lust voor het oog als je ze in een koffietafelboek aantreft, in het huis van mensen die zich afvragen wat voor leuks ze nu weer zouden kunnen doen met het familievermogen. Dat die paradijselijk ogende eilanden onbewoond zijn, vind ik bij nader inzien terecht, en wat er tóch woont, vormt niet meteen een hartelijk ontvangstcomité.

'200'

Terwijl de piepeltjes van 'Big Brother' de wekelijkse boodschappenlijst omkransen met een kibbelpartij, of zich bij het ontbijt afvragen of Betty nu de intentie had om Jeroen te pijpen of niet, krijgen de proefpersonen van 'Expeditie Robinson' af te rekenen met authentieke honger en, erger nog, met het vooruitzicht dat die honger niet meteen gestild zal worden. In de Derde Wereld kennen ze die gewaarwording al sinds ze daar als Derde Wereld worden bestempeld, maar voor de gemiddelde onthaalmoeder of accountant uit de Eerste Wereld is honger toch veeleer een woord dat je jezelf wel eens hoort mompelen op weg naar de koelkast.

Doordat 'Expeditie Robinson' zo bar is, wordt de condition humaine op de spits gedreven. Als kijker, hoe onbevoegd ook, meen je een waarlijk interessant experiment mee te maken - het zal in ethisch opzicht wel niet helemaal kosjer zijn om ten bate van een televisieprogramma mensen aan hun lot over te laten in een omgeving waar zelfs het ongedierte vindt dat er weinig te rapen valt, ook al heeft dat ongedierte naar verluidt te weinig tijd om zich opinies te kunnen permitteren. Maar toch: het is leerzaam, want de westerse mens blijkt zelfs in het bezit van een Zwitsers zakmes bijzonder hulpeloos als hij verplicht wordt naar de natuur terug te keren.

Dat er in geval van nood als vanzelf meer solidariteit ontstaat, kon je op grond van de eerste aflevering van 'Expeditie Robinson' ook betwijfelen: de ploegen zochten vergeefs naar een samenwerkingsverband, grote ego's wilden maar niet kleiner worden, en het bouwen van een levensnoodzakelijke hut verzandde in diffuse en steeds grimmiger geformuleerde plannenmakerij; als men al iets overeind kreeg dat vanuit kikkerperspectief bekeken op een bouwsel leek, dan werd dat door verwoestend noodweer ongedaan gemaakt. Op zo'n meevaller zullen de programmamakers wellicht geklonken hebben.

Tussendoor moesten de twee ploegen ook nog energieverslindende proeven doorstaan: bijvoorbeeld een hindernissenparcours waarvan een hartpatiënt al bij de eerste aanblik onwel zou worden. Het liep dood op een schutting van vier meter hoog, waar ook nog eens overheen moest worden geklommen. Met een lege maag ben je ietsje lichter, dat wel.

Survival is er voor the fittest, en dus niet voor Nele, die als eerste werd weggestemd. Ze had pech, want op een nacht werd ze door vermoedelijk een duizendpoot gebeten; ze probeerde de te hulp gekomen arts duidelijk te maken dat haar hele lichaam pijn deed, waarna ze de bewusteloosheid in sukkelde. Het kon natuurlijk ook Neles algehele ontreddering zijn die zo'n insectenbeet erger maakte dan hij was, want van dit spel kan je volgens mij al spijt krijgen als je één voet aan wal hebt gezet op Sribuat of Sembilang.

De spelleiders Desiré Naessens en Ernst-Paul Hasselbach (foto) slaan een strenge doch rechtvaardige toon aan, en daarbij stralen ze, vanuit hun bevoorrechte positie, een afstandelijkheid uit die bij hongerige mensen wel eens irritatie zou kunnen opwekken. Mochten jacht, visvangst en vruchtenpluk blíjven mislukken, dan leren we in dit programma misschien hoe kannibalisme in z'n werk gaat. Desiré pur, of, mochten de tot elkaar veroordeelde disgenoten vooralsnog boffen: uitgestrekt op een bedje van duizendpoten. Ineens moet ik aan Piet Huysentruyt denken.

null Beeld

Lees ook het volledige interview met Bert, afvaller nr. acht uit 'Expeditie Robinson 2006', hier op Humo's Wild Site

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234